Bu son hakkım

Artık vakit aşk'a karşı tüm faili meçhul cinayetlerin devam etmesi ve sevgiye ait olan tüm darbelerin yasaklanmasını gerektiriyordu.Ara mahallelerde toplanmış kahpe mahkemelerde,senin ve benim üzerimize verilen tüm kararlar müebbet oluyordu.dedim ya adı üstünde,kahpe... Belki de bu kadar kahpeliği doğu almanya'da aşk yaşayan sevgililer kadar hissediyorduk.Soğuk savaş yıllarında mahalle aralarında gizlice buluşuyorduk seninle ama tüm kahpelikler bizi buluyordu.Suçluyorlardı bizi,batı almanya'ya zaten almamaları yetmezmiş gibi ellerinde taş ve sopalarla köşe bucak bizi arıyorlardı.Cezasız kalacak faili meçhul bir cinayete daha kurban gitmemek için her gece kaçıyorduk.Dik yokuşlar,uçurumlar ve daha nicelerini aşıyorduk ama artık onlar için sadece bir suçlu ve hainden öte değildik,oysa ki tek istediğimiz bir basit bir aşktı.Elimizde bir bardak su ve aspirinle ne kadar çok direnmeye kalksak o kadar çok kahpelikle karşılık veriyorlardı.Televizyonlarda boy boy resimlerimiz çıkmış,yaşadığımız aşk'a binlerce kötü sıfatlar eklerken sadece birer tebessümle karşılık veriyorduk.Artık müebbeti yemiştik ve sadece ölümden köşe bucak kaçıyorduk...

Mesela düşünüyorum ne yazsam sana,hangi güzel kelimeleri kullansam ama senin kadar güzel olmasalar diyorum kendimce.Sonra kalkıyorum gecenin 4 bilmem kaçında bunları birleştiriyorum sırf yüzünde bir tebessüm oluşturabildiğimi bilmek için,uykularımı ziyan ediyorum.Hatta o sırada içtiğim sigaralar yüzünden ciğerlerimi bile beş para etmez hale getiriyorum.Göz altlarımın balon balon oluşunu hiç önemsemiyorum zaten.Her şey buraya kadar çekilebilir bir haldeyken sen bunların hiç birini bilmiyorsun ya ;işte o zaman çaya batırıldıkça parçalanan bisküvinin ruhuna bürünüyorum...

Akşamı birlikte gülüp eğlenerek geçirdikten sonra gece biraz sarhoş olup birbirimize gizlice bakıyorduk.Çok erkendi ama hissetmiştim bir şeyler olacağını sadece olacağına bırakmak istememiştim. Sıkıntıdan tırnaklarımı yerken içten içe "Bakma,lütfen bakma..." diyordum .İşin garip kısmı her ne kadar istemesemde bir o kadar çok istiyordum ki günün sonunda "boşver,üzülme" gibi içi boş laflarla birlikte bolca sigara yakıp kendimi avutacaktım ama o kadar erkenden hissetmiştim ki,lanet olsun,çok erkendi... Geri dönüp dönmemek arasında kalmışken o'nun gülüşü ve bakışları ile dolu dört duvar arasında elimde bir şişe şarapla sıkışıp kalmıştım.Her şeyin farklı olduğu bu günlerde bende ne yapacağımı bilememiştim ve uzun zamandır ilk defa birinin bana bakmasını istemiyordum;hayır hayır istiyordum sanırım.Ulan aslında olmuyordu,siktir et işte,olmuyordu...

Ağaçların fotosentez yapamadığı bir diyarda, bırakın nefes almayı, biz birbirimizi sevmeye çalışıyorduk. Ev yapımı aşkımız ile sokaklarda nefesimizi tutabildiğimiz kadar tutarak, rengi solmuş ağaçların altında öpüşmeye çalışıyorduk. Bu gri şehrin pis yağmuruna, kar'ına aldırmadan her gün düzenli bir şekilde devam ediyorduk bu seyahatlere. Hatta bir ara, o kadar çok tutmuştuk ki nefesimizi kalp atışlarımızı bile duyabiliyorduk. Bir nefes süresinde görüşüyor, öpüşüyor, sevişiyor ve ayrılıyorduk. Her defasında nefesimi kesen bir kadına koşuyordum; ama işin en kötü kısmı, oturup bir şişe şarabı dahi deviremiyorduk. Bir gün, bir sokağın ortasında elimizde bir şişe şarap ile son nefesimizi vererek, cansız bedenlerimizi bulacakları korkusu olmadan, sadece ölmek istiyorduk.