Linda Carmenez Demiş ki

Mümkün olsa sana kendi ömrümden seneler verirdim. Seve seve. Hemen. Ve dünyanın en mutlu insanı olurdum. Yeniden.

Gracias mi peque, por levantarme tantas mañanas a carcajadas.

Her gün, benim güzel yavrum, her gün.

Benim güzel bebeğim, evimize tekrar yaz geldi, arka odadaki serin kuytuda sen yoksun. Kardeşinle ben çok çok çok üzgünüz. Her gün.

Veo el mundo blanco y negro desde que fuiste, mi niña bonita.

Tek dileğim bu kabustan kalp çarpıntısıyla uyanıp “Günaydın biricik kızım” deyip seni öpebilmek.

Benim biricik minnoş kızım. Her şey seni hatırlatıyor, her şey.

Benim canım biricik güzeller güzeli kızım.

Nereye baksam kızım yok.

Sana hak ettiğin hayatı veremedim. Beni sakın affetme, kızım.

Sonsuz mutsuzluk.

Eğer bir hesaplaşma günü olursa, kulların soracağı daha çok soru olacak. Eğer sen gerçekten varsan, korkunç bir varlıksın.

“Sen ölmedin ki, neden yalan söyledim ben insanlara?” diyordum rüyamda. Fakat sonunda yine gözlerimi açıp kabusa geri döndüm.

Bütün gün seni düşündüm kızım. Gözümün ucuyla her yerde gördüğüm, parkedeki çıtırtısını her an duyduğum kızım, hala yoksun.