Medi's Life

Ik zit momenteel in een fase van mijn leven waarin ik mezelf door de dagen moet sleuren. Er is veel veranderd sinds 2021. Ik heb mijn naam veranderd (nog niet officieel); Jana werd Medi. En intussen heb ik ook een zusje erbij, Amber, die nu 2 jaar oud is.

De afgelopen jaren waren zwaar. Ik ben twee keer opgenomen geweest in de psychiatrie: eerst een crisisopname en daarna een verblijf van bijna een jaar. Uiteindelijk ben ik daar weggegaan, omdat het me juist meer naar beneden trok dan naar boven. Ik stopte met eten en viel snel terug naar 39 kilo. Nu weeg ik 43 kilo, wat ik moeilijk vind. Ik eet nog steeds niet veel, en de gedachte dat ik moet stoppen met eten blijft aanwezig. Hierdoor sla ik vaak maaltijden over.

In de laatste periode van mijn opname adopteerde ik een Hondje, genaamd Lilo. Ze is blind door mishandeling in de vlees industrie. Ze heeft veel beigeleerd het laatste jaar! Ik heb nu ook de meest geweldige band met Lilo.

Ik ben inmiddels ook uit huis. Weg van de chaos en de miserie… Mijn plusmama (Natasja, die altijd mijn plusmama zal blijven) en papa zijn uit elkaar, en het voelt alsof ik vaak het middelpunt ben van hun geroddel over elkaar. Ze komen allebei naar mij toe om te klagen, maar ik kies geen kanten. Natasja doet dit inmiddels niet echt meer bij mij nadat ik het haar zei. Ik heb mezelf uit die situatie verwijderd. Ik wilde al langer weg bij papa, en nu ik 18 ben is het eindelijk zover.

Ook bij mijn moeder merkte ik steeds meer dingen die niet goed voelden, en mijn ogen werden steeds meer geopend. Ik heb me ook daar uit de situatie gehaald. Om eerlijk te zijn, voel ik me veiliger zo. Het is pittig, dat wel. Ik moet nog veel regelen en werk mezelf waarschijnlijk in de problemen, en dat terwijl ik met suicide gedachten zit, etc. Maar als ik daardoor gelukkiger word, waarom zou ik dan stoppen met vechten?

Het nadeel is dat ik mijn zusjes minder zie, en mijn broertje Otis heb ik al een hele tijd niet meer gezien. Sinds mijn verjaardag ben ik niet meer bij mijn Vader geweest waar Otis dus is. Ik ga liever naar mijn plusmama om hem te zien. Toch probeer ik nu eens aan mezelf te denken en mezelf niet altijd opzij te zetten voor anderen. Dit veroorzaakt veel (soort van) ruzies met mijn ouders.

Het liefst zou ik gewoon al het contact verbreken, maar dat lijkt nu onmogelijk.

Ik woon nu (nog niet officieel; mijn domiciliëring staat nog bij mijn moeder) bij mijn vriend Toon, met wie ik al een half jaar samen ben, en zijn moeder Joke. Ik noem haar “Jojo,” wat voor mij als een soort moederfiguur voelt. Jojo betekent voor mij veiligheid. Ik ken haar en Toon al sinds ik klein was, en ze zijn altijd mijn veilige plek geweest waar ik altijd terecht kan. Het loopt daar ook niet altijd gemakkelijk, maar ik hoop dat ik wat positieve invloed kan hebben als het beter met me gaat.

Ik volg nu halftijds tweedekansonderwijs bij CVO VOLT. Het gaat op dit moment niet zo vlot. De leerkrachten maken zich zorgen, maar proberen me wel te ondersteunen. Ik ben vaak afwezig, omdat ik soms nachten weinig tot niet slaap. Of omdat ik me mentaal echt te slecht voel.

Het leven voelt momenteel loodzwaar… Maar ik blijf vechten. Toch?

Bij deze: welkom in mijn leven. Hier zul je nog veel verhalen lezen, want mijn verhaal is nog lang niet voorbij!

- Medi