nov.

kimse anlamamış seni, sen de vazgeçmişsin kendini anlatmaktan ve bu çok kırmış seni, dilini keskinleştirmiş. canın yanmadıkça hiç açmıyorsun kendini, canın yanınca da yakmak istiyorsun her şeyi.

kalbim ağrımaktan ağlıyordu. insanın kalbi ağlar mıydı?

bir bahtı karayım gülmedi yüzüm, neşeli görünür kan ağlar özüm.

ağlamalar ve kaçmalarla varabileceğim yere vardım. sırtımı çaresizliğime dayadım.

bazen hayata, başkalarının yaşamlarını köşelerden izlemek için geldiğimi düşünüyordum. öylece bir duvarın arkasına saklanıp izlemek ve asla sahip olamayacağım şeylerin özlemine seyirci olmak için. hayat benim gibilere özlemlerle doluydu.

keder tek bir duygu değildi, yüz duygunun bir araya gelip karanlık bir kefene sarılmış haliydi.

tütünün acıyla değişildiği ve artık hiçbir şeyle değişilmediği acının.

çığlığındaki sessiz harfler dün gecenin ağırlığıdır damarlarında.

canım yanıyordu. canım kalbimin içinde parçalanıyordu.

okyanusun dibinde nefes alırken, nasıl olur da yüzeyinde ki ateşi arzulardım?

şakakları zonkluyordu her zamanki gibi. uyusa uyuyamıyordu. uyanık kalsa düşünceler beynini kemiriyordu.

nazımı çekecek kimsem yoktu, durup da söylenemedim kimseye.

ben hep tektim, hep yalnızdım, hep bir başımaydım.

bazı duyguları ifade etmek ne kadar zor.

kaç gün oldu bilemiyorum artık. zamanı bir yerlerde kaybettim.

ne diye benim ruhumun ahengini bozdun?

bahtımın yazısını kanla yazdım ben. gönül yarasını kör bıçakla kazdım ben.