माझ्या गोष्टी

त्या नंतर रात्री पुन्हा एक यान मला घ्यायला आले. पण हे यान पूर्वी आलेल्या याना पेक्षा वेगळे आणि मोठे होते. बाकी पृथ्वीवरील इतर सहकारी ही त्या यानात होते. त्यांनी आमच्या कडून ते भ्रूण घेतले आणि त्यांच्याकडे असलेल्या एका दुसऱ्या केस मध्ये ठेवले. आता आम्ही सर्वजण त्या दुसऱ्या ग्रहावर जाणार होतो. तो ग्रह कसा असेल, तेथे वसणारी नवी मानव वस्ती कशी असेल? यासारखे प्रश्न आमच्या मनात होते. ते यान आम्हा सर्वांना घेऊन निघाले त्याच्या पुढच्या प्रवासाला पण या वेळेस यानाचा मार्ग जरा वेगळा होता. आम्ही सूर्यमालेच्या विरुध्द बाजूने जात होतो. ते यान सूर्यमालेच्या टोकाला जाऊन थांबले. तेथे एक पोर्टल उघडल. त्या यांनाच कप्तान आमच्या जवळ आला आणि म्हणाला, “तुमच्यासाठी प्रमुखांचा संदेश आहे त्यांना तुम्हाला पुढचा प्लान सांगायचा आहे.” असे म्हणून तो गेला. आमच्या समोर त्या प्रमुखाची एक प्रतिकृती तयार झाली आणि ते आमच्याशी संवाद साधू लागले “आता तुम्ही तुमच्या ध्येयाच्या फार जवळ आहात. ही एक नवी सुरवात आहे. तुम्हाला नव्याने जीवनाची रचना करायची आहे, या पोर्टलच्या मागे असलेल्या ग्रहमालेतील एक ग्रहाची आम्ही तुमच्यासाठी नवीन ग्रह म्हणून निवड केली आहे. तेथे तुम्हाला जीवनाचे नवीन बीज रोवायचे आहेत. आमची एक टीम अगोदरच तिथे पाठवली आहे. तुमचा बेस तिथे तयार आहे. आता पुढे सर्वकाही तुम्हालाच करायचं आहे. तुम्हाला तेथे एक नवीन वस्ती वसवायची आहे. तुम्हाला एक सर्वात मोठा प्रश्न पडला असेल की आम्ही या मिशनसाठी तुमचीच निवड का केली? खरं तर तुम्ही तुमच्या तुमच्या क्षेत्रा मधले तज्ञ आहात आणि सर्वांत महत्वाचा म्हणजे तुम्ही तुमची देशात याच मिशन वर काम करत होतात. पण यश काही मिळत नव्हत म्हणून आम्ही तुम्हाला मदत करतोय. या नव्या जगाची रचना तुम्हालाच करयची आहे. इथले सर्व नियम अटी तुम्हालाच ठरवायचे आहेत. आता सर्व काही तुमच्या हातात आहे, या नव्या ग्रहाचे भविष्य तुमच्या हातात आहे. ह्या नव्या ग्रहावरचे लोक नक्की प्रगती करतील भेटू पुन्हा, गुड लक !” असे म्हणून ती प्रतिमा गायब होते. यानाचा कप्तान म्हणतो “ चला नव्या विश्वात एक नवीन सुरवात करायला. ” आम्ही त्या पोर्टल मध्ये प्रवेश केला. ते यान आम्हाला त्या ग्रहावर घेऊन गेला. तो ग्रह जवळपास पृथ्वीच्या आकाराचा होता. तेथले वातावरण ही पृथ्वीप्रमाणेच होते. तेथे बेस अगोदरच तयार होता. ती जागा जीवनासाठी अतिशय योग्य होती. सर्वत्र हिरवेगार जंगल, शुद्ध पाणी, स्वच्छ हवा, नयनरम्य परिसर. आम्ही सार्वजण अगदी मोहून गेलो. ते यान हळूहळू बेसच्या ठिकाणी उतरलं आम्ही सर्वजण यानातून बाहेर आलो, फार वेगळ वाटत होत. ही एक सुरुवात होती नव्या युगाची एका नव्या जीवनाची. तो ग्रह आम्हाला पृथ्वीप्रमाणे विकसित करायचा होता पण पृथ्वीसारखा नाही. जी चूक आम्ही आधी केली ती चूक पुन्हा इथल्या लोकांना करू द्याची नव्हती. एक सुसज्ज असं सर्व सुख सोई युक्त सुंदर शहर आम्हाला तेथे वास्वायचा होत. आम्ही आमच्या कामाला सुरवात केली त्या सर्व भ्रूणांना लगेच इनक्यूबेशन चेंबर मध्ये ठेवल. त्याची सर्व कामाची जबाबदारी आमच्या पैकी एका व्यक्तीची होती कारण ती एक बायोलॉजीतील तज्ञ होती. आमच्या टीम मधे सर्व क्षेत्रातील तज्ञ अशी मंडळी होती. आमच्यात भौतिकशास्त्र, गणित, रसायनशास्त्र, जीवशास्त्र, खगोलशास्त्र, अभियांत्रिक , एवढाच काय तर साहित्य,कला या क्षेत्रातील देखील तज्ञ मंडळी अमच्या टीम मध्ये होती. सर्व मिळून आमचा २५ जणांचा चमू होता. आमचा काम होता त्या नव्या ग्रहावर एक शहर वसवायचं. आमच्या सर्वांच्या प्रयत्नातून एक नवनिर्मिती करायची होती. आम्हाला सर्वांना एकत्र काम करायचे होते, त्या ग्रहाला सुंदर, त्याबरोबरच प्रगत बनवायचे होते. आम्ही आसपासच्या परिसराची पाहणी केली. सर्वांच्या डोक्यात नवनवीन कल्पना येत होत्या. आम्ही त्या परग्राहयाच्या ग्रहाचा आदर्श समोर ठेऊन, त्याप्रमाणेच त्या शहराची रचना करायची असे ठरवले. आम्ही जेव्हा त्यांच्या ग्रहावर होतो तेव्हा वेळोवेळी तेथे आम्हाला पृथ्वीचाच भास होत होता. जेव्हा आम्ही त्यांच्या शहरांना भेट दिली, तेव्हा आम्ही तेथल्या त्या सौंदर्याने आणि रचनेतील सुबकता, अचूकता याने अगदी मोहून गेलो. त्यांची जी शहराची रचना होती आधीच प्लान केलेली होती. त्याला अनुसरून आम्ही एक छान प्लान तयार केला आणि कामला सुरुवात केली, तेथील साधन संपत्तीचा योग्य वापर करणे आणि भविष्यात तेथील लोकांना करायला लावणे ही आमची जबाबदारी होती. त्या पराग्रह्यांच्या मदतीने थोड्याच कालावधीत आम्ही एका सुंदर वस्तीची निर्मिती केली. आता पुढे ही सर्व जबाबदारी होती ती ह्या नव्या पिढीची. आम्ही आमचं काम केल होत. आम्ही इथले सगळे नियम तिथल्या लोकांना समजून सांगितले. तेथली सर्व कामे वाटून आणि समजून सांगितली. कारण ते लोक इथले भविष्य होते. हे सर्व त्यांनाच पुढे न्यायचे होते. आवश्यक तेवढे सर्व ज्ञान आम्ही त्यांना दिले आणि पुढील सर्व जबाबदारी त्यांच्यावर सोपवली. आता ते लोक या नव्या ग्रहावर सुखाने नांदत आहेत आणि त्यांचा विकास करत आहेत. आम्ही त्यांच्यासाठी पृथ्वीवरील सर्व ज्ञान त्यांच्या पुढील पिढीसाठी लिखित स्वरुपात जतन करून ठेवलाय. पृथ्वीविषयी सर्व माहिती आम्ही त्यांना त्यांना सांगितली, त्यांच्या इथल्या जन्मच रहस्य, आणि त्यांच्या आमच्या मूळ जन्म स्थान विषयी सर्व माहीती आम्ही त्यांना दिली आणि जतन करून ही ठेवली आहे. त्यांचा इतिहास पुढच्या पिढीसाठी जपून ठेवलाय. पण राहून राहून मनात एक प्रश्न राहिलाच ते कोण होते? ते पृथ्वीवर का आले होते? त्यांनी आपल्याला का मदत केली? यात त्यांचा काय फायदा? यासारखे अनेक प्रश्न आमच्या मनात होते? ज्यांची उत्तरे आम्हाला मिळाली नव्हती. इथे सगळ मार्गी लाऊन ते निघून गेले. आम्ही सार्वजण इथेच थांबलो, या सर्वांसोबत आयुष्याच्या शेवट पर्यंत आमच्याया निर्मितीसोबत त्याच गूढ प्रश्नांचा विचार करत. पृथ्वीवरील जीवनाला एक नवी दिशा मिळाली होती. ते जीवन आज इथे समृद्ध होत आहे. प्रगती करत आहे. खरंच जीवनाची व्याख्या ही आपण समजतो त्यापेक्ष्या फारच वेगळी आहे. कारण एक मार्ग बंद झाल्यावर दुसरा मार्ग अपोआप उघडतो. कधीकधी आपणच तो उघडतो. ***

उड्डाणाची सर्व तयारी झाली होती आम्ही सार्वजण सीटवर बसलो. त्या यानाची संपूर्ण सिस्टीम ही ऑटोम्याटीक होती फक्त काही निर्देशातच यान सज्ज झालं. गणती सुरु झाली आणि क्षणार्धात आम्ही उडू लागलो. फक्त काही सेकंदात त्या यानाने प्रकाशाचा वेग घेतला आणि यान पृथ्वीच्या वातावरणा बाहेर पडलं आम्ही काही मिनिटात सूर्यमाला पार केली. ते यान सुर्यमालेच्या टोकाला जाऊन थांबल. तिथे एक पोर्टल होता, तो त्यांनीच निर्माण केल होत. आमचा यान त्या पोर्टलच्या आत शिरलं काही मिनटात ते यान त्या पोर्टलच्या बाहेर पडल. आम्ही होतो एका दुसऱ्या दिर्घिकेत एका दुसऱ्याच विश्वात. तिथे देखील आपल्या सारखी एक ग्रहमाला होती. त्या ग्रहमालेत पृथ्वी सारखा एक ग्रह होता. त्याचा आकार आपल्या पृथ्वीएवढाच होता. तोच समुद्र, बर्फछादीत ध्रुव वृत्तावर भूपृष्ठ सर्वकाही अगदी पृथ्वी सारखाच होत. पण तिथला सर्व भूभाग हा एकत्र होता. त्यांच्या ग्रहाला एक चंद्र देखील होता. त्या ग्रहमालेत आणखी दोन ग्रह होते. पण त्यावर जीवसृष्टी नव्हती. होता तो खजिना साधन संपत्तीचा. आम्ही त्यांच्या ग्रहाच्या कक्षेत प्रवेश केल. त्या यानने वातावरणात प्रवेश केला आणि सावकाशपणे जमिनीवर उतरले. आम्ही आता होतो त्यांच्या ग्रहावरती एका दुसऱ्या विश्वात. ते यान एका ठिकाणी उतरल होत. कुठे ते काही कळल नव्हत. यानाचे दरवाजे उघडले आम्ही याना बाहेर पडलो. आम्ही उतरलो ते त्यांच्या स्पेस स्टेशनवर . त्यांनी त्यांचे हेल्मेट काढले आणि मला धक्काच बसला ते अगदी हुबेहूब आपल्या सारखेच दिसत होते. दुसऱ्या ग्रहावर माणूस मी चक्राऊन गेलो. काही क्षणासाठी मला असं वाटल की मी पुन्हा पृथ्वीवरच आलोय की काय? कारण तिथल वातावरण देखील पृथ्वीसारखच होत. पण ती पृथ्वी नव्हती . तिथली हवा अतिशय शुद्ध होती, प्रदूषणाचा तिथे लवलेशही नव्हता. सर्वत्र हिरवळ, प्रसन्न वातावरण. तो ग्रह पृथ्वीसारखा पण पृथ्वी पेक्षा फार वेगळा होता. तिथली परिस्थिती ही फारच उत्तम होती. आम्ही एका बेटावर उतरलो होतो. त्यांचा तो बेस होता त्यांची सर्व याने तिथूनच उड्डाण घ्यायचे. मी त्यांच्या सोबत त्यांच्या स्पेस स्टेशन मध्ये गेलो. तिथे त्यांच्या प्रयोगशाळेत विविध क्षेत्रात विविध विषयांवर संशोधन सुरु होत. ते आपल्या पेक्ष्या दहा पाऊले पुढे होते. आपण आता ज्याची कल्पना सुद्धा करू शकत नाही त्या गोष्टी त्यांनी सत्यात उतरवल्या होत्या. आम्ही चौघे एका सभागृहात गेलो. तिथे त्यांच्या ग्रहावरील प्रमुख मंडळी उपस्थित होती. ते एका मुद्द्यावर चर्चा करत होते. तेव्हा आम्ही तेथे गेलो. सर्वप्रथम आमचे तिथे स्वागत झाले. मग आम्ही देखील त्या चर्चेत सहभागी झालो. मला तिथ गेल्यावर कळल की पृथ्वीवरील काही मी एकटाच तिथे नव्हतो पृथ्वीवरील विविध देशातून आलेली माझ्या सारखी अजून माणसेही होती. त्यांना देखील माझ्यासारखे इथे या ग्रहावर आणले होते. आम्हा पृथ्वीवरील सर्व जणांना काहीच समजत नव्हत की हे सर्व काय घडतंय. त्यांचा प्रमुखांनी चर्चेला सुरुवात केली, ते म्हणाले, “तुम्हा पृथ्वी वरील सर्व जणांचे आमच्या या ग्रहावर हार्दिक स्वागत, तुम्हाला सर्वांना हाच प्रश्न पडला असेल की तुम्हाला इथे का आणलाय? आम्ही कोण आहोत? हे जे काही घडतंय याची तुम्ही कधी कल्पनाच केली नसेल, पण हे सत्य आहे. तुम्ही आमच्या बरोबर यायला तयार झालात ते पृथ्वीला वाचवण्यासाठी आणि हाच या चर्चेच प्रमुख उद्देश आहे. पृथ्वीवरील सध्याची परिस्थिती ही फार वाईट आहे. मानवाचे जीवन हे धोक्यात आहे जर मानवाला आपली प्रजाती वाचवायची असेल तर मानवाला पृथ्वी सोडण्या वाचून पर्याय नाही. तुम्ही देखील हे जाणता. तुम्हाला लवकरात लवकर यावर काही तरी उपाय शोधायचा आहे, त्यासाठी आम्ही तुमची मदत करू.”, पण मला एक प्रश्न पडला होता की हे लोक आपली मदत का करतायत? पण जे काही घडत होत त्यामुले पृथ्वीवरील जीवन वाचणार होत म्हणून आम्ही सर्व पृथ्वीवरील लोक खुश होतो. मग त्यांनी एक प्लान तयार केला जणू काही ती आधीच तयार होता, आम्हाला तो सांगण्यासाठी तेथे बोलावलं होत. मला तर असं वाटत होत की तो त्यांनी पाठवलेला संदेश हा फक्त निम्मीत होता. तो काही माझा संदेश त्यांना मिळाल म्हणून त्यांनी पाठवलेला नव्हता तर तो त्यांची या योजनेचाच एक भाग होता. हे सगळं जणू काही आधीच ठरलं होत. त्या प्लान नुसार आम्हाला एका नव्या ग्रहावर पुन्हा नव्याने सुरुवात करायची होती. त्या नवनिर्मितीची रचना आम्हाला करायची होती. त्यासाठी ते आम्हाला आवश्यक ती मदत करणार होते. त्यासाठी त्यांनी एक पृथ्वी सारखा ग्रह देखील शोधला होता. तेथली सर्व परिस्थिती ही पृथ्वी सारखीच होती तिथे जीवनासाठी योग्य परिस्थिती होती. आम्हाला फक्त एवढच करायचा होत, पृथ्वीवर जाऊन मानवी भ्रूण घेऊन यायचे होते. प्लान हा पूर्ण पणे तयार होता. आता फक्त आम्हाला कृती करायची होती. हा एक फार मोठा मिशन होता. हे जे काही घडत होत ते सर्व काही अकल्पित होत. पण त्यामुळे पृथ्वीवरील जीवन वाचणार होत. मानव जमात ही जिवंत राहणार होती आमच्या सर्वांचीच अवस्था सारखीच होती. पण आम्हा सर्वांचे ध्येय एकाच होते आम्हाला पृथ्वीवरील जीवन वाचवायचे होते. पण पृथ्वीच काय? ते काही ठरलं नव्हत. पृथ्वीवरील लोकांचे काय होईल हे आम्हाला सुद्धा ठाऊक नव्हत. आता सर्व तयारी झाली होती. आम्ही सर्वज पृथ्वीवर जाण्यासाठी सज्ज झालो. ही सुरुवात होती एक नव्या निर्मितीची. आता आमचा फक्त एकाच मिशन होत मिशन पृथ्वी. त्यांनी आमच्या सोबत एक यंत्र दिल होत ज्याच्या मदतीने आम्ही त्यांच्याशी संपर्क साधणार होतो आणि एक एम्ब्रिओ केस दिली ज्यात आम्हाला भ्रूण आणायचे होते. आम्ही सर्वजण निघालो. आम्हाला ज्यांनी आणला होता त्यांनीच परत आम्हाला पृथ्वीवर आमच्या ठिकाणी म्हणजेच आमच्या घरी नेऊन सोडले. मी लगेच दुसऱ्या दिवशी माझ्या सहकार्यांशी संपर्क साधला, मी त्यांना घडला सर्व प्रकार सांगितला पण त्यांनी माझ्यावर विश्वास नाही ठेवला. मग मी त्यांना पटतील असे पुरावे दिले तेव्हा कुठे ते मला मदत करायला तयार झाले. त्यांच्या मदतीने मला ती मानवी भ्रूण मिळवायची होती. कारण मी ज्या संस्थेत काम करत होतो ती संस्था दुसऱ्या ग्रहावर स्थालांतर करण्यावर संशोधन करत होती. आमच्या संस्थेने पृथ्वीवर पूर्वतयारी म्हणून मानवी भ्रूण जपून ठेवले होते. आम्ही फक्त ग्रहाच्या शोधात होते. तो ग्रह आता मिळाला होता. तिथे पोहोचण्यासाठी ते परग्रही मदत करणार होते. आता पुढच काम माझं होत. मी ते भ्रूण मिळवले आणि ते त्यांनी दिलेल्या त्या केस मध्ये जपून ठेवले. माझ्याकडे त्यांनी दिलेला यंत्र होता त्याच्या मदतीने मी त्यांना संपर्क साधला आणि काम झाल्याचा संदेश दिला. पृथ्वीवरील इतर देशातील माझ्या सहकाऱ्यानी देखील त्यांचे काम पार पडले होते. त्यांनी देखिल तसा संदेश पाठवला होता. ते आता आम्हाला सर्वांना पुन्हा घ्यायला येणार होते. आम्ही सर्वांनी आमचे काम पार पाडले होते. त्यांनी आम्हाला पुन्हा एक दिवस दिला आमच्यासाठी कारण आता आम्ही जे पृथ्वीवरून जाणार होतो ते परत कधी येऊ हे काही माहित नव्हत. आम्ही सर्वांनी इथे पृथ्वीवर सर्व कामे मार्गी लावली आणि त्या सफरीसाठी तयार झालो.

आता सिग्नल तर मिळाला होता पण एक जिज्ञासा जागृत झाली होती. ते कोण असतील? ते कसे दिसत असतील? त्यांचा विश्वं कस असेल? त्याचं तंत्रज्ञान आपल्या पेक्षा किती प्रगत असेल? या सारखे अनेक प्रश्न माझ्या मनात घोंगावत होते. मला सिग्नल मिळून आता दोन दिवस झाले होते. ही बातमी मी अजून माझ्या रिसर्च टीमला ही सांगितली नव्हती. कारण अजूनही मनात काही शंका होत्या. त्यांच निवारन करणे गरजेच होत. पण मला हे ठाऊक नव्हत की माझ्या या सर्व शंका एवढया लवकर दूर होतील. कारण लगेचच तिसऱ्या रात्री पुन्हा एकदा रिसीवर बीप करत होता त्याला काही तरी मिळाल होत. मी लगेच रिसीवर जवळ गेलो. पण या वेळेस तिथे काही विशेष संदेश नव्हता. काही तरी त्रुटी संदेशच होता. मी पुन्हा नेहमी सारखा गच्चीवर गेलो. तेव्हा मला दूरवर आकाशात काही लाईटस दिसल्या. विमानाच्या लाईटस असतील म्हणून मी आधी दुर्लक्ष केला पण त्या लाईटस काही विमानाच्या नव्हत्या. त्या आकाशात फक्त तरंगत होत्या. अचानक त्यांनी आपला मार्ग बदलाल आणि त्या माझ्या दिशेने येऊ लागल्या. हळूहळू त्याचं आकार मोठा होत होता आणि प्रकाश ही वाढत होता. ते जे काही होतं ते अधिकाधिक जवळ येत होत. ते लांब चपट तबकडी सारखं काहीतरी होत. त्यावर खूप लाईटस होत्या. ते एक यान होत .पण ते पृथ्वीवरील नव्हत यात काही शंकाच नव्हती. कारण ते तंत्रज्ञान अजून तरी इथे पृथ्वीवर विकसित झाला नव्हत. ते यान एवढ मोठ असून देखील झपाटयाने आपली दिशा बदलू शकत होत. मुख्य बाब म्हणजे त्या यानातून कसलाच आवाज येत नव्हता. अतिशय शांत पणे ते यान आकाशात माझ्या घराभोवती घिरट्या घालू लागला. ते काय घडत होता ते मला काहीच कळात नव्हत. मग ते यान मागच्या मोकळ्या जागेत उतरलं. मला काय कराव ते काहीच सुचत नव्हत. मी बाहेर आलो आणि लांबूनच पुढे काय घडतंय ते पाहत होतो. त्या यानाचा एक दरवाजा हळूहळू उघडला. त्यातून दोघेजण बाहेर आले. डोक्यावर हेल्मेट अंगावर स्पेस सूट असा त्यांचा अवतार होता. ते यानातून खाली उतरले. आसपासचा परिसर न्याहळू लागले. त्यापैकी एकाने त्याच्या हातावर असलेल्या यंत्राच्या मदतीने ते यान अदृश्य केले आणि माझ्या घराच्या दिशेने येऊ लागले. मी हे सर्व दृश्य पाहत होतो. ते दोघे माझ्या घराजवळ आले. ते माझ्या घरा समोर येऊन थांबले. ते काही तरी शोधात होते. मी थोडा घाबरलो होतो. त्यांनी मला पहिले. त्यातीली एकाने माझ्याकडे पाहून हात दाखवला आणि ते माझ्या दिशेने येऊ लागले. जणू काही ते मला आधीच ओळखत होते. मग मी सुद्धा पुढे झालो. मला काहीच सुचत नव्हते. आम्ही समोर समोर आलो. मला हे कळत नव्हते की मी त्यांच्याशी काय आणि कसं बोलू? माझा बोलण त्यांना समजेल का? त्यातील एकाने हात पुढे केला आणि म्हणाला “ Hello friend नमस्कार ”. हे ऐकून मला धक्काच बसला. माझा माझ्या कानानंवर विश्वासच बसत नव्हता. ते लोक चक्क माझी भाषा बोलत होते. पण हे कसं ? माझा नुसता गोंधळ उडाला होता. मी हिम्मत करून धीर एकवटून त्यांना विचारले “तुम्ही कोण? तुम्ही इथे कसे? तुम्ही कुठून आलाय? तुम्हाला माझी भाषा कशी येते ? या सारख्या प्रश्नांचा मी त्याच्यावर भडीमार केला. तेव्हा ते म्हणाले की, “शांत हो सगळं सांगतो आम्ही कोण ? इथे कशासाठी आलोय ? सगळं सांगतो तुझ्या सगळ्या प्रश्नांची उत्तरं देतो.” तेव्हा त्यातील एक जण म्हणाला, “आम्ही खूप दुरून आलोय तुमची मदत करायला.” माझी मदत करायला? मी तर त्यांना ओळखतही नव्हतो. ते परग्रहीच होते ज्यांनी मला संदेश पाठवला होता. मी त्यांना विचारले, “तुम्ही तेच आहात ना ज्यांनी माझ्याशी संपर्क साधला होतात? तो संदेश तुम्हीच पाठवला होतात ना?” “होय आम्हीच तो संदेश तुला पाठवला होता.” ते म्हणाले. “आपण घरात जाऊन बोलू शकतो का? आम्ही तुझ्या सर्व प्रश्नांची उत्तर देतो.” त्या दोघांपैकी एक जण म्हणाला. मी म्हटल, “ठिक आहे, चला.” आम्ही आत गेलो. मी त्यांना बसण्याची विनंती केली. मला त्यांचे चेहरे काही दिसले नव्हते कारण त्यांनी हेल्मेट घातले होते. मी त्यांना म्हटले, “ तुम्ही तुमचे हेल्मेट काढू शकता इथे पृथ्वीवरील वातावरण जीवसृष्टीसाठी पूरक असे आहे.” तेव्हा त्यातील एक जण म्हणाला, “होय आम्हाला हे ठाऊक आहे पण पृथ्वीवरील आत्ताची परिस्थिती ही फार वाईट आहे. पृथ्वीवरील प्रदूषणाची पातळी फार वाढली आहे. ती आम्हाला झेपणार नाही. आम्ही थोड्या वेगळ्या वातावरणातून आलोय. पण आम्ही देखील अगदी तुमच्यासारखेच आहोत.” “तुला हाच प्रश्न पडलाय ना की आम्ही इथे का आलोय ? आम्ही इथे आलोय ती तुमची मदत करायला पृथ्वीवरील सध्याची परिस्थिती पाहता पृथ्वीवरील जीवन हे धोक्यात आलं आहे. जर मानव प्रजाती वाचवाची असेल तर तुम्हाला पृथ्वी सोडण्यावाचून पर्याय नाही.” दुसरा म्हणाला “होय हे आम्हाला ठाऊक आहे ही परिस्थिती सुधारण्यासाठी आम्ही खूप प्रयत्न करतोय पण आम्हीच कुठेतरी कमी पडतोय. खरतर या परिस्थितीला आम्हीच जबाबदार आहोत. निदान ही मानव जमात जीवंत राहावी असं आम्हाला वाटतंय पण आमच्या समोर खूप अडचणी आहेत.”असे बोलून मी निराश होऊन गप्पा झालो. “त्यासाठीच तर आम्ही इथे आलोय तुमची मदत करायला आम्ही मागील काही वर्षापासून पृथ्वीचा अभ्यास करतोय आम्हाला इथली सर्व परिस्थिती माहीत आहे.” ते म्हणाले. मी विचारले, “पण तुम्ही आमची काय आणि कशी मदत करणार ? त्यासाठी आम्हाला काय करावे लागणार?” “आम्ही तुम्हाला आवश्यक ती सर्व मदत करू पण त्यासाठी तुला आमच्या बरोबर यावे लागणार आमच्या ग्रहावर. आता निर्णय तुझा आहे. काय करायचे हे तुलाच ठरवायचे आहे. तुझा निर्णय लवकर सांग आपल्याकडे वेळ फार कमी आहे.” ते म्हणाले. हा प्रसंग मला पेचात टाकणारा होता. मला काही कळात नव्हत काय करू ते. हे सगळं काही अचानक घडत होत. काही क्षणासाठी मला वाटला की मी स्वप्नातर बघत नाही पण ते स्वप्न नव्हत. अखेर मी निर्णय घेतला. मी त्यांच्या बरोबर जायला तयार झालो. जर मी त्यांच्या बरोबर जाण्याने मानव सृष्टी वाचणार असेल तर माझा निर्णय योग्यच होता. मी माझा निर्णय त्यांना सांगितला. त्यावर ते म्हणाले, “ठिक आहे तर मग चला निघूया ही सफर तुझ्यासाठी रोमांचक ठरेल.” मी त्यावेळी माझ्या रिसर्च प्रोजेक्टसाठी फार्महाउसवरील प्रयोगशाळेत एकटाच होतो. घरच्यांचा निरोप घेण्यासाठी वेळ नव्हता म्हणून मी त्यांच्यासाठी एक मेसेज रेकॉर्ड करून ठेवला. मला खात्री होती की मला ते समजून घेतील. आम्ही तिघे ही निघालो. एका लांबच्या प्रवासाला. त्यांनी त्यांचे अदृश्य केलेले यान परत बोलावले. यानाचे दरवाजे उघडले. माझी धडधड वाढत होती. आम्ही त्या यानात गेलो. ते यान बाहेरून जेवढं मोठं होत तितकच ते आतून ही प्रशस्थ होत. उच्च तंत्रज्ञानाचा तो एक नमुनाच होता. मी आत गेल्यावर कळल की त्यांचा आणखी एक साथीदार पण होता. तो त्या यानाचा पायलट होता. तो माझ्या जवळ आला आणि बोलला “तुझे स्वागत आहे , चला तर मग आता उड्डाणाची तयारी करूया”. तेव्हा न राहून मी त्यां माझ्या मनातल आलेला प्रश्न त्याला विचारला, “तुम्हाला माझी भाषा कशी येते?” त्यावर तो हसून म्हणाला “केवळ तुझीच नाही तर आम्हाला पृथ्वीवरील सर्वच प्रमुख भाषा येतात, आमच्या पूर्वजांनी त्या आम्हाला शिकवल्या.” असे म्हणून तो त्याच्या तयारीला लागला. त्याच्या या उत्तराने माझ्या शंका अधिक वाढल्या. त्यांनी मला एक स्पेस सूट दिला कारण आम्ही आता अवकाशात जाणार होतो पृथ्वी पासून खूप दूर एका अनोख्या प्रवासाला. त्यांच तंत्रज्ञान खूपच प्रगत होत. अनोखा स्पेस सूट, त्याची रचना पृथ्वीवरील तंत्रज्ञाना पेक्षा खूप पुढे होत. पण मला अजून काही त्यांचे चेहरे दिसले नव्हते. आतून प्रशस्थ असं सर्व सोईयुक्त प्रगत उपकरणांनी युक्त असं ते यान होत. जाता जाता मी त्यांना आणखी एक प्रश्न विचारला, “तुम्हाला माझा संदेश कधी मिळाला? तुम्ही म्हणालात की काही वर्षापासून तुम्ही पृथ्वीचा अभ्यास करताय मग या अगोदर कधीच आमच्याशी संपर्क का नाही साधलात?” यावर मिळालेलं त्याचं उत्तर मला काही पटल नाही, ते म्हणाले, “ तूला लवकरच सर्व काही समजेल थोडा धीर धर आपण लवकरच आमच्या ग्रहावर पोहचू तेथे गेल्यावर तुझ्या सर्व शंका दूर होतील.

क्रमश: