Evren Merve

Saçları dağınıktı hep. Sigarası dudağının arasından düşmezdi. Kafasındaki tilkilerin kuyruklarını birbirlerine bağlardı. Yalanlar söylerdi... Yanındayken üşürdüm. Ama dudağının kenrıyla öyle bir gülerdi ki... Bir daha kimse gülmesin isterdim.

Laf sokmayı ve kinayeli konuşmayı çok seviyorum.

Benim sana zaafım var sanırım

Herkesle her şeyin muhabbetini edebiliyorken seninle iki kelam konuşamıyor olmamız canımı sıkıyor

Bazen bir cümle yazıyorum, beni çok üzüyor ama o cümleyi yazdıranın ve beni üzenin ne olduğunu bilemiyorum.

Son zamanlarda inanılmaz derecede depresyon havasındayım, nefes bile almadan sadece yazasım geliyor

“Sadece yalnızlık çeken çocuklar tutkularını bütünüyle, dağılmaksızın koruyabilirler, ötekiler, duygularını başkalarıyla beraberlik atmosferinde gevezeliklerle harcarlar, yakınlıklarla köreltirler, aşk hakkında çok şey okumuşlardır, duymuşlardır ve aşkın ortak bir kader olduğunu bilirler. Onunla bir oyuncakmışcasına oynarlar, tıpkı ilk sigaralarını içen erkek çocukları gibi, onunla böbürlenirler. Oysa bana gelince, benim içimi dökebileceğim kimsem yoktu, kimse bana bir şey öğretmiş ve beni uyarmış değildi, deneyimsizdim ve her şeyden habersizdim.