MeczupBirAdam

şimdi git.! kalbini kaybetmiş bi şüpheyle bak bana.!

Bu ülkede evlenmemek cesaret istiyor. Evlenmenin zor ve masraflı olduğundan bahsedip dururlar. “Evlenmeyin” adı altında etrafta dolaşan bir sürü tavsiyeye rağmen büyük bir çoğunluk evlenir. Evliliğe giden yolda herkese, fotoğraflara, videolara, sosyal medyaya ‘çok seviyoruz’ algısı çizerler. Kimilerinde kısa süreli bir dikkatle hangi tarafın daha çok sevdiğini çok rahat anlayabilirsiniz. Kimilerinde ise (hangi taraf olduğunun hiçbir önemi olmaksızın) asıl aşık oldukları insanı bilmenize rağmen bir maske gibi yüzlerine geçirilmiş gülümsemelerine bile isteye inanıp mutluluklarına(?) şahit olursunuz. Şöyle de bir gerçek vardır ki ancak büyük bir azınlık sahiden aşık olduğu insanla bir ömür kurmayı başarabilir. Burası Türkiye. İl, ilçe, din, dil, ırk ayırt etmeksizin memleketin her yanı sevdiğine kavuşamayanların hikayesiyle dolup taşar. Hepimizin böyle duyduğu hikayeler vardır, hatta kimimizin anne babası, kimimiz de bizzat yaşamıştır. Bu satırları okurken belki yanınızda duranı değil de geçmişinizdeki bir isme gidiyor aklınız. Ansızın aklınıza geliyor, artık sizi yıkmasa da anlık bir duraklamanıza neden oluyor. Düşünmeyi reddederek onu silmeye çalışıyorsunuz ve devam ediyorsunuz yaşamınıza. Hayat her haliyle devam ediyor. Sevdikleri insanla olamadıklarında karşılarına çıkan ilk uygun insanla evlenmeyi tercih ediyor büyük bir çoğunluk. Şu an bulunduğunuz yerden okurken bu durum size kolay mı geliyor merak ediyorum. Evlenmek. Bir insanla hayatınızı birleştirmek. Aynı evde oturmak. Bir ömür boyu demeyeceğim ama başka birini severken, size tamamen 'öteki’ gelen biriyle aynı evde, yatakta, insanların içinde birkaç aylığına bile yaşamak, yaşayabilmek kolay mı? Ya da şöyle sorayım. Yalnızlık bu kadar zor mu? Sizi sevdiğinizden başka biriyle yaşatmaya itecek kadar kötü bir durum mu? Bu ülkede evlilik değil de evlenmemek cesaret istiyor. Hem de fazlasıyla büyük bir cesaret. Sevginizin, acınızın, maddi imkanlarınızın önemi yok. Evlenmek istediğiniz zaman bir şekilde evleniyorsunuz. Hatta görünen o ki evlendiğiniz kişinin kim olduğunun bile önemi kalmıyor. Bir yerlerde hata olmalı. Bir yanlışlık. Sorun şurada, toplum bizi yanlış büyütüyor. Evliliğin sevgi üzerine kurulduğuna inanarak büyüyoruz. Ebeveynlerimizin birbirini çok sevdiklerine inanmamızı istiyor. Aslında evlilik denilen olay tamamen mantık ve soyun devamı üzerine kuruluyor. Olması gerektiği gibi. Tamamen biyolojik bir içgüdüyle. Ve burada sevginin önemi yok. Bu hayatta sevginizin bir önemi yok. Buna sadece siz üzülüyorsunuz. Sadece siz hissediyorsunuz. Hikayeniz anlatılabilecek kadar büyükse şayet birkaç kez anlatılabiliyor ve kısa süreli karşı tarafta üzüntü etkisi oluşturabiliyor yalnızca. Hepsi bu. Çok büyük aşklarda bile kavuşamamak soyunuzun devamını engellemeniz için yeterli bir neden olamıyor sanırım. Sevgi eksikliğiyle birlikte evli çiftlerin birbirlerine karşı tahammül sevgilerinin azaldığı da bir gerçek. Aşık olduğunuz insanla olsanız takılmayacağınız durumlara mantıklı nedenlerle birlikte olduğunuz insanla karşılaştığınızda takılıyorsunuz. Çok acı bir durum değil mi? Hatta belki de daha çabuk sinirlenir oluyorsunuz. Karşınızda sevdiğiniz insanı, onun özelliklerini ararken bulamamanın hayal kırıklığı ister istemez bir yerlerden çıkıyor. Belki bilinçli bile yapmıyorsunuz bunu. Tamamen bilinçsizce. Sevdiğine kavuşamadığında başka biriyle evlenen insanların, beraber yaşamak zorunda kaldığı insana, çocuklarına isteyerek ya da istemsiz yaptığı üzücü ve kırıcı eylemleri de mantıklı buluyor musunuz? Hoş görülebilir bir durum mu? Kötü durumlar olmak zorunda değil, demeyin. Oluyor. İnsan başkasını sevdiğinde güzelleşiyor. Onun yerine başkasıyla olmaya mecbur kaldığında sıkılıyor, bunalıyor ve bu hisleri derine gömdükçe çok farklı şekillerde kusmaya başlıyor dışarı. Eylemlerin hiçbiri nedensiz değildir. Hepsinin bir sebebi bulunur. Ve isteyerek ama mutlu olmadan evlenenlere söylüyorum: Neden? Neden bu kadar rol yapma ihtiyacı duydunuz? Neden bu kadar zorladınız? Evlilik gerçekten o kadar gerekli miydi? Memnun kaldınız mı peki? Neden mutlu olamıyorsunuz öyleyse?