Bak bu eller hiçbir şeyi güzelleştiremedi bu hayatta o yüzden böyle titrer durur

yanan bir evde doğduğun için bütün dünyayı alevler içinde sanıyorsun.

bakma üzüldüğüme, onca emeğimin boşa gitmesi koyuyor yoksa uğruna bir sigara yakılacak insan değilsin.

kimse kimsenin evi değildir, herkes yarı yolda bırakır.

beni benden öğren herkese aynı değilim.

Bana, yürümeye korktuğum sokaklar bıraktın.

bir mezar içinde yaşayan onlarca insan. çürüyoruz, farkındayız.

doğurduğunun yabancısısın.

bazı şarkılar var sen sus ben o mevzuyu biliyorum der gibi

dik bi yokuşun ortasında beni düzlüğe çıkaran varlığın.

yazdığım yazıların arkasında bir gün ölü olarak bilineceğim.

mezara bırakılan çiçek ölüyü diriltmez

ben o kapıyı çalmam ama eşiğinden de ayrılamam anlıyor musun?

vurulduğun yerin sızısı yeri göğü inletir sen hala boş duvarları izliyorsun.