kagit kalem arasi

Çoğunluğun çokça önemsediği fazla sayıda şeyi benim hiç umursamayışım beni çok şaşırtıyor

Dünyada her bir dakikada instagrama yaklaşık 66.800 fotoğraf yükleniyor. Ama küçücük bir MR için aşırı gürültülü bir tabutun içinde en az 20 dk duruyorsun. Bunu içinde bulunduğumuz zamanlara yakıştıramıyorum. Gerçi yakıştıramadığım çok şey var ama MR ayrı.

Why so serious? Lets put a smile on that face!

Arladaşlar aylar show yapmaz

Samsun’da, İstanbul’da, Ankara’da, Paris’te, Newyork’ta ve Bursa’da yaşadım yıllarca. Hayatının bu kadar çok şehirde geçmesi insanda herhangi bir yere ait olamama hissinin oluşmasının yanında anılarla her yere bir bağ kurma kabiliyeti kazandırıyor. Son 5 yazdır Asoss’ta yaşıyorum. Az önce Normandia ile ilgili bir belgesel izledim. Geçtiğim sokakları gördüm. Bazen kafam çok karışıyor. Bazen her şey yerli yerinde. Bazen hayat omuzlarıma çökünce dağılıyorum. Tüm bu şehirler kadar bu şehirlerdeki anılarım kadar dağılıyorum.

Kinsiz, nefretsiz, yormadan ve yorulmadan, bir nefes verir gibi içimden ve hayatımdan çıkardığım insanların gidişi için çok mutluyum. Ne ferah feza imiş meğer hayat, ne kadar yeşili mavisi ve pembesi varmış her şeyin.

40 yaş ve sonrası gerçekten - en azından net bir şekilde benim için- tekamül çağı. Sanki var olan tüm nlp derslerini, uzak doğu felsefelerini, inanç sistemlerinin özünü, tasavvuf ilmini falan filan hepsini yüklemişler gibi bir şey. Her insanda olur mu ya da aynı yaşlarda mı olur bilemiyorum. Hatta kendimde olduğunu da aynı yaşlarda olduğum ve uzun süredir görüşmediğim arkadaşlarımla geçen gün buluştuğumuzda farkettim ve geldiğim nokta için şükrettim. İç görüsü, duygusal kapasitesi ve analitik düşünme becerisi bir hayli gelişmiş olan bu iki arkadaşımın yaşadıkları olayları ifade biçimi ve bu olaylara olan tepkileri beni sanki kendimin çağlar öncesindeki bir versiyonuna götürmüş gibi geldi. Onları oradan tutup çıkarmak istedim. Tam bulunduğum yer ve kıvamdan olayların aslında hiç de öyle olmadığını anlatmak istedim ama buna yeltenmedim bile çünkü herkesin yolu ve yolcuğu farklıydı. O günün sonunda insanları olduğu gibi kabul etmemiz gerektiğini, uğradığımız haksızlık, saygısızlık, dışlanma vb ne kadar kötü şey varsa bunların gerçekten bizimle değil bunları yapanlarla ilgili olduğunu ,yaşanan kötü gibi görünen olayların üzerinde sürekli düşünmek için hayatın çok kısa olduğunu, biz serbest bırakırsak kötü olan ne varsa hepsinin izi dahi kalmadan uzay boşluğunda kısa sürede kaybolduğunu, olan her şeyin gerçekten boşuna değil bir anlamla var olduğunu, yaşadığımız olaylara karşı verdiğimiz tepkinin o olayın dönüşeceği hayır ya da şerri belirlediğini ,görmek için hikmet gözüyle bakmak gerektiğini öyle böyle sindirmiş olmak beni derinden mutlu ve bu kıvam ve kat ettirildiğim bu yol için yeri göğü ve ikisi arasındakileri yaratana minnettar etti.

Baharda bu iğdelerin iç bayıltıcı kokusuna bayılıyorum

Tam ‘ ne hakkım varsa zehir zıkkım olsun’ dicem ahrette bi de bununla mı uğraşcam diye düşünüp ‘… et ya’ diyip konuyu kapatıyorum

Bu dünyanın tüm geçer akçelerini, hırslarını, süsünü, püsünü, trendini bilip ele geçirebilecek kabiliyete sahipken aynı zamanda her şeyden elini eteğini çekecek, yavaşlayacak ve bir kenarda oturup bir yaprağın kımıldamasını izleyebilecek güce ve cesarete sahip insan ne yapmalıdır?

Bak güzel kızım, karşındaki insan sana fiziksel olarak zarar vermiyor hatta her fırsatta yardımına koşuyor olabilir. Ama aynı insan kalbine şifa olmayabilir, söyledikleri ya da söylemedikleriyle canını yakabilir, aklını sürekli meşgul edip yüreğini sıkabilir. Evet tüm bunlar olabilir. O zaman ne yapacaksın? Onu bulduğun yere usulca bırakacaksın. Düşman olmana gerek yok. Sadece bırak ve devam et. Ve unutma tüm ihtiyaçlarımızı gideren ve yardımcımız olan sadece Allahtır. Diğer tüm insanlar ve sebepler ise birer suret. Her şeyi ondan iste. Unutmayı da acımamayı da ayağa kalkmayı da ve dahi ayakkabının kopan bağını da !

Telefonunda hızlı aramada olan numarayı telefonundan silmek …