~medusa~

bana zarar veren her şeyden kopmak istiyorum. bazen kendimden bile. sevgisiz hissettiğim hiçbir yerde durmak istemiyorum. bilinçli değersizlik öldürür.

geçmişime dönmüşüm gibi hissediyorum ve bu sefer nereye sürükleneceğim bilmiyorum …

nefes almam gerek

bu ikili hayattan çok yoruldum. sanki bana ait bir taraf kalmamış gibi geliyor artık. kendi içimde kimsesiz hissediyorum. ben kimim bilmiyorum.dayanacak ne kadar gücüm var keşke görsem ama pek yok gibi…. içimdeki benlikler yoruldu. artık kazanmak isteyen bir tarafım kalmadı, tek istediğim her şeyin son bulması…arafta kalmak ya da taraf seçmek istemiyorum, istediğim her şeyin son bulması…..

yine aynı his sarıyor içimi. sanki bu hayat, bu anılar, bu beden… hiçbiri bana ait değilmiş gibi. her çöküşte biraz daha bitiyorum. her bakışa aldanıyorum. ruhum canlı hissetmek istiyor ama ben bunu beceremiyorum. artık hiçbir yere ait hissetmiyorum.

ruhumdaki bu karmaşa hangi birikmişliğin eseri? içime attıklarımın altında eziliyorum günden güne. canımı yakan ne varsa hepsine ateşi ben göstermişim. şimdi o ateşte benim, harlayan kaynağı da. kendimden kurtulamıyorum bir türlü. kim bana ne yapıyorsa ben izin verdiğim için yapıyor. ne zaman korkmadan savaşacağım? ne zaman değişecek rollerimiz? neden içimdeki bu kor sönmek yerine daha çok alevleniyor? yardım beklemekten yoruldum. ayağa kalkmak istiyorum. hiç mi cesaretim yok? bu kadar mı ümitsizim kendimden...

içimde haykıran bir ceset varken susturdular çığlıklarımı. İçimde kalan son benliğimi yok etmeye çalışıyorlar. Benim canım yanarken onlar zafer kazanıyor. Sonunda kazanacakları tek zafer benim sessizliğim olduğunda artık ben orada olmayacağım. Belki de kurtulan ben olacağım. Belki de bu bitiş beni özgür kılacaktır…

bir uçurumun eşiğindeyim. iki seçeneğim var hangisini seçersem seçeyim düşecekmişim gibi geliyor.

Bir gün, tek bir söz bırakmadan ardımda gidebilirim bu hayattan. Ne bir ses, ne bir anı kalır benden geriye…Silinip gidebilirim sessizce, iz bırakmadan. Bir gün, kendimle birlikte onları da alıp gideceğim. O zaman kimse bana dair bir yaşam izi bulamayacak. Kimse benim olana karışamayacak. Huzuru ancak o zaman bulacağım.

her sabah uyanıp yavaşça ölüyorum

ruhumdaki bu karmaşa hangi birikmişliğin eseri?

bir enkaz gibiyim