Moja bibliotekarska mentalność: nie potrafię nic wyrzucić, wszystko (zwłaszcza teksty) wydaje mi się «interesujące» + warte zachowania.

Zawsze zdradzałam jednych ludzi z innymi. Nic dziwnego, że tak skrupulatnie i z namysłem wybieram osoby, które mogę określić mianem «przyjaciół»!

Podlewam swój biały umysł książkami.

Siedem lat to kawał czasu, prawda, mój drogi? To całe życie. Oddałam ci swoją młodość, słabość, nadzieję. Od ciebie wzięłam męskość, pewność siebie, siłę — lecz nadziei (niestety) nie.

Rozumie nie dziennika jako zaledwie przechowalni czyichś prywatnych, sekretnych myśli jest powierzchowne — to nie jest głuchy, tępy i niepiśmienny powiernik. W dzienniku nie tylko opowiadam o sobie bardziej otwarcie, niż gdyby ktoś mnie słuchał; ja siebie tworzę.

W małżeństwie utraciłam pewną część własnej osobowości — początkowo ta utrata była przyjemna, łatwa; teraz sprawia mi ból i z nową siłą nieustannie podsyca moją tendencję do niezadowolenia.

Moje usta cierpią na rozwolnienie, a maszyna do pisania ma zaparcie.

O małżeństwie: To wszystko. Nie ma nic więcej. Kłótnie + akty czułości powtarzane w nieskończoność. Tylko że kłótnie mają większą gęstość od aktów czułości i osłabiają zdolność okazywania ciepłych uczuć.

My protestantism has been imbibed with the vapours of the culture; my learning helps me to describe it. My Judaism is cerebral and consciously learnt; it permits me to develop a perspective on quandaries which would otherwise remain amorphous and alien.

At midday, when time stops, the knife slices the heart-shaped Valentine cake in half, proleptic penetration of their as yet intact vaginas, intactness which is monitored explicitly through the story. The girls are spring roses and romance; they are all articulateness, beauty, inwardness, passion and preoccupation with self-representation.

Kocham ludzi. Wszystkich. Myślę, że kocham ich jak filatelista kocha swoją kolekcję znaczków. Każda historia, każde wydarzenie, każda rozmowa to dla mnie materiał. Moja miłość nie jest bezosobowa, ale też nie jest całkowicie subiektywna. Chciałabym być każdym, kaleką, umierającym, dziwką, a potem wrócić do siebie, żeby napisać o swoich myślach, emocjach jako ta osoba. Ale nie mam wszechwiedzy. Muszę przeżyć własne życie, to jedyne, jakie mi dano. Ale przecież nie można wciąż patrzeć na własne życie z obiektywną ciekawością.

Im dalej od śmierci, tym bar­dziej matka w moich oczach potęż­nieje. To takie zbli­ża­nie przez oddala­nie, przez czas.

Po wypiciu zaczęła kurczyć się ponownie, aż stała się na tyle mała, że usiadła mu na kolanach, ze zdumieniem przypatrując się niebieskimi oczami jego brodzie, białej jak lody śmietankowe i długiej jak niedziela.

Była to epoka rozkochana w cudownościach.

Jej dłonie i stopy drgają we śnie, nerwy i mięśnie tego złożonego mechanizmu nie chcą się odprężyć, po prostu nie chcą się odprężyć, cała jest naprężona, cała jest napięta, naciągnięta jak struny wietrznej harfy, z której przypadkowe podmuchy powietrza wydobywają tony nam obce.

Tkwi i porusza się w niewidzialnym pentagramie własnej dziewiczości. Jest jak nie naruszone jajko, jak zaplombowane naczynie, ma w sobie magiczną przestrzeń, do której wejście szczelnie pieczętuje błona; jest obiegiem zamkniętym, nie wie, co to dreszcz. Ma swój nóż i nie boi się niczego.

Podsunęła mu talerz z cukrowymi ciasteczkami, jej paznokcie wygrywały kuranty na starej porcelanie z Limoges. Głos wydobywający się z tych warg, czerwonych jak nabrzmiałe róże w ogrodzie, warg, które się nie poruszają, jest dziwnie bezcielesny — ona przypomina lalkę, pomyślał, kukłę brzuchomówcy, czy raczej dużą, pomysłowo zrobioną zabawkę mechaniczną, bo wydawało się, że napędza ją jakaś powolna energia, nad którą ona sama nie ma żadnej władzy, jak gdyby nakręcono ją lata temu, kiedy się urodziła, a teraz mechanizm wyczerpywał się nieubłaganie, pozbawiając ją życia. Myśl, że ona może być automatem, zrobionym z białego aksamitu i czarnego futra, który sam z siebie nie potrafi się poruszać, nie chciała go opuścić, przeciwnie, głęboko zapadła mu w serce. Karnawałowy wygląd białej sukni podkreślał nierealność dziewczyny, przypominającej smutną Kolombinę, która zabłądziła w lesie dawno temu i nie dotarła na jarmark.