Moritan Evrende Bir Gün

Geçen gün A. Bey bana, psikoloğa gitmek istersen seni desteklerim dedi. Ben de ona dedim ki psikoloğa gidiyorsun, yok küçükken annen şöyle yapmış, sen şunu yanlış anlamış tepki vermişsin, duygu üretmişsin ama o duygu.. Si.erim bunları dedim. Geçmişte olan şeyler olmuş bitmiş gitmiş. Mesela Allah korusun bacağım kesilmiş olsa depremden dolayı, hani olmuş bitmiş gitmiş. Ben şimdi bu bacakla ne yapacağım, nasıl yaşayacağım falan, konumuz bu olmalı. Ama yok geçmişte kimi affetmişim kimi affetmemişim de bilmem ne olmuş da bu bacağıma yansımış falan.. Bunlar bana göre değil dedim.

Hadi velev ki sorunu bulduk, affedilecek durumları affettik, sorunları keşfettik falan.. Ama hayat zaten bir sınav değil mi? Ben niye bu sorunları çözüp başka şeylerden sınav olayım? Bir daha da dünyaya gelmeyeceğim zaten, banane yani. Dünya zaten geçici, az bir zaman burdayız, sonsuzluğun yanında bir hiçlik hatta. Ne diye ağzımın tadını sorunlarımla bozayım? Bu bana ne katıyor günün sonunda? 3 günlük hayatımda da psikolojim sıkıntılı olsun.

A. Bey burda araya girdi:

Şükür mü arıyoruz?

Şükür.

Bu yazıyı yazarken ona yaslandığım insan, şu hayatta huzuru bulduğum ve hayatımı paylaşmaya can attığım kişi. Başka bir ülkede yokluklar içinde olduğunu zannetmek aslında büyük bir yanılgı değil mi?

Hayata ya çok geniş açıdan ya da baya küçük bir açıdan bakmak gerek bence.

İçecek su var

en azından,