Meral Meri Şiir

İşte hepimiz o yerdeyiz; ucu bucağı kendimize ait ıssızlıkta. Çoğu kez kendimizden bile bıktığımız bu yerde, her şey çok karmaşıktır. Çünkü başkalarının dünyasının sadece birkaç durağını biliriz. Erkekler ve kadınlar çocuk sahibi olduklarında başka türlü bakarlar kendi hayatlarına. Bazen bir annenin yerini bir baba, bir babanın yerini de bir anne alamaz. Çünkü herkesin durakları farklıdır bu dünyada. Bu yüzden hem içimizdekiler hem dışımızdakiler çoğu zaman yabancıdır bize.

Bu kepaze dünyada salağa yatıp da insancıklar çok fazla dünyalık kazanç elde ederler elbette. Ve dürüst insanlar maalesef dünyada cehennemi yaşarlar. Açık söylemek gerekirse bazen bu dürüst insanlar ne yapacaklarını bilemezler kötülük karşısında. Bazen en kolay yolu seçip az da olsa nefes almak adına ciddi yanılgılara düşerler. Her zaman söylediğim gibi: Bu dünyada yaşayıp da kirlenmeden kimse doğru yolu bulamaz. Haksızlık karşısında çok titiz davranmak gerekiyor. Çünkü öfke ile şok arasında kalmak sorunları çözmüyor. Veya sessiz kalmak. Tanrı bizi iyilikten ayırmasın.

Kendime saklıyor gibi gösterip de ama  aslında ısrarla ortalığa saçtığım pek çok yıkıcı hasarlarım vardır. Siz ona hazan diyebilirsiniz.

Bir insanın derinliklerine geç kalmayıp da ulaşmayı başarabildiğimiz vakit; zamanın ve mekanın değersizliğini idrak edebiliriz. Ve sonra ne mi olur? Elbette bahtiyarlık.

Bütün aptallığıyla, hatasıyla, pişmanlığıyla yol alan bir insan için henüz hiçbir şey geç değil diyemeyiz hiçbirimiz. Evet o her şey için geç kalmıştır. O insan pek tabi ki; aptaldı, hatalıydı, pişmandı ama öyle de olsa varlığını sorguluyor, kendisiyle kavuşuyor, başkalarını görüyor ve düşünüyordu. Kimi zaman ise bunların hiçbiri değildi. Dünyanın her yerinde farklı olan her şey gibi çok benzerdi yaşamın kendisi. Biz yeter ki veda etmeyi bilelim kendimize karşı dürüstçe. İşte o zaman büyüyordu ve küçülüyordu tüm çiy taneleri yeryüzünde.

En sağlıklı şekilde ilerlemek için önce kalabalıklar içinde bir süre, sonra yalnızlıklar içinde bir süre kendimizi izlemeli ve sonra düşünmeliyiz. Aksi halde, bu şekilde yapmadığımız zaman sadece kendi canımız adına büyük yok oluşlar göreceğiz.

Küçük ama samimiyetle çevrili şeylere değer verdiğimizde küçük dünyamızda çok anlamlı bir yerde olabiliriz.

Güçlü insanlar düştükleri zaman, devasa yıkımlar beraberinde gelir. Çünkü artık işgal alanı diğerleri için genişlemiştir.

Yaşamın ve ölümün bu ihtişamını ve ciddiyetini hak etmeyen kaybedenler sadece taklitçiler ve soytarılardır.

Tepeden tırnağa kaybolmuş kişiler yalnızca küçük kirli hesaplarla birbirlerini suçlarlar. Bulunmuş kişiler ise bu hava kirliliğine rağmen gizlilikle veya apaçık bu beyaz yolda yürümeye devam ederler.

Keşke inanabilseydim; bizi bir araya getiren ya da bir arada tutan şeyin adının yaşadığımız büyük acılar veya büyük mutluluklar olduğuna.   Böyle düşünmemi sağlayan benim varlığım değil, sizlerin her şeyi çok çabuk unutmanız ve hiçbir şeyi hak ettiği ölçüde kavrayamamış olmanızdır.

İnsanların bir kısmı ya Tanrı'dan ya da kendi türünden korkmayı ezberlemekle meşgul oldukları için; sevgi, şefkat ve adalet kaygılarını hep sıfırıncı plana taşımayı öğrenmişlerdir. Onları ikaz ettiğimiz zaman ise palavra sıkmaya devam ederler. İnsancıklar bayalığı savunmayı tercih ederler. Çünkü gerçek, büyük erdemler ister.

Hayatınız boyunca yüzünüzü görenlerle sizi anlayanlar arasındaki büyük fark, boktan hayatımızın özetidir.