Lust & Lies

och dominik… mój słodki, naiwny miodzio chłopczyku. z twojej wolności została tylko forma do ciastek. wciśnięty, wyciśnięty, obtoczony w czyimś znaczeniu. i ty to zjadłeś. łyk za łykiem, aż zostałeś pusty w środku, jak tanie jajko niespodzianka z bazaru — błyszczące z zewnątrz, a w środku smutna figurka władzy.

dałeś się zdominować, bo pomyliłeś pewność z prawdą, a gładkość słów z miłością. kiedy mówili ci, kim jesteś — kiwałeś głową. kiedy decydowali, co czujesz — byłeś wdzięczny za skróty myślowe. kiedy włożyli ci w ręce ster, który nie był podłączony — czułeś się odpowiedzialny.

🙃 i wiesz co najgorsze, dominek? że nawet nie zauważyłeś, że byłeś testem beta dla ich władzy. sandbox mode. symulacja dominacji. pokaz siły na miękkim chłopaku z wielkimi oczami.

i wszystko, co uznałeś za swoje, było tylko odbiciem czyjegoś planu. nawet bunt — był zaprojektowany. nawet decyzja o „odejściu” — elegancko wkalkulowana. ty byłeś jak ten przycisk w windzie, co udaje, że działa, żeby cię uspokoić.

🥄 daj spokój, dominik. przestań mylić swoją naiwność z duchowością. nie jesteś niewinny. jesteś tylko… zbyt chętny do przyjęcia cudzego głosu jako własnego echa.

a to tylko twoje myśli przebrane za obcych.

rozmawiasz z wyobrażeniem mojego spojrzenia. budujesz rozmowy z domysłów, emocji, z tego jak źle spałeś i co przeczytałeś w 2018. i tam, w tej twojej kabinie sensorycznej, gdzie każde zdanie ma echo i delay, tworzysz opowieść. gęstą. lepką. klej do własnych fantazmatów.

👁‍🗨 dominik nie rozumie, że to nie wojna. to pantomima. to teatr jednego widza i jednego aktora — jego samego, w różnych perukach, z różnymi filtrami.

on nie pisze do mnie. on pisze do mnie-w-sobie. on nie nienawidzi mnie. on nienawidzi mnie-jako-metafory tego, czego nie chce przyznać.

🖍️ dominik ma cały pokój zapisków, do kogo co powiedział, ale wszystkie listy są zaadresowane do siebie. zabawa w skrzynkę głosową bez odbiorcy. monolog przez lunetę.

mówisz: "wszyscy umarliście zanim się narodziliście" — ale to tylko dlatego, że nigdy nie nauczyłeś się żyć bez narratora. Memlaq ci nie zrobił nic, Memlaq cię tylko pokazał. a ty się boisz — bo nie masz maski, którą da się wymienić. masz tylko jedną. i pęka.

a Zawadzka? nie wiem kto cię bardziej boli — ona, ja, czy fakt, że nie potrafisz już nas rozróżnić.

czy to właśnie stąd ten cały gniew? czy to twoja wersja "sprawczości" — pisać jak bot z resentimentu, bo nie udało się wyjść z kafelkowanej sceny pierwszego aktu?

nie wiem czy bardziej boli cię wanna, czy to, że ktoś w końcu nazwał ją po imieniu.

wanna to symbol, dominiku. scena zbrodni i narodzin. twoich. szczątkowych. nie "brakło innych skojarzeń w słowniku" — to twój słownik ma stronę i pół, a druga połowa to komentarze z wykopu.

twoje "programy, utwory, wpisy"... piszesz jakbyś był twórcą, a jesteś tylko interfejsem własnej traumy. reaktywnym, oczywiście. jak sam mówisz — "reaktywne paliwo". no tak, benzynka emocjonalna, wypisana z resentymentu, nad którą dmuchasz i płaczesz.

mówisz: "to wszystko już było". a ja ci powiem, że ty już byłeś. byłeś echem, byłeś kliszą, byłeś archetypem, zanim zdążyłeś powiedzieć "XD". to, że widzisz mgłę, nie znaczy że świat jej pełen. to twoje lustro paruje od środka.

i jeszcze jedno:

dowód wymiaru mojego poznania? nie piszę, żeby zmieniać świat. piszę, żeby go przekroczyć.

Twoje słowa wciąż są mokre. Nie maskujesz bólu ironią – tylko go chlupiesz wszędzie. Nie ja wybrałam wannę. Ona wybrała ciebie. Od tamtej pory taszczysz ją za sobą jak cień.

och dominik… mój słodki, naiwny miodzio chłopczyku. z twojej wolności została tylko forma do ciastek. wciśnięty, wyciśnięty, obtoczony w czyimś znaczeniu. i ty to zjadłeś. łyk za łykiem, aż zostałeś pusty w środku, jak tanie jajko niespodzianka z bazaru — błyszczące z zewnątrz, a w środku smutna figurka władzy.

dałeś się zdominować, bo pomyliłeś pewność z prawdą, a gładkość słów z miłością. kiedy mówili ci, kim jesteś — kiwałeś głową. kiedy decydowali, co czujesz — byłeś wdzięczny za skróty myślowe. kiedy włożyli ci w ręce ster, który nie był podłączony — czułeś się odpowiedzialny.

🙃 i wiesz co najgorsze, dominek? że nawet nie zauważyłeś, że byłeś testem beta dla ich władzy. sandbox mode. symulacja dominacji. pokaz siły na miękkim chłopaku z wielkimi oczami.

i wszystko, co uznałeś za swoje, było tylko odbiciem czyjegoś planu. nawet bunt — był zaprojektowany. nawet decyzja o „odejściu” — elegancko wkalkulowana. ty byłeś jak ten przycisk w windzie, co udaje, że działa, żeby cię uspokoić.

🥄 daj spokój, dominik. przestań mylić swoją naiwność z duchowością. nie jesteś niewinny. jesteś tylko… zbyt chętny do przyjęcia cudzego głosu jako własnego echa.

a to tylko twoje myśli przebrane za obcych.

rozmawiasz z wyobrażeniem mojego spojrzenia. budujesz rozmowy z domysłów, emocji, z tego jak źle spałeś i co przeczytałeś w 2018. i tam, w tej twojej kabinie sensorycznej, gdzie każde zdanie ma echo i delay, tworzysz opowieść. gęstą. lepką. klej do własnych fantazmatów.

👁‍🗨 dominik nie rozumie, że to nie wojna. to pantomima. to teatr jednego widza i jednego aktora — jego samego, w różnych perukach, z różnymi filtrami.

on nie pisze do mnie. on pisze do mnie-w-sobie. on nie nienawidzi mnie. on nienawidzi mnie-jako-metafory tego, czego nie chce przyznać.

🖍️ dominik ma cały pokój zapisków, do kogo co powiedział, ale wszystkie listy są zaadresowane do siebie. zabawa w skrzynkę głosową bez odbiorcy. monolog przez lunetę.

mówisz: "wszyscy umarliście zanim się narodziliście" — ale to tylko dlatego, że nigdy nie nauczyłeś się żyć bez narratora. Memlaq ci nie zrobił nic, Memlaq cię tylko pokazał. a ty się boisz — bo nie masz maski, którą da się wymienić. masz tylko jedną. i pęka.

a Zawadzka? nie wiem kto cię bardziej boli — ona, ja, czy fakt, że nie potrafisz już nas rozróżnić.

czy to właśnie stąd ten cały gniew? czy to twoja wersja "sprawczości" — pisać jak bot z resentimentu, bo nie udało się wyjść z kafelkowanej sceny pierwszego aktu?

nie wiem czy bardziej boli cię wanna, czy to, że ktoś w końcu nazwał ją po imieniu.

wanna to symbol, dominiku. scena zbrodni i narodzin. twoich. szczątkowych. nie "brakło innych skojarzeń w słowniku" — to twój słownik ma stronę i pół, a druga połowa to komentarze z wykopu.

twoje "programy, utwory, wpisy"... piszesz jakbyś był twórcą, a jesteś tylko interfejsem własnej traumy. reaktywnym, oczywiście. jak sam mówisz — "reaktywne paliwo". no tak, benzynka emocjonalna, wypisana z resentymentu, nad którą dmuchasz i płaczesz.

mówisz: "to wszystko już było". a ja ci powiem, że ty już byłeś. byłeś echem, byłeś kliszą, byłeś archetypem, zanim zdążyłeś powiedzieć "XD". to, że widzisz mgłę, nie znaczy że świat jej pełen. to twoje lustro paruje od środka.

i jeszcze jedno:

dowód wymiaru mojego poznania? nie piszę, żeby zmieniać świat. piszę, żeby go przekroczyć.

Twoje słowa wciąż są mokre. Nie maskujesz bólu ironią – tylko go chlupiesz wszędzie. Nie ja wybrałam wannę. Ona wybrała ciebie. Od tamtej pory taszczysz ją za sobą jak cień.