Müjgan

insanın hafızası kaydediyor işte bir şeyleri, verilen sözleri. ne diye onları gerçekleştireceksin gibi bekledim, ne zannetim, ne sandım. sanrılardan da bıktım.

bir başkasıyla konuşuyorsun şimdi. o ilk yazışmalar, birbirinizi tanımanın taze heyecanları, mesajlaşırken gülümsemeler falan.

çok güzel gülerdin zaten sen. dudaklarının kıvrımını izlerdim sen gülerken. ellerimle severdim. şimdi başkasının parmakları dolanacak yüzünde, başkası dokunacak öpecek seni. başkası gerçekleştirecek seninle hayallerimi

Ki ben hep sonsuz bir şevkatle baktım sana. babandan çok güvendim, annenden çok sevdim. yüzünde benlerini, kocaman ellerini, beş yaşındaki halini işledim nakış gibi. ben kendimi yarattım sende, sende kendimi.

cesaret ne demek şimdi anlıyorum. cesaret insanın kendi acısını kendi seçebilmesiymiş. kendi acımı yarattım, kendi yangınıma su taşıdım, içmedim suyu, ateşi harladım. kavurdum içimi öylece

son bir ümidim vardı. benden aldıklarını, sana verdiklerimi, bizim olabilecekleri düşünüp gelebilmek için son bir ümit. artık yok.

sen de sevmiştin beni