Büyük pencereden tüm şehri karşılarına almış iki kişiydiler, pencere kapalıyken üstelik. Karşılarında gri bir gökyüzü şehre yaslanmaktaydı arkasından ve binalarla gökyüzü arasında büyük bahis dönmekteydi hangilerinin daha gri oldukları konusunda.

Pencerenin boyu adamın diz kapaklarının hemen biraz üzerinde başlıyor ve iki metre kadar uzanıyordu bulundukları odanın tavanına doğru. Uzun zamandır burada durmasına rağmen neredeyse hiç açılmamıştı. Böylece kendini şehrin tüm griliğini bu odayla ayıran büyük köprüye dönüştürmüştü ve eğer hissedebilseydi, bunu yaptığı için çok gurur duyardı kendisiyle.

Adam ve kadının elleri kaşe montlarının ceplerinde, adam bakışları uzakta bir yerleri görebilecek kadar keskinken daha yakınında olan bitenlerden habersiz olabilecek kadar sağırdı. Kadın kendinden emin duruyordu. Omuz eğilimi ve kollarının arkasında çizdiği açıdan bir planı olmadığı belliydi.

....ve pencerenin diğer tarafından baktığınızda anlayabilirdiniz,suratlarından bir hukuk bürosunun penceresi olduğunu buranın ve bir boşanmanın insanın yüzüne nasıl yansıdığını.

...”tekrar bir ve” ayrılık ya da bir boşanma yanında yeni bir başlangıç getiriyordu ve sözünü etmesek de biliriz hiçbir başlangıç çiçek kokmuyor,iyi hissettirmiyordu.