Smutna duszyczka

“Gdybyś wiedziała o czym myślę, nie powiedziałabyś nic już więcej.”

Okropnie jest

“Obyś nigdy nie poczuł tego, co zniszczyło mnie dzisiaj.”

“To niepojęte, jak można tęsknić za osobą, zapachem, gestami, przytulaniem, bliskością.”

“Demony robią nam melanż, zapominamy i tańczymy z nimi w piekle do teraz”

Prawda jest taka, że niszczymy się tak bardzo, że nawet wiemy, z której firmy żyletki są najostrzejsze. Wiemy, która wóda jest najlepsza. Wiemy, które szlugi są najmocniejsze. Oraz, które leki przeczyszczające i uspokajające mają najlepsze działanie. Wiemy jak smakują narkotyki, oraz wiemy jak smakuje samotność czy łzy, wylewane co noc. A nawet wiemy jak ukrywać słabe uczucia, wiemy jaką maskę przywdziać aby nikt się nie zorientował jak bardzo zniszczeni jesteśmy w środku.

Moje organy robią sobie jebane wyścigi który pierdolnie jako pierwszy

Nie jestem żadną narkomanką. Nie muszę niczego brać. Chociaż... Po niej jest tak cudownie. I nie pamięta się o tych najgorszych sprawach. Po prostu się nie pamięta.

Postawię litr, będziemy pić, ja i mój diabeł.

Zabiła mnie miłość, a nie jakieś narkotyki

Czy może istnieć na ziemi tak szalona, jedyna, wierna i prawdziwa miłość, jaką ma ćpun do narkotyku? Miłość, która zawiera w sobie wszystkie formy zniszczenia?