maani

oh dear, what all did we not do? what a rich life did we not lead? our dreams, our fantasies, all in those gutters of lil roads slyly plying right through our houses (stopping shy of being homes) — flowing slush and sewage, mad of heavyweighted dreams jamming their sticky slimy smooth flow.

(we must dream our way, they said, we must dream our way, hmm)

oh dear, what all did we not dream? out in the comfort stations bickering across busy highways, pungent with thickly clotted coated urine punctured with obscene graffiti; with grandiose plans, and grander visions, breathing immortality down the lane, sensing plain history staring you staring me in the eye, promising immensity to all lofty schemes, and eternity.

(and then you travel all the roads, and you find out big nasty nothings)

oh dear, what all did we miss? hungry nights, half-forgotten sleeps, measuring minor heat waves on sweaty sheets over icky bodies, bubbling vinyl tapes humming old songs: claiming airspace with gently-left creeping puffs of smoke.

(don't smoke, didn't they tell you, that it kills you bit by bit, like music?)

oh dear, how long left to leave? warping time in a slowly bending loop, dipping hopes in softly meshed chains across territories nobody owns; crumpled on the borderlines like soggy clothes on the line, washed up and disfigured, forgotten by the world that put it out to dry (with no care for the rain and the mud and the slush) — now too weak to look ironed-out or flutter in any wind.

In a bus stop, 

the colour was brickred, the colour of the sky: 

Embers burnt, clouds disappeared; 

Vehicles old and new plied flights of fantasies

to lands on all directions of the road, 

and the crowds, they melted with chirps. 

When the smog settles, the world quiets, 

And then, there remain you and me; 

You, 

Like a woman dancing internally 

in the quiet certitude of her bed; 

(to rhythms fainter than a soft wind,)

Suspended midway between a breath and a scream — 

green and serene, sane even; 

While in ember-hot climes birdlings die. 

Me, 

A mess of papers on a cluttered desk 

lacking paperweights or bookmarks, 

(irreparably insane, tired out of particulars,) 

Swaying with decaying bamboo shoots 

that are children of stronger winds: 

Even when quite unimmune to maggots. 

We, 

Imagine lines and dip each other, 

in inks blue and red, black and red, 

groping on the contours, 

of a single sheet of paper, uncrumpled and starched, 

choking with words, in throats and hands, 

hopelessly silent, desperately wondering, 

(even wanting)

with all heavy hearts, as to 

When the next bus comes!

– Maani –

At a touch, an old world ends and a new word begins:

Shifting a thousand diode lights under two thumbs,

Sifting a thousand sensors and sensory flights,

On a six-by-three blank, bleak slate;

We beckon slight breezes out of memory,

Luring and cajoling them into uncontrolled flows,

And uncharted waters, where a strong wave is all it takes, really.

Then we corrupt them into oblivion,

Ending false starts and fused stats; throwing

Long winding word strings and multi-hued numerals

All too casually into a cesspool, where lies and lives

Converge in whirlpools irrevocably, yet irresponsibly.

But after dust devils and hurricanes,

On our slow trudging ways home, we always find

One last twinkle—sparkling briefly like a message alert

Or a missed call tone—keeping a night watch,

Together with uncanned worms and unopened folders,

Ashore a slowly ravelling young sleep of solace.

From dreams of splendour, and scents of wonder,

Ebbs do come: time moves on, and life harps on —

Metaphors may switch to similes and then words.

And then (even if unlike neatly folded bedsheets

Without crease or grease), we may yet find

Uncrumpled times, breaking open many a

Warp and continuum of memory;

And we may yet emerge unmarred, come scar, come spar,

All the while finding short sails to long, dense, trails.

— Maani —

(Translation from Malayalam of poem Sandarsanam {സന്ദർശനം} by Balachandran Chullikkadu)

For a long long while, we bide time in

The visitors' room, drinking down silence.

While, like life, the last of daylight slowly

Seeps out across the window;

While birds, of memory and more, fly

On to nest their wings,

Do we forget each other,

Losing all in the other's eyes?

Just then, oh dear, did the rhyme

Of thy heartbeats; thy sighs

Laden with music, catch pace?

Even with my heart (blooming

Golden chrysanthemums once),

Now burnt; even with my lips,

Stained as they are (dried off all

Poetry to bubble up from my soul);

There may yet be a lonely cry

Struggling for release from

The pinfolds of my throat,

While my heart-trails keep stretching

To some distant ocean of memory.

Those epochs, when thy golden henna-

Stained fingers set off reverie-flows;

When the soft rays from thy lean

Magnetic eyes, set off blooming

Sprees all across my branches:

They shine as dusky skylines, forgotten from

Some vermilion-tinted crimson memory.

Vehicles on their death-rushes,

City vistas, constant wanderings,

Hellish nights, crumbling inn walls;

With a wasted mind suffocating to

Death in intoxicated stupours.

At times when my lonely soul

Wander sick and hungry through the

Mystical ramparts of a bitter somber past,

The thoughts of you rise up from the dark, sun-like;

A kind consolation stretching across many births:

Washing me pure as a verdant young leaf

In an ablution of fresh, warm tears.

Yet it is time to leave: don't

Say our thanks yet, let us not

Meet the brink and confluence of tears;

(Translation from Malayalam of poem Vili {വിളി} by N. Balamani Amma)

Oh, come off quick; quit trying in vain to

Heal the wounds of those old homely stuff;

It's no good to be passionate for these corpses:

They'd end up as dust beneath your feet, after all.

Companion mine grew persistent, calling again from beyond

The wired fence off the tear-stream on my yard:

'Worlds, flooding light, await; come,

Will this jaunt grand end so near, so soon?'

Don't you delay yourself, getting off this

Seventh level sun and wind-kissed;

After tear-hot streams and fences stern,

No wasteful storm blows in those awaiting heights.

Are you searching for your notes, those that

Bore, without fail, your scribbles of gains and falls?

What'd unerased be, in those transient pages,

Even speech may switch in foreign scapes.

Leave them off in some corner — all those rusted

Electric trinkets — those that stood by you in your kitchen.

Let the victory chimes of the little machine in the attic —

That went/kept sewing azure silken threads — stop too.

Cast off your pen: twister of your words,

Stainer of your palms; cast it off into the well.

Now turn off the lights, latch those doors.

Take nothing but the vessel of your flair.

Step off the house; fearlessly, cross the fence —

Strange sensations may pursue still.

What if you gasp, what if it pains a bit;

Even this 'now' is a sand grain to eternity.

Companion mine, all impatient, calls again;

The thorny fence glints in a lightning flash,

Like a sword's cusp, like a fog wave,

In Medias Res

for the love of theatres

You always keep watch for the intermission

In a rundown movie theatre running pictures

And rats alongside: for the chips for the smokes for the pees., and some cheap ads

Of country jewelleries with twopence actors,

Projected through with dust and enough grains;

Amidst a general population who shift the skins of their seats,

Trying to counter hushed tones and lit faces,

Farting even, in heavily congested airs,

Hoping they aren't heard or smelled.

And in the occasional red and yellow lights that come on,

You can't make out humans from seats, while

One man speaks on his phone aloud and another man texts.

You only look at patterns of ceilings or soundboards,

While swaying quietly in unbendable seats.

One guy may sneeze, and another will be caught by his ear from his lover's neck, right in the middle.

All this while, someone watching the movie

Earnestly wonders what happened till now,

And what's about to follow; cursing, theorising,

With actual hope for a neater nexthalf (if not better),

Controlling sighs and absorbing sounds, smoke, and shades of gloom.

Tis always in the middle that things happen, not before, not after.

—Maani—

Of wasted swamps and black pools of water,

The world is a place filled too much of itself.

Of random thoughts and dry green trees,

The wind is a furnace-hot carrier of deep scents.

Of narrow corridors and short journeys,

The train is too slow to accommodate thought.

Of restless faces and long-winding smiles,

The heart is a brittle child of lost and found passions.

Of thousand moons and an infinite sun,

The sky is an ill-narrated tale of belonging.

Of remembrance, of imagination,

Of reminiscences, of restraints,

The nightmare is a shadow-eaten green light;

The dewy morning of an icy past.

—Maani —

നീയല്ലാത്തതൊന്നും നീയല്ല.

നീയായതൊന്നും നിന്റേതല്ല.

താഴ്ന്ന ലോകത്തിന്റെ തകർന്ന

കാൽമുട്ടുയരത്തിൽ കാൺവതൊന്നും മുഴുവനല്ല.

ഇനി, ആഴമഴലലഞ്ഞ മനസ്സായി ഞാൻ,

മുടന്തും കാലത്തിൻ പതിഞ്ഞ

കാൽവയ്പ്പിൽ ഇളകാതേതോരോർമപോലെ;

ദ്രവിക്കുമസ്ഥിയിലടർന്നുലാവുന്ന

പുഴുത്ത പ്രേമത്തിൻ ധാതുപോലെ;

നീട്ടിവലിച്ച് തൊലിനീറി കവിളരഞ്ഞ-

ഴുകുമായിരം നോവിന്റെ പൂപോലെ;

നീ, നീയെന്ന അലിഞ്ഞുതീരുന്ന കിനാപ്പാൽക്കട്ടി

ഒഴുകുമേത് ചെരാതിലേക്കാം?!

(അല്ലെങ്കിൽ),

അരൾച്ച മേവുന്ന തണുത്ത പാട്ടിന്റെ

മരച്ച മൂളലായ് ബാക്കിയാകാം.

ഹാ, വാഴ്വേ മായം!

—മാനി—

ബസ്ജനാല കടന്നെന്റെ മുടിത്തുമ്പിലേറുന്ന നനുത്തൊരു കാറ്റിന്റെ സുഗന്ധം പോലെയുണ്ട് നീ. നേർത്ത്, ആകെ സന്ധ്യയുടെ അരുണിമ കലർന്ന്, ചെവിയുടെ പിന്നിലിക്കിളിയിട്ട്, പൊടിപടലങ്ങളെ മുതുകിലെടുത്തുകൊണ്ട് പോകുന്ന കാറ്റ്. കാലത്തിന്റെ നിഴൽപ്പരപ്പിൽ ഇലകളെയൂട്ടുന്ന കാറ്റ്. ഇരുളിന്റെ മറവിൽ ആകെയുലയ്ക്കുന്ന കാറ്റ്. നിത്യമല്ലാത്ത കരീലകൾക്ക് ആകാശം കാട്ടിക്കൊടുക്കുകയും നിത്യരായ പക്ഷികൾക്ക് വിഹായസ്സിൽ വീടൊരുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കാറ്റ്. മുഴുത്ത പൂങ്കുലകൾ പോലെ വെള്ളരിപ്രാവുകൾ മരമാകെ പൂത്തുകിടക്കുന്നു. ഇരുട്ടിന്റെ നനവിൽ അവ മെല്ലെ കുറുകുന്നുണ്ട്. നിലാവലിയിച്ച കാറ്റിൽ മെല്ലെ ആടുകയും. ഉറങ്ങിയുറങ്ങി ഉരുണ്ടുണരുമ്പോൾ അവ വിഹായസ്സിൽ സൂര്യനൊപ്പം പറക്കും.

നാം ഇലവീഴാത്തടങ്ങളിൽ പതിയെ നിറയുമ്പോൾ, അലയിൽപ്പുണരുമ്പോൾ, കുമിഞ്ഞുകൂടുന്ന പാരിജാതങ്ങളുടെ വിശപ്പ്.

ഇനി നിലാവു പെയ്യുമ്പോൾ നീ നിറഞ്ഞാകിലെന്ത്, പൊലിഞ്ഞാകിലെന്ത്; നിന്റെ സുഗന്ധം പേറുന്ന കാറ്റും മണൽപ്പരപ്പുകളും ആൽമരങ്ങളും നനഞ്ഞ ബഞ്ചുകളുമുണ്ടല്ലോ. കൂടെ ഞാനും. അതുമതി...

―മാനി―

(ഒടുവിൽ translated)

Let us begin from some culminations themselves. Some things reach a weird kind of lethargy after a lot of distancing/distance. Like some kind of an empty reality. Without any vitality, like a hen released in moonlight, lacking all sense of direction. Will we become like that? Maybe not. Maybe it's just an afterthought. Maybe it's owing to the mind, which is akin to a spittoon nudged gently by at least a little senility. Is it a little? Albeit very slowly, isn't what's happening in the soul an assured eating away? I think so.

When I contemplate all things that change, I see that all things grow, and that all these growths have an end(ing). When I contemplate all those end(ing)s, I see that no end(ing)s are definite. They slither away to unbeknownst climes and unexpected lands without a tinge of regret. They exist in a latitude where everything seems possible.

Now, more specifically, when it comes to the human and his peoplemeetingtalkingliving adventures, where does it end? Where does the sun set and disappear?

Answer: In the soapy, slippery old age which bubbles like shaving foam on the contours of a lengthy childhood. It is here that all consummations begin. And all beginnings consummate. While I grow old, insignificant and all around, I'd smell like trees at the end of a siesta-ish summer on the edge of a desert. Across my way, I see you in the woods. In the woods that you grow, there's the faint aroma of strangled loranthus leaves. Woods. Woods spread across by mosquitoes. After sacrificing the green heartlessly, coldly, they wear the black along with the night. Past the woods, I see you in the sea. The sea, like the night-y wood, was pitch black when the red sand — sunburnt on the other end of the culmination of a seashore — was creating postmodern art on the dust. It was then that your hair was playing hide-and-seek with the wind. On elevated planes. What does the wind, which elevates the impure lives of those dust particles to higher altitudes—facsimiles of eternity—got to say to your hair strands? Ah, let it go.

When I offer you imagined flowers of an absent spring from my desert to your woods, you'd shrug. All my flowers would have crushed cheeks. The knees of their stems would be broken and their memory would be decaying. They'd wilt in the wind like crabs running to the sea from an aggressive shore.

A kindness of white light innocently plagues the nooks and corners of the mind.

While we drown in a vast summer of the inside, desert and wood, flowerless and numb, there'd be neither rain nor mist. While we look for an instant of a soothing mirage, we'd realise that light is just a well-told lie. Then, when we unclose our eyes, we'll see stars and smell the sea-wind with a credible promise of rain. Maybe we may wonder of worlds inside and outside. Of planes elevated and depressed.

Then, we'll see, that neither the stricken retreating sun, nor the arid wind has the capacity to create an endless summer. Then who is it? Oh thought, it has to be you. The prime mover and sole guardian of all (seemingly) immeasurable distances is you. Saludos to you!

—Maani—

Have you sat sleepless wrestling the flashes of a single tube light in the high floor of a dark building in a city that sleeps early? What do you feel when you sit like that? Okay, imagine also that a light rain is falling over your sleeping city. Away from a sleepless you, rattling soaked-heavy windowpanes, a rain like the touch of a very fine cloth. What will you do? Fidgeting with a slice of paper that may soon start withering heavily, you may recall a wakefulness that lasts many births. The green-coloured pen secreting cheap ink may irritate your mind and your paper. In the lonely orgy of a sleepless man, losing and erring words at your fingertips, you throw the empty slice of paper crumpled and get up – like an emperor of half-decisions. Where to? To the familiar skin of bedcovers all wrinkled in their old age. In the repeated plodded eyeclosings, your own drying face over and over like in dreams. The testaments of philosophy and ideologies resting on the table like sleeping pills, ogle at you with jaundiced eyes and teeth. Enjoying themselves way too much, umbrellaless bumblebee bats floating in through the open window like excited lovers in some picture, hit the fan which gives speed to time and gets shot away. They are so small. Maybe the black wing of one infiltrated into your empire hair – a good disguise – and is sleeping in there. When the rain switches off, when the light dries, you can whisper the lie of sleep – the cruellest organised deceit – into the ears of your eyes and close them. After a brief performance that only lasts few minutes, seeping into the infinite emptiness of your roof’s plains, yell out to the boy in short knickers selling peanuts by the sea or the old woman roasting corn in the beach – again and again. Thus, with the invisible motions coming along with dust storms entering through distant, unknown mountain notches, you may wrestle, negotiate, or try out new martial moves within the four walls. You can create toddy tragedies and blind the drinkers by mixing ammonia in the toddy taps of coconuts growing out of the breaths of your forefathers. With the wild feisty enthusiasm of oracles defiling groves, your whole body can burn and you can pretendfaint like you are possessed by the goddess. In the end, while you wake up clear with sacred sword marks on your forehead, rustic rural screams will sprawl in through your roots all the way to your sleepdead eyelids in the high floor of a dark building in the sleeping city and rest there; trouncing boundaries of urbanity sleeping tired. Then, if your memory does not cease, you may actually sleep.

—Maani—

നേരത്തെയുറങ്ങുന്ന ഒരു നഗരത്തിനുനടുവിൽ ഒരിരുണ്ട കെട്ടിടത്തിന്റെ ഉയർന്ന നിലയിൽ ഉറക്കമില്ലാതെ ലൈറ്റിന്റെ മിന്നലുകളോട് മല്ലിട്ടിരുന്നിട്ടുണ്ടോ? അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോൾ എന്താണ് തോന്നുക? ശരി, ഉറങ്ങുന്ന നഗരത്തിനുമേൽ ചെറിയ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് കൂടി കരുതുക. ഉറക്കമില്ലാത്ത നിങ്ങളിൽ നിന്നുമാറി, കലങ്ങി കനംതൂങ്ങിയ ജനാലകളിൽ പിടിച്ചുലച്ച്, നേരിയ തുണിക്കീറിന്റെ സ്പർശംപോലുള്ള മഴ. നിങ്ങളെന്തു ചെയ്യും? വല്ലാതെ പിഞ്ഞിത്തുടങ്ങിയേക്കാവുന്ന ഒരു കടലാസുതുണ്ടിൽ തിരുപ്പിടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ജന്മങ്ങൾ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു ഉണർച്ചയെപ്പറ്റി നിങ്ങളോർത്തേക്കാം. വിലകുറഞ്ഞ മഷിചുരത്തുന്ന പച്ചനിറത്തിലുള്ള പേന നിങ്ങളുടെ കടലാസുതുണ്ടിലും മനസ്സിലും അലോസരമുണ്ടാക്കിയേക്കാം. ഉറക്കമില്ലാത്തവന്റെ ഏകാന്തമായ മദിരോത്സവത്തിൽ വിരലറ്റത്ത് വാക്കുകൾ പിഴച്ച് ശൂന്യമായ കടലാസുതുണ്ട് ചുരുട്ടിയെറിഞ്ഞ് നിങ്ങൾ എഴുന്നേൽക്കുന്നു, അർദ്ധതീരുമാനങ്ങളുടെ തമ്പുരാനെപ്പോലെ. എവിടേക്ക്? ചുളിഞ്ഞ് വാർദ്ധക്യത്തിലെത്തിയ മെത്തവിരികളുടെ ഞെരിഞ്ഞമർന്ന തൊലിപ്പുറത്തേക്ക്. വീണ്ടും പണിപ്പെട്ടുള്ള കണ്ണടയ്ക്കലുകളിൽ വരണ്ടുപോകുന്ന സ്വന്തം മുഖം സ്വപ്നംപോലിടക്കിടെ. ഉറക്കഗുളികയെന്നോണം മേശമേലിരിക്കുന്ന തത്ത്വശാസ്ത്രത്തിന്റെയും പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും സംഹിതകൾ മഞ്ഞപ്പിത്തത്തോടെ ദ്രവിച്ച് പല്ലിളിക്കുന്നു. ത്രസിച്ചുല്ലസിച്ച്, ചിത്രത്തിലെ കമിതാക്കളെക്കണക്ക് കുടയില്ലാതെ ജനാലകടന്നുവരുന്ന ഞർക്കീലികൾ കാലത്തിന് വേഗം കൊടുക്കുന്ന ഫാനിൽത്തട്ടി തെറിച്ചുവീഴുന്നുണ്ട്. അതിലൊന്നിന്റെ കറുത്ത ചിറക് ചിലപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ പടർന്നുകയറുന്ന മുടിയിൽ പ്രച്ഛന്നനായി നുഴഞ്ഞുകയറി മയങ്ങിയേക്കാം. മഴയണയുമ്പോൾ, ലൈറ്റ് തോരുമ്പോൾ, മിഴികളോടുറക്കമെന്ന കള്ളം ― മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ സംഘടിതവഞ്ചന ― ചെവിയിൽ പറഞ്ഞ് നിങ്ങൾക്ക് കണ്ണടയ്ക്കാം. നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു പ്രകടനത്തിനൊടുവിൽ വീണ്ടുമുണരാം, മേൽക്കൂരയുടെ അനന്തമായ ശൂന്യത വിളങ്ങുന്ന പരപ്പിലേക്ക് ആണ്ടിറങ്ങി, കടൽപ്പരപ്പിൽ കപ്പലണ്ടി വിൽക്കുന്ന കുട്ടിനിക്കറുകാരൻ പയ്യനെയോ ചോളം വറുക്കുന്ന വയോധികയെയോ കൂക്കിവിളിക്കാം ― പിന്നെയും പിന്നെയും. അങ്ങനെ, അകലെയേതെല്ലാമോ ചുരങ്ങളിൽനിന്നുവീശുന്ന പൊടിക്കാറ്റിനൊപ്പം കൂടുന്ന അദൃശ്യചലനങ്ങളുമായി നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ മല്ലിടാം, സന്ധിചെയ്യാം, പുതിയ ആയോധനമുറകൾ പരീക്ഷിക്കാം. പൂർവികരുടെ ശ്വാസംപേറി വളരുന്ന തെങ്ങുകളുടെ കള്ളുകോപ്പയിൽ അമോണിയ കലർത്തി മദ്യപാനികളെ അന്ധരാക്കാം, മദ്യദുരന്തങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാം. കാവുതീണ്ടുന്ന കോമരങ്ങളുടെ വന്യമായ ആവേശത്തിൽ മേലാസകലം നീറാം, ദേവികേറി ബോധമറ്റപോലെ നടിക്കാം. ഒടുവിൽ, വെട്ടിയുറഞ്ഞ് തെളിഞ്ഞുണരുമ്പോൾ, ഗ്രാമ്യമായ ആർപ്പുവിളികൾ വേരുകളിലൂടെ പടർന്ന് ഉറങ്ങിയ നഗരത്തിലിരുണ്ട കെട്ടിടത്തിലുയർന്നനിലയിൽ ഉറക്കമറ്റ നിങ്ങളുടെ കൺപോളകളിൽ കെട്ടിക്കിടക്കും; ചാമ്പിമയങ്ങിയ നാഗരികതയുടെ അടരുകളെയെല്ലാം ധ്വംസിച്ചുകൊണ്ട്. അപ്പോൾ, ഓർമനിലച്ചില്ലെങ്കിൽ, പിന്നെയും നിങ്ങളുറങ്ങിയേക്കാം.

—മാനി—

പേടിച്ച് പേടിച്ച് കതകും ജനലും കൊട്ടിയടച്ചും മുട്ടിയടച്ചും കഴിഞ്ഞ വല്യമ്മയെ കാത്ത കള്ളൻ കുളത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ അരക്കൊപ്പം ഇറങ്ങി നിന്ന് ഉറക്കം നോക്കി ടെസ്റ്റ് ചെയ്തുറപ്പായപ്പോൾ മെല്ലെ, ചവിട്ട് പതിയാതെ, പുല്ലനക്കാതെ പറമ്പ് ചുറ്റി വരമ്പുലച്ച് ഞരമ്പിടിച്ച് തടിയടർത്തി പാളി വലിച്ച് ഇരുമ്പഴി അറുക്കാൻ നോക്കുമ്പോഴേക്കും രാകുന്നൊച്ച കേട്ടുണർന്ന വല്യമ്മ അലറലായമറലായി, ആകെ നാടോട്ടമായി: വലുതും ചെറുതും അമ്മാരും കുറുതും പെരുതും അച്ഛാരും ഏതോ പീക്രി പിള്ളാരും കൂട്ടമോട്ടം ഓടിയോടി തിക്കി വീണ് തെരക്കി വീണ് വീണ്ടും ഉരുണ്ട് പെരണ്ട് എണീറ്റ് കള്ളനായി രാവുലച്ച് ലാവുടച്ച് തേടി.

നാട്ടാർടെ ഈ സ്നേഹോം പ്രദർശനോമൊക്കെ കണ്ടപ്പോ ആ വന്ന കള്ളൻ നെഞ്ഞലിഞ്ഞ് തടിയുലഞ്ഞ് മാറിലൊക്കെ മുൾ വരഞ്ഞ് ആദ്യമാദ്യം മുട്ടിലിഴഞ്ഞ് പിന്നെയൊക്കെ പദമളന്ന് ഇരുൾ തിരഞ്ഞ് പറമ്പ് ചുറ്റി വരമ്പുലച്ച് കലമുടച്ച് കാലനേം മെല്ലെ വെട്ടിയൊഴിഞ്ഞ് കരകരാന്ന് നെഴൽ നെറച്ച് തോട് പറ്റി നിന്ന പത്ത് പട്ടയും തെകയാത്ത തെങ്ങേൽ അള്ളിപ്പൊത്തി മൊത്തി മൊത്തി  ഉള്ളും പള്ളേം കത്തി ആളിക്കേറി മേലേ പട്ടേൽ തൂങ്ങി ചാട്ടമൊന്നേൽ ചാടേൽക്കേറി വാനമൊന്നേൽ വായുവീശും ഏഴാം നെലേം താണ്ടിയേറെ മേഘത്താരെ തീണ്ടി മണ്ടി മാരിയോട് സന്ധി ചെയ്തൊരന്തിയായി പിറവിയേറ്റ് തുണ്ട് മണ്ണിലെണ്ണമില്ലാ വണ്ടരോട് സൊറ പറഞ്ഞ വല്യ-പേടിത്തൂറി-അമ്മ-വീട്ടിലേറെ കൊതുകിനൊപ്പം ചായ്പ്പിലാകെ ചോപ്പ് കൊണ്ട് പൊന്നണീച്ച് നാമം ചൊല്ലാറായി തള്ളേന്നുള്ളറിഞ്ഞ് ഇരുളടച്ച് പകലറച്ച് കണ്ണാടീലൊരു വെട്ടോമിട്ട് കള്ളനെന്ന ചെമ്മാനന്തി കൂക്കിവിളി തുടങ്ങി,

ശാന്തനായി;

പിന്നെയും, യാതൊരു ഗൃഹാതുരത്വവും കൂടാതെ.

(NB: എൻ എസ് മാധവൻ എന്നോട് പൊറുക്കണം¡)

The Ghost....

While in a narrow room laden with more elegant

Apparitions, she glides across like a warm shadow; 

Unbeknownst to most, seeping in damp glances, 

Staring nimbly at infinitely vast and empty ceilings. 

Maybe on the edge of a seaperson sleep, like 

A rain almost drizzled but stopped in its tracks, 

She nudges along deepbreaths more varied than the sigh: 

All the while dreaming up coloured bulbs of rest. 

Then when she writes of sleeplessness while 

Fast asleep, smelling like crushed garlic in a little mortar,

She inhales time with the hunger of a smoker

Blowing away misspelt words from a rickety conscience.

Luring whitewarm suns into the cancerous air,

Her nigh-brown eyes return home after

Every flow into unrealities and partdilemmas, tracking

Known spoors across uncharted trails; leasing

To-be-lost music from rich-voiced realtors.

In her own room where the fireflies die — out 

Spilling light and wrecking flotsam of solitude —

She lies enclosed under her veneered cocoon

Dreaming dreams of mute splendor; longing,

In passionate wait, for the nows and thens

Of a story bettersaid or a song kindly sung.

— maani —

The Artist.

The woman with a bandage on her left foot 

Leaning on to the railings of the middle berth 

In a train that left nighttrails on deep clouds, 

Picked up from the floor a crumpled daily

(Greasy, with the combined weight of a 

Thousand human footsteps on its bare back); 

Sighingly eyeing mangled letters and empty spaces 

Between unfinished words in an eternity of lines 

Empty of all meanings, she acts back patterns and metricalities 

Into her memory, quite and forgotten, in a tongue 

That went extinct before it was born in an accident of fortune. 

In a vague afterthought of stages of plays 

Where they faked lives and narrated deaths, 

Tortured consciences and dropped breaths, 

She transforms blissfully into noisy air, like 

Those winds of a rust-heavy intrain fan, 

Or a creaky curtain rising up to the world: 

Precise in her moves and delicate in her touch,

Modulating sleep for an audience, dimblue-lit and demanding, 

Gesturing and gesticulating to invisible showrunners, 

Muttering to the man scaling air through his fluttering shirtends  

In a life of brief inbetweens at the swiftrunning door

That night enters the vestibule later than the lost; 

Or that every journey, untold, is an escape from you;

She ascends whole into the quiet heaven of deep silences, 

By an afternoon when the sea turns blue quite unmetaphorically. 

— maani —

The Commute....

In a story in which a woman at night

Sits in a shed, dingy and mosquito-laden, 

Trying to read a story-of-no-consequence 

Before the last bus arrives, waiting and reading, 

While the woman in the no-consequence story 

Is about to sign it all off with a big reveal-of-no-purpose; 

In a light so grim that it feels otherworldly, 

Swatting thoughts and mosquitoes away, 

The woman of the poem lingers into the nightwind, 

All sweat and jasmine, relief and reluctance; 

Musing how waiting sheds are museum junk 

And how museums are showcases of decay, 

Or why waiting sheds were like yellow butterflies 

And the smell of bitter almonds to her: She,

Slithering under the moonlight, catching her bus, 

Leaving the town with its unwildernesses and people 

With unqualities and her darkroom that smell of 

Cheap cigarettes and cum in an intricate olfactory pattern. 

She emitted postcards of memory, blueink on lightyellow, 

Genuinely

Searched for hideous lookouts in the bus left off by a 

War of the rodents in which she had no role to play; 

She waited, welllit and tired, and exited at her destination. 

— Maani —

Whatever you ain't, you ain't. 

Whatever you are, isn't yours. 

What you see from the shattered knee-height 

Of the shortened world — is not whole. 

Now, as a sea-deep sorrowed soul, I

Like a stoic remembrance, unfluttered, 

At the faint footstep of a limping time; 

Like a decaying mineral-love breaking 

Open and rising from a corroding bone; 

Like a cheek-crushed flower, 

Long-stretched and skin-burnt; 

To which lamp am I the burning oil, 

Bubbling false dreams and verdigris? 

Or will I remain, as a frozen hum, amidst

A cold song of darkness for a deceived world?

— Maani —