Semanur

Anadolu tabiriyle , elini yüzüne alarak o eylemin yanlışını ve doğrusunun nasıl olması gerektiğini konuşmak o utançın kazancıdır. Hayatımda utançdan tüm vücüdümün yandığını hissettiğim, bayağı hatta ilkel toplumların bir parçası olarak gördüm kendimi .

Ve buna sebep olan eylemin, vaktiyle başka birinin yapmasına çok kızdığım eylem olduğunu hatta daha beteri olduğunu fark ettim. Kızdığımız, söylendiğimiz eylemlerin yakamızı bırakmadığı , insan doğasında nefrete,kine,öfkeye yer olmadığının bir daha kanıtı olduğunu gözler önüne serdi.

Nasılsa doğaya ait olmayan ,plastikler, çöpler ,doğa tarafından benimsenmiyor ,atılıyor ve hatta o çöplerin çokluğuna bağlı olarak ,bulunduğu ortamdaki güzelliklerini besinlerini azaltıyor ise İşte insan doğasında da aynı şekilde ilerliyor.

İnsan ruhunu güzelliklerle merhametle şefkatle anlayışla doldurmak yerine kin,öfke , kibir gibi anlayışsız kötü duygularla doldurduğunda elimizde yüzümüzü yere eğen “ U T A N Ç “ kalıyor . Yanında götürdüğü tüm güzellikleri saymıyorum bile…

Derdi sevinci arzuyu minnetti anlatan , aciz ruhlarımızın sesi şifası dermanı olan kelimeler.Derler ya insan insana muhtaçtır diye. Oradaki muhtaçlık ete kemiğe değil işte, ruhuna yoldaş olacak , meleğinin uyuştuğu gibi şeytanının da uyuştuğu bir başka ruhun sesine muhtaçlık. Haaa aklınız karışmasın dünya denilen bu alemde, konuştuğu halde ruhunun sesi duyulmayan sevgisiz hastalıklı insanlar vardır. Kendileri fark etmezler hasta olduklarını ama sizin hayatlarınıza bir ur gibi yerleşirler. Kimi günler korursunuz kendinizi ,kimi zaman da koca bir gün boyunca o zehri atmaya çalışırız vücudunuzdan.

Başarılarınız diğer insanlarınki gibi olmayacaktır muhtemelen,bazen sadece normal için çokça yorulmuş olacaksınız ama başaracaksınız. Başarılarınızı küçük görmeyin ,kendinize güvenin sevin ve inanın. Ruhlarınızın sesi o güçlü kelimelerle doya doya gurur duyun , taktir edin

Binbir türlü yıldıza hayran kaldım,

Kiminelerine destanlar türküler yazdım.

Bir tanesine yaklaştıkça yandım..

Yıldızın kendisi ateşmiş,

Suya bakınca anladım.

Kendimizi sevmeyi,kabul etmeyi o kadar çok yapamıyoruz ki ! Sosyal ortamlarda insanların üzerlerine taktıkları maddesel süslemeler ve bunları kendi özlerinden bir parçaymış gibi benimsemleri.. Her saniye daha iyisinin (!) çıkması, tatminsizlik ve yetersizlik duygusunun ince ince ilmekler halinde farkında olmadan üzerimize işlenmesine neden oluyor. Bununla birlikte kendimizi sevmekte , emek vermekte , kendimize ve sevdiklerimize ilgilenmekte güçlük yaşıyoruz. Gönlümüzün yelkenlerinin tekrardan dalgalanabilmesi için kendimize sıkı sıkı sarılıp sevmemiz gerekiyor. Kimimiz bunu tek başına yapabilecekken kimilerimiz ise bir rüzgara ,dışarıdan gelen şefkate ve merhamette ihtiyacı var..

Bana kalan hayat artığı ile benim bıraktığım denk geliyor mu birbirine?