🕊Huzurun Mavisi🕊

"Elbet vardır beklenen,

Kapılarda, hayallerde,

Kalplerde vardır gelmesini istediklerimiz.

Ya sesi gelir, ya da sessizliği getirilir.

Bir ses yükselir ciğerlerden,

Bir feryat yükselir evden.

Söylenilecek son söz kalır,

Kalabalığın içinde yalnızlıkla boğuşmak, ne garip...

Etrafın insan dolu, ama seni ne anlayan var

Ne de gerçekten gören biri.

O kalabalığın ortasında,

Kendinden başka kimsen yoktu.

Yaralarını kendin sardın,

Ağladığında, kendi sesinle avundun.

Her şeyle tek başına savaştın.

Kimse seni senin kadar düşünmedi,

Dinlemedi, anlamadı...

Çoğu, üç maymunu oynadı.

Gözlerindeki çöküşü GÖRMEDİLER,

Ağlayışlarını DUYMADILAR,

Dertlerini ANLAMADILAR...

Ve sen...

Yalnızca sen anladın kendini.

Yalnızca sen iyileştirebilirsin kendini.

Çünkü sana,

Benim çocukluğum yok,

Fotoğraflarım yok,

Anılarım yok—

Sadece küller var,

Babam sayesinde.

Benim sesim yok,

Dinleyenim yok,

Anlayanım yok.

Anlattığımda bakmadılar bana.

Sustum.

Beni gören olmadı,

Yanımda duran da.

Dayanağım olmadı,

Hep ben vardım,

Yalnız başıma.

Benim kimsem yoktu

Çünkü ben görünmedim.

Vardım ama yoktular,

Seslenmediler,

Sarılmadılar.

Ama şimdi,

Ben kendimi görüyorum.

Kendimle konuşuyorum.

Yaralarım var, evet—

Çocuk evin neşesidir,

derlerdi.

Şimdi sessiz evlerin

duvarlarında çığlık var.

Kaç çocuk öldü, bilmiyorum.

Kaç tanesi

oyun oynarken son nefesini verdi…

Kaç tanesi

sırf gülümsediği için hedef oldu.

Bir çocuk neyin bedelini öder?

Ne yaptı da

doğduğu an bomba sesiyle tanıştı?

Ne yaptı da

oyunları susturuldu,

sessiz kaldı evler?

Bir bebek,

gözlerini açtığı dünyada

bu kadar çabuk

koparılmayı hak eder miydi?

Bir anne,

yavrusunun kefenini tutarken

nasıl hayatta kalır?

Sorular çok,

cevap yok.

Ama o çocuklar vardı.

Ve biz…

sessizliğimizle onları unutmadık,

Ya olacağımız gibi…

Sayende

Ne de sensiz.

Artık yalnızca kendimleyim,

Olduğum yerdeyim,

Benim onu sevdiğimi anlamazmış,

Hiç anlamaya çalışmadı zaten.

Zorlayamam…

Ama

Ben yol bilmem, iz bilmem,

Bir tek seni bilirim;

Senin gidişini,

Beni terk edişini bilirim.

Yalnızlığıma ortak olan geceleri,

Sensizliğin akıp gittiği zamanı...

Durdurabilsem de durduramam artık,

Kalbim seni beklemekten başka ne bilirdi ki?

Ben seni beklerken,

Sen çoktan unuttun beni.

Yerim senin yanınken,

Şimdi başkasını kollarındasın.

Ben seni yüreğimde yaşatırken,

Sen başkalarının yolundasın...

Ne resmin kaldı, ne sesin,

Ne de deniz gözlerin...

Her şeyi sildim içimden,

Ama gözlerinde takılı kaldım.

Ben yokluğuna alışmaya çalışırken,

Sen benim yokluğumu

Başkalarıyla kapattın.

Acılar teker teker süzüldüğünde hafifler mi kalp?

Gözyaşlarıyla ruhu ferahlar mı insanın?

~MW~

ne çok kırıldın,

ne çok kırdılar seni.

Sen ise hep sevdin.

Sevmekle güzellik olmuyor işte;

bunu çok geç öğrendin.

~MW~

Ölürsen ölürüm

Bendeki seni alma

Uzaktan sevmek olur muydu ?

Yürekler olmasaydı

sığınacak yer olur muydu ?

Yâr olmasaydı

Müzik duymayışımı

Kitaplar soyutlanışımın

Kaynaklarıdır.

Sen miydin?

Yoksa