İndi baharı hiss edirəm içimdə. Uzun müddət davam edən qışdan sonra torpaq altından cücərib qalxmaq istəyən bahar çiçəyi misalı ümidlərimin yenidən toparlanaraq məni canlandırdığını hiss edirəm. Arada qış soyuğunu hiss edib üşüdüyüm olur, belə anlarda yenidən qış qayıdır deyə qorxduğum çox olub, amma isti də olsa üşüməyin mümkün olduğunu qəbul etməyə başlamışam artıq, bu da birşeydir. Kiçicik də olsa səbəblər axtarmağa çalışıram ağrıları görməzdən gəlib, yetərincə ağrılara dönüb baxmamışdımmı? Zaman durmadan ötüb keçir axı.. Mənə və ya qeyrisinə də acıdığı yoxdur zamanın, bir də baxırsan saçlarına dən-dən ağlar düşüb artıq, sən nəydim, necə oldum deməyə fürsət tapmadan süzülüb gedirsən zaman və məkan anlayışlarının içində.

Nə qəribə və təəssüfləndiricidir ki, insan kədərli olduğuna çox asan əmin olduğu halda, xoşbəxt olduğunu başa düşdüyü anlar nadir olur, o an bitəndə belə onu kədər içində anır. Xoşbəxt olanda o ana qorxu ilə yanaşır, şübhə içində yenidən fırtınanın qopacağı anı gözləyirik, bəlkə biz alışmışıq deyə kədərin qaçıb getməsindən qorxuruq? Hər nəysə.