mavili

İçimde bir yerde hep bir açık kapı kaldı, rüzgâr çıktıkça çarpıp durdu. Ne içeri yerleşebildim geçen zamanda, ne de o açık kapıdan çıkıp gidebildim.

Hamd ve tefekkürü unutan, samimiyete kavuşamazmış. Samimi olmayan da sadık olamazmış.

Ama ben her şeye rağmen*

‘allah’ım, günahımı bağışla, evimi, yurdumu geniş ve rahat eyle ve rızkımı benim için bereketli eyle. 💗’

Allah'ım kalbimi senden gelen bir sevinçle doldur..

Sorunlarınıza bir gece izin verin, böylece yavaş yavaş sizin onayınızdan bağımsız yaşamayı öğrensinler.

Hâlâ kendimi, artık önemsiz olan şeyler yüzünden üzgün hissetmeye kapılırken buluyorum.

Hayatının en derin, en karanlık, örtülü ve en acı verici köşelerinde... kimsenin bilmediği, anlamadığı ya da erişemediği yerlerde. Orada Allah’ı bulabilirsin. Seni iyileştiren, teselli eden, içten dışa doğru onaran.

Fark ettim ki insan biraz fazla anlayışlı olunca insanlar da ona karşı biraz fazla düşüncesiz davranıyor.

İnsanların sadece çıkarları kadar hayatındayız.

Ve birdaha benzemedi ; gelen günler, giden günlere...

Gözlerinde hayat varken, sözleri ölüme iter gibiydi.

Bazen anlamsız bir umut düşer içine.

Dik duruşumuz içimizdeki enkazın eseri.

Olmayınca harbiden olmuyormuş, ben ikna oldum.

insanlar verilen değerin zerresini hak etmiyor.