Yeis

Herkese umuttan bahsediyorum, içimde zerre kadar umut kalmamışken...

Ben bir şeyleri kırmaktan çok korkan biriydim, sakardım da :) o kadar özenli davranırdım ki elimdeki her şeye çok nazik davranırdım sonra bana bir şeyler oldu. Omuzlarımdaki yükü taşıyamadım. Zamanla da İstemediğim birine dönüştüm, elimdeki her şeyi kırıp döktüm.kırık bir kalbin ağırlığını taşımaktan çok korkardım... korkum kalmadı artık... Ve bu kız beni çok korkutuyor... Hastalıklı ruhum var artık. İyi olur mu bilmiyorum? İyileşmek istiyor muyum bilmiyorum...

her seferinde dibi gördüğümü düşünüyorum. den dipteyim işte burdan sağ çıkamam diyorum çıktım o dipten ama sag miyim bilmiyorum kocaman bi boşluktayım kocaman bi göz yaşıyım ben... yoruldum yemin ederim yoruldum, yaşım daha küçük daha neler olacak bilmiyorum olmaz dediğin her şey bir bir başıma geldi... o yapmaz dediğim herkes her şeyi bir bir yapti... gözüm kapalı güvenirim ona kendimden beklerim ondan beklemem dedim en alasını yapti, ben niye buraya yazıyorum bilmiyorum... kimsem yok biliyorum biraz önce annemgil geldi iyiyim dedim... uzaktayım ama anasınlar istedim, iyi olmadığımı anlasintar istedim. ama anlamadılar ki... güldüm içim kan ağlarken eriyip giderken her zaman ki gibi güldüm. anneme sarılıp ağlamak istedim... babama sanılmak istedim ama olmadı hiçbir zaman babama sanılamadım... o hep gözümün önünde başkalarını sevdi başını okşadı ama benim hiç başımı okşamadı sırtımı sivazlamadı... bir kere aferim kızım demedi... bir kere gurur duyuyorum kızım demedi başkasına dedi ama bana demedi en çok bana demesi gerekirken bana demedi, ah be baba... her zaman küçük bi kız çocuğu olarak kalacağım.……...

Kaldıramıyorum artık. Geceleri ağlamayı, sabahları iyi olmak zorunda olmayı. Çıkış yolum yok