Burn on!

Het is 1992. Ik lig in bed en vraag me af hoe het onvermijdelijke te vermijden is.

Ik ben 7 jaar en zit in groep 4 van de St. Ludgerus in Loenen aan de vecht. Ik heb een hele leuke klas met veel vriendjes en vriendinnetjes en de leukste juf ooit.

We wonen in Loenen in een rustige straat met fijne buren. Mijn allerbeste vriendinnetje woont een blok huizen verderop.

Ik zit op turnen en mij hobby's zijn verder vooral knutselen en met mijn Barbie' spelen. En stiekem mama's make-up uitproberen.

Ik doe iedere dag mijn eigen haar, omdat ik vind dat papa en mama het niet snappen en het vaak pijn doet als ze mijn krullen willen borstelen.

Boven mijn bed hangt een plank vol boeken, die ik soms op volgorde zet van groot naar klein of op kleur sorteer.

En terwijl ik in bed lig denk ik: ' wanneer de drukkerij zou afbranden, hoeven we niet te verhuizen'.

Een winter daarvoor speel ik bij het gasfornuis met bierviltjes die ik rangschik naast de kookpitten, terwijl Poeke, onze zwarte poes, rond mijn benen kroelt.

Ik kan niet goed bij het aanrecht, ik ben nog te klein, dus ik moet op mijn tenen staan.

Ik draag een donkerblauwe synthetische trui, een maillot in dezelfde blauwe kleur een een rood rokje met een schotse ruit.

Ik leg een volgend bierviltje neer en vervolgens herinner ik me even niks.

Ik sta in de woonkamer. Mijn ouders kijken schaatsen Falco Zandstra en Johan Olaf Kos. Mijn moeder kijkt me aan en springt op en rent naar me toe. Met haar vingers grijpt ze naar mijn mouw en ontneemt met haar handen alle zuurstof van de daar ontstane brandhaard.

Lauwe douche, naar de dokter, zalf, verband, kous en een brandwond die uit zal monden in een litteken op mijn rechtermouw. En een angst voor vuur, vuurwerk, lucifers, gourmetstellen op spiritus en vele andere aan vuur gerelateerde zaken.

Ik hou van muziek. Ik weet hoe ik cd's in de cd speler kan aanzetten en luister cassettebandjes in mijn walkman. Een my first Sony. De bandjes van Kinderen voor kinderen zijn favoriet. En vuur en vlam is mijn lievelingsnummer.

Het in 1995. We wonen in oudenbosch. Ik ben in de drukkerij en sta met mijn broertje bij keuken.

Hij steekt met het grooste gemak een lucifer aan. Ik vindt dat ik dat nu toch ook maar eens moet kunnen. Heel voorzichtig strijk ik de zwavelkop langs het doosje. En nog eens. En nog eens. Tot de kop vlam vat.

Het is 24 november 2016. Ik ben op mijn werk. Ik heb net de laatste les gegeven van die dag en kijk op mijn telefoon terwijl ik naar boven loop voor een kop thee.

Alleen maar appjes en gemiste gesprekken. M'n broertje. Vriendinnen. Ik stop. Ik lees.

Die plek die ik in het najaar van 1992 zo verafschuwde staat in brand. Die plek die niet alleen letterlijk even mijn thuis is geweest, toen we er in de zomer van 1993 woonden, maar zeker figuurlijk. Toen ik er met vriendinnen van de basisschool speelde en spooktochten organiseerde op de donkere zolder. Toen in er in de begintijden van het internet heen fietste om te msn-en en mijn mail te checken. Toen ik er met vriendinnen onze act voor de caranavalsoptocht voorbereidde en er na de optocht pizza aten en schrobbelèr dronken. Toen ik er mijn afstudeerfeestje gaf. Toen ik er zomers lang als bijbaantje vergaarde, de administratie deed, platen ontwikkelde, de muren verfde......

Sinds 1,5 week probeer ik vroeger op te staan. Wanneer ik om half negen moet beginnen op m'n werk, sta ik nu om half 7 op in plaats van 7 uur. Hierdoor kan ik rustiger aan doen en mijn dag zonder stress beginnen.

Ik moet toegeven: wanneer mijn wekker gaat, zou ik me het liefst nog acht keer omdraaien. Maar wanneer ik er eenmaal uit ben is het toch wel heel erg lekker!

Ik kan echt de tijd nemen om rustig te ontbijten en de krant te lezen. Ik kan heerlijk nadenken over de kleding die ik aantrek. Ik kan rustig bedenken wat me die dag te wachten staat. En als ik echt de tijd heb, schijf ik wat op in een klein notitieboekje dat bij de laatste flow special zat onder de noemen ‘morning pages’.

Het vroege opstaan helpt me rust in mijn dag te brengen. En het doet me ’s avonds (zoals nu) verlangen naar mijn favo moment can de dag: lekker in bed nog wat lezen en dan slapen!!! Truste en tot morgen!

Meestal zit mijn hoofd vol. En denk ik aan van alles. Van diep filosofisch tot compleet random. Van werk tot privé van Lorelai via Debra naar Hannah. Van eten tot slapen en weer terug naar eten. En aan mensen. Ik denk veel aan mensen. Familie, vrienden, vroeger, later, nu….

Anyhoe: mijn hoofd zit vol. En ik ben niet zo goed in mediteren en al die mindfullness-shizzle. Ik wordt er lekker rustig van, maar ondertussen gaat m'n hoofd gewoon door.

Eigenlijk is het enige dat helpt hardlopen. Alleen dan kom ik in een staat van absolute focus en ben ik alleen bezig met hardlopen. En denk alleen nog maar dingen als ‘hoe lang nog?’, ‘waarom doe ik dit ook al weer?’, ’ zijn er serieus mensen die voor hun lol meer dan 10km rennen’, 'had ik nu toch maar muziek opgezet, iets van captain Jack of de staat had lekker geweest. Of nee, happy hardcore, dat rent lekker denk!’ En meer van dat soort ongein spookt door m'n hoofd.

Maar ik adem. Ik ben in het moment. Ik ben buiten. En ik weet: dit gaat voorbij (zong Hazes dan hierover?). En zodra ik thuis ben zweet ik nog een half uur, maar voel ik me een partijtje lekker! En trots! En dan kan ik er weer een paar dagen tegenaan! Yeah!

Afgelopen woensdag ging het alleen niet zo goed… Ik sleepte mezelf uit bed, danste even warm op Elliphant (vers ontdekt op WAE!), hees mezelf in m'n hardloopoutfit en slenterde naar buiten (de truc is om hard te lopen voor ik goed en wel door heb wat ik aan het doen ben).

En het was benauwd. En ik had ook nog best een uurtje langer kunnen slapen, ik hoefde immers pas om 13u mijn eerste les van die dag te geven. En ik had nog een beetje spierpijn van alle wilde dansmoves van afgelopen festivalweekend. Maar het was vooral benauwd. Ik kon niet lekker ademen en kwam er niet in.

Zelfs na een korte stop bij ons geweldige nieuwe huis was ik niet genoeg opgeladen voor de rest van de trip. En dan ben ik pas halverwege en moet ik nog 3 km terug naar huis.

Aan doorzettingsvermogen geen gebrek, dus ben ik verder geslenterd. En juist op het moment dat ik het niet meer zag zitten, dat ik dacht hierna noooooooit meer te gaan hardlopen, dat ik er echt echt echt geen zin meer in had, liep ik een bocht om en kwam terecht in een groepje kinderen. De een heeft het syndroom van down, de ander iets wat ik niet direct kan aflezen, kortom een groepje met dat wat we zo stijlvol ’ verstandelijk beperkten’ noemen.

En laten zij nu precies zien wat ik nodig heb. Terwijl ik aan kom hobbelen, steekt de voorste jongen zijn hand al in de lucht. Zodra ik hem nader roept hij 'high five!’. Ik ben altijd wel in voor een high five en doe gezellig mee. Ondertussen 'een’ in de rest van de groep in en wordt er enthousiast gezwaaid en hoor ik bemoedigende kreten als 'goed bezig’! Onoverkomelijk verschijnt er een lach op m'n gezicht en ineens voel ik me alsof ik inderdaad de marathon ren: wat een support! En ik heb weer puf om verder te gaan. What a difference a high five makes!

Bloggen blijkt niet zo mijn ding. Gek eigenlijk, want het is juist wel mijn ding. Continue vormen zich verhalen in mijn hoofd die graag een uitgang vinden naar de buitenwereld. En er zijn genoeg situaties in mijn leven die zich lenen voor deze blog. Tevens zie ik genoeg films en series om bijna non stop te kunnen schrijven aan mijn filmblog.

En veel blogs bestaan ook, maar niet in de werkelijke wereld. Ergens tussen het ontspringen van het idee en het daadwerkelijke schrijven en plaatsen van de blog gaat er iets mis.

Of dit nu een gebrek aan tijd is of aan doorzettingsvermogen, ik weet het niet. Misschien is het een soort faalangst om datgene wat zich in mijn hoofd afspeelt aan de buitenwereld te tonen…

Van alle kunstvormen is het de muziek die je naar mijn idee het meest direct kan raken. Voor elk moment en elke fase in je leven is er wel een band, een zangeres, een muzikant die voor de soundtrack zorgt. Muziek kan soms zo hard binnenkomen dat het je overdondert.

Een voorbeeld van zo’n nummer is voor mij chasing cars van Snow Patrol. Ik vind het een prachtig nummer en kan het niet meezingen zonder trillende stem. Vooral de zin ‘if i lay here, would you lie with me and just forget the world’ omschrijft precies dat wat ik op een bepaald moment in mijn leven voelde én nodig had.

Muziek die je raakt hoeft ook niet perse de muziek te zijn die je zelf bewust opzet. Zo werd ik een keer totaal verrast door een van de heftigste huilbuien ooit op een piratenfeest waar een artiest (ik weet niet eens meer wie) de vlieger van Andre Hazes ten gehore bracht. Ontroostbaar was ik en nog nooit eerder was ik zo geraakt door dit nummer.

Evenzo heb ik in het verleden huilend op toiletten gezeten wanneer  Ik kan het niet alleen van  De Dijk werd gedraaid. Ik was zo gewend om juist alles alleen te doen, m’n gevechten zelf te vechten en dit nummer wees me erop dat ik dat niet meer kon. Dat de situatie waar ik in zat te groot en te sterk was voor mij alleen. Maar door te beseffen dat ik het niet alleen kon moest ik wel hulp zoeken bij anderen en zijn er betere tijden aangebroken.

Er zijn een paar momenten in het jaar die mijn zogeheten ‘valkuilen’ blijken te zijn: momenten die je niet ziet aankomen en voor je het weet zit je er midden in. Nu is het voordeel van werken in het onderwijs, dat schooljaren zich herhalen. En hoewel elk jaar, elke dag anders is, zijn er bepaalde ritmes te herkennen. Dus je kunt wel stellen dat ik inmiddels een beetje begin te zien waar de valkuilen zitten. En toch wil dat niet zeggen dat ik er niet in val.

Neem de huidige periode: examentijd. Bovenop de bestaande werkdruk valt de last van de eerste en tweede correctie van het examen. Iets waarvan ik weet dat het eraan komt. Iets waar ik ruimte voor vrij maak in mijn agenda. Tijdens het hemelvaart weekend heb ik mijn tijd zo ingedeeld dat ik kon nakijken maar ook leuke dingen kon doen. En toch voelde ik me vorige week beroerd: snipverkouden en moe. Waar gaat het mis?

Hardlopen.... Tja. Wat zullen we ervan zeggen. Ik vind het niet leuk, heb het nooit leuk gevonden en zal het waarschijnlijk ook nooit leuk gaan vinden. Maar afgelopen woensdag heb ik toch m‘n (helemaal niet stoute) hardloopschoenen aangetrokken en ben ik 3,5 km gaan hardlopen (lees:intervallen: rennen,sprinten,wandelen).

Ik heb al verschillende pogingen gedaan om te trainen voor de 10 km, maar ben nooit verder gekomen dan 7,5 km. Nu ren ik niet meer voor de afstand, maar voor mezelf. Omdat ik weet dat me erna lekkerder voel. En omdat het goed is voor m’n lichaam, wat er voor zorgt dat ik letterlijk en figuurlijk lekkerder in m’n vel zit.

Vandaag lees je in Volkskrant Magazine een interview met Alexandra Heminsley, schrijfster van Running Like A Girl. Zij onderschrijft ook het belang van lopen voor jezelf en niet voor anderen of om te voldoen aan ‘het schoonheidsideaal. Inspirerend! Het volledige interview lees je hier.

Toen ik een dikke drie jaar geleden naar de dokter ging omdat ik altijd als een malloot ademhaal als ik sport, kreeg ik het advies om op yoga te gaan. ‘Lekker ontspannen en werken aan je ademhaling’. Ik was toen nog niet zo ver in het hele -je-lichaam-en-geest-zijn-eigenlijk-één-en-werken-heel-nauw-samen-concept, dus ik dacht ‘houdoe!’ en heb een hele tijd niet meer aan yoga gedacht.

Totdat ik een jaar geleden bij de bedrijfsarts zat en tot de conclusie kwam dat het ontspannen en oefenen met ademhalen misschien inderdaad wel precies was wat ik nodig zou kunnen hebben (eventueel....). Er gingen nog een viertal maanden voorbij voordat ik in september 2014 mijn eerste yogales volgde.

Nu bleek dat hele concept van ontspannen binnen de yogawereld toch een wat ander karakter te hebben dan ik had voorzien. Voordat ik het wist stond ik te puffen in een downdog positie of iets wat door kon gaan voor planking voor gevorderden. En rekken en strekken is ook niet meer wat het geweest is. Een goede twist of lekker strechen, daar is m’n yogadocente niet vies van.

En hoewel ik serieuze spierpijn had na m’n eerste les, is yoga echt een blijvertje gebleven. Wat ik wist het al wel, maar yoga bevestigde het: inspanning = ontspanning. Ik kan zo uitkijken naar die maandagavonden. En ik kan er ook helemaal geen zin in hebben, mezelf er naartoe slepen,maar daarna wel met een ubertevreden gevoel thuiskomen (en slapen als een baby).

Een van m’n voornemens dit schooljaar was om school en drukte in m’n hoofd niet voor de leuke dingen te laten gaan. Dit lukt me niet altijd. Maar afgelopen weekend is me wel duidelijk geworden dat het een goed voornemen is. Het klinkt een beetje suf, maar als ik het heel druk heb, vergeet ik dat ik energie krijg van leuke dingen en schuif ik alles aan de kant om maar op de bank te kunnen hangen of in bed te kunnen liggen. En daar krijg ik dan niet de energie van die ik eigenlijk nodig heb.

Dus daarom, op eigen voorschrift, een portie festivaltherapie. Hoewel ik wel een beetje bang was voor een weekendje festival in de mogelijke vrieskou, heb ik me afgelopen weekend toch naar Paaspop begeven. And it was totally worth it! Wel ging ik met een strategie: no stress, zo weinig mogelijk plannen, zo veel mogelijk lol en proberen te slapen waar mogelijk. En dat leverde me een fantastisch festival op met hele fijne feestjes, veel vrolijkheid, hier en daar een biertje en alleen een energiedipje op de zondagavond.