Mediuns

پنجشنبه چهارده شهریور یکهزار و سیصد و نود و دو___تهران.

امروز یه روز گرم تابستونِ وافتاب وسط اسمون داره می سوزونه همه چیو. من تو خونم. اره این همه توصیف خوب بود بعضا بیرون از خونه شکل بگیره، ولی کلا برای من اونقدر ها هم فرقی نمیکنه چون از بوی هوا و نور هم میزان گرمی و میشه فهمید هم میزان سایه گی. اره سایه خیلی مهمه .

از پنجره اتاق که از بخت خوشم یه تیکه هایی از شهر از توش پیداست رو وقتی می بینم به خودم بر میگردم می گم که ای کاش امروز ازون روزایی باشه که یهو ازون ابر قلنبه ها یهو یه تیکه گنده ای از شهرو روش سایه بندازه و از زیرش یخته نور باشه که فرار کرده باشن.

از توی دانشګاه بعد از ظهر که شد دلم می خواست برګردم خونه. پرزنتیشن بعد از ظهر هم اصلا برام مهم نبود. حوصله داشتم اتفاقا ، نه اینکه حوصله نداشته باشم. اما همش دلم می خواست کارم تموم بشه و بیام برسم به خودم. بشینم یه جایی و به هر چیزی که دلم می خواد فکر کنم. برای همین نصفه نیمه و تیکه پاره همش وسط کارام می رفتم سیګار بکشم، قهوه بګیرم یا متنامو برم توی حیاط بخونم. ازین جور کارا. پشت میز و نیمکت چوبی که نشسته بودیم با رابرت و فلیپه و آفتاب که می خورد روی صورتم و کاغذا، به جای فکر کردن به کارامون و حرفای بچه ها، داشتم نقشه ی اینو می کشیدم که وقتی رسیدم خونه دوش بګیرم و برم پیاده روی. دستمو زده بودم زیر چونه م و صورتمو از عمد می ذاشتم توی آفتاب. داشتم فک می کردم از چه راهی برم پیاده روی کجا و چه کفشی بپوشم برای قدم زدن تنهایی مناسب تره. همه ی چیزایی که در مورد کار می ګفتیم برام مهم نبود. ینی در واقع برام خیلی مهم بود ولی با حرفای بچه ها مخالف بودم، با این جال انرژی و انګیزه شو نداشتم که در مورد ایده های خودم حرف بزنم یا بګم قبول ندارم. برام واقعا مهم نبود. این بود که داشتم نقشه ی رها کردن خودمو می کشیدم و انرژی دار شدنمو واسه ی روزای بعدی - مثلا.

اما این حوصله نداشتنم موضوع کلی ایه. وقتی کادوی جین رو میخواستم بهم بدم هم سه چهار بار در طول روز روی میزشو نګاه کردم و هر بار رفته بود بیرون از استودیو. آخرش پشتش نوشتم «هدیه از ایران» و ګذاشتم روی کتابش که روی میز جلوی صندلیش باز بود. فک کردم بالاخره میاد می بینه دیګه، مګه فرقی ام می کنه. رابرت که داشت می ګفت نمیخوام کاری که دلم نمیخوادو توی تزم بکنم، با اینکه داشتم فک می کردم لعنتی مشکل منم همینه، فقظ سرمو تکون دادم و رفتم سر موبایلم ببینم اروند چیزی نوشته برام یا نه.

from: The Human Body: What It Is And How It Works 

Map of Tabriz, Iran. (16th century)

Corridor Of The Urban Vestiges

Vladimir Navakov chasing butterflies.

 urban project from a cornell summer studio in 1976