...

Bulunur sanma cihânda bir vefâlu mihribân

Ey gönül ol bî-vefâyı mihri hoş görmek gerek

Ki dil-ber sevmemiş bilmez belâsın âşık-ı zârın

Ne kâfirliklerin gördüm ben ol zülf-i siyeh-kârın

Tahammül mülkünü yıkdın Hülâgû Han mısın kâfir

Amân dünyâyı yakdın âteş-i sûzan mısın kâfir

Sıfât u zât yekdîğerden olmaz bir zaman münfek,

Ziyânın inkişâfı şemsten şemsin ziyâdandır.

Git derdime sen devâ değilsin

Bîgânesin âşinâ değilsin ..

Beni hayretlere düşürdü bu hâl

Sizi sevmek de sevmemek de muhâl

Bu senk-pâreyi siz şimdi görmeyin nâçîz

O bir vücûd-ı muazzam, o bir cihân-ı vecîz

"

Dün ki itdüm taraf-ı gamkede-i kalbe nazar,

Görmedüm zerre kadar gerd-i küdûretden eser.

Güle gûş ettiremez boş yere bülbül inler

Varak-ı mihr ü vefâyı kim okur kim dinler

Neş’eyle süslüyor verilen her ziyâfeti,

Geçmiş devirlerin nice şîrin kıyâfeti...

Gördüm yeniden nice defâin

Buldum yine birtakım hazâin..

Niçin bu hâlde virân oldun ey gönül?

Nerede o şenlik, nerede o safâ ey gönül?