🍷

İçimde öylesine var ki nefret… Hiç tırnaklarınızla dünyayı parçalama isteği oluştu mu içinizde? ondan sonuna dek iğrenerek, güveninizi zedelemiş tüm insanlara kızıp sövererek.

sana bu mektubu bir daha mektup yazmamak için yazıyorum. son şiirini yazmaya cesaret edememiş bir şair gibi.

Başımız dik sevilmeyişimiz bile güzel.

Bir ihtimal var ki, ben o ihtimali size hiç anlatmadım.

Tırnaklarımı atmosfer çeperine ulaştırıp, bu dünyayı, içinde sevgi nedir bilmeyen insanlarıyla birlikte, magmaya kadar yarasım var. İliklerime kadar, göz pınarlarıma kadar, tenimin en ücra köşesine kadar, ezelden ebede kadar… nefret ediyorum.

Uzun uzun iç çektiğin sarılışlarda kaygılarını, umutlarını, duygularını, biriktirdiğin güzel anılarını bırakıp bir şehri terk ettiğini en iyi otogarlar bilebilir.

Yerle bir oldum da senle bi olamadım.

Hüzünle bir oldumda mutlulugu bulamadim

Tam olarak bunların hepsine yol açacak zincirin başındaki o hatam neydi merak ediyorum cidden.

Tam olarak bunların hepsine yol açacak zincirin başındaki o kabullenisim neydi merak ediyorum cidden.

Kafandan çıkan her bir sesi taşla ezdin. Kanatılan her bir yaranı da emmek istedin. Terk edilmiş bir tren garının boş bank hüznüydün. Yazıktın..

intihar edecekseniz yaşayarak edin

herkes her şeyi söyleyebilir ama çok azı hisseder.

Gerçekler karnına yumruk gibi inene kadar her şey sandığın gibidir.

bunalımlar, telaşlar içindeyken; hâlini fark edip, ince küçük jestlerle gülümseten insanlar, yeryüzüne dayanabilmek için en büyük şanstır.

Kafandan çıkan her bir sesi taşla ezdin. Kanatılan her bir yaranı da emmek istedin. Terk edilmiş bir tren garının boş bank hüznüydün. Yazıktın..

Her geçen gün senin için ne kadar önemsiz olduğumu birkez daha anlıyorum. Ve sanırım bu beni yavaş yavaş tüketiyor.