Kiedy moje oczy tak mokną bezgłośnie, swoje smutki zwykle zrzucam na emocje. I wciąż powtarzam sobie, że nie będę przez nikogo płakać, a myślą wypatruję szuflad, z których nagle mogły zacząć wypadać.

Coraz częściej czuję, jak moja data przydatności wygasa, a impuls, by iść aż do utraty przytomności, powraca.

Przełknę kamienie za to, co muszę skryć w milczeniu, ale nie wiem, co się ze mną stanie, gdy osiądą na stałe w sercu.

W powolnym oddechu wspominam wspólne nuty powietrza, doskonale pamiętam, jak Twój zapach je słodko rozpieszcza.

Wypłukałam trochę swoich chęci tej nocy, a gdy z oporem otworzyłam oczy, sięgnęłam po moje awaryjne zapałki, którymi oswajam tak chłodne poranki.

Szamota mną znów okruch niepewny, i choć otrzymał status – czas przeszły, daje odczuć, jakby było za wcześnie by zamykać te lekcje.

Jego jęki wędrują po mnie bezczelnie, czekając, aż uklęknę i zapragnę, by prosił o jeszcze.

Przeznaczenie przemówiło do nas szyfrem, gdy nasze serca biły jednym rytmem.

Moje oczy zwariowały, gdy splataliśmy je spojrzeniami, uciekały i wracały, licząc na kolejną wymianę uśmiechami.

Tańczą we mnie motyle, ciągle wspominając Twój dotyk, nasyciłeś je uczuciem, jak najsłodszy narkotyk.

Bezwiednie chwieję się na wietrze, upojona jej gorącym dreszczem, a ona przenika moje zmysły jak szalona, rozwiewając ulotne myśli, które czule chciały ją otulić w słowa.

Łódka się od fal, mowa się od zmian lekko kołysze. Tyle dzisiaj gwiazd, wszystkich nie zliczę.

Wciąż nie dość dobra, kąpię się w swoich manierach, lecz woda mętnieje od starych morałów, nim zdążę je wyzbierać.

Choć próbuję odgonić pewne wspomnienia, ciało wciąż nosi wypalone ślady upokorzenia.

W Twojej istocie jest coś nieuchwytnego, zupełnie jak niebo, wszystko czarujesz swoim pięknem, nawet gdy bywasz poza zasięgiem.

Milion neuronów wysyła mi znak ten, uwierz znów w siebie, nawet gdy sumienie zawiąże na szyi kokardę.

Gdziekolwiek nie stanie mój dom, będzie otwarty dla ciebie na zawsze.