LANAUSEE...

Haydi sırf okumamak için kitap alalım, sahne alan kişiyi ve müziği umursamaksızın konserlere gidelim, yürümekten bıktığımız için uzun yürüyüşlere çıkalım, sırf canımızı sıkıyor diye bütün günümüzü taşralarda geçirelim.

Çocuğuna otomobil değil bir şarkı, bir şiir bırak. Aşağı mahallede gördüm arabalar eskiyor...

Nefretin ortasında, içimde, yenilmez bir sevgi olduğunu buldum. Gözyaşlarının ortasınsa, içimde yenilmez bir gülümseme olduğunu buldum. Karmaşanın ortasında, içinde yenilmez bir tip sakinlik olduğunu buldum. Tüm bunların içinde fark ettim ki kışın ortasında, içimde, yenilmez bir yaz olduğunu buldum. Ve bu beni mutlu ediyor. Çünkü dünya üstüme ne kadar gelirse gelsin, içinde onu geri yollayan daha güçlü, daha iyi bir şey var demektir.

Oysa ne bir hayal, ne bir fısıltı, ne bir ayak sesi

Ay ışığında,

Yaşam ya da gerçeklik denen şeyin algısı bende kimi zaman kitap okumak gibi,,İnsan hem tam anlamıyla burada, şimdide hem de bambaşka bir yerde. Ama aydınlatıcı okumalarda, iyi giderse ve dil yardım ederse, sonunda kendime öncekinden daha yakın olmak için nasıl sayfa sayfa kendimden uzaklaşıyorsam kötülüğü güç, vicdanı zayıflık olarak gören yüzleri ya da ruhları okuma çabasında da sonunda hiçbir şeyin, acının bile bir değerinin kalmadığı giderek daha derin bir anlayışsızlığa kapılıyorum....

Bir çiftlikte süt sağıcılığı yapan iki genç, Walter ve Friedrich İkinci Dünya Savaşı’nın son günlerinde, zorla askere alınırlar. Alman Ordusu bozguna uğramış ama teslim olmamakta direnmektedir. Cephe gerisinde görev yapan Walter, bombalanan şehirlere, sivillerin çaresizlikten tükenişine, fiziksel ve ruhsal olarak çökmüş askerlerin iyice zıvanadan çıkışına tanıklık edecek ve barışı görebilecek, ama suskunluğuyla kuşattığı savaş travması onu hayat boyu hiç bırakmayacaktır.

Korktum ve kaçtım alabildiğine,kara saplanmış trenlerin yolcusu olmaktan uzak durdum. Pişmanlığın kovanındaki içe dönük kurşunlardan mezatlarda dağıttım neyim var neyim yoksa unutuşla örtüldü,belleğimin eteklerinde sönen yanardağ..her seferinde erteliyordum büyük vazgeçişi bilet değiştirmekle ,,oysa hiçbir yolculuk taşımıyordu beni hiçbir yere.

İnsan onurunu yok etmeyin,aşağılamayın.Bu dünya da yoksul, çirkin ve üzgün insanlar var suç işleyebilirler ama birbirlerini sevebilirler de! Onlar insandır ve yaşamaya hakları vardır.

Ben ki henüz yaşadığım dünyaya bile alışamamışım, bir başka dünya neyime yarardı benim? Bana göre değildi bu dünya,bir avuç yüzsüz, dilenci, bilgiç, kabadayı, vicdansız, açgözlü içindi,onlar için kurulmuştu bu dünya. Yeryüzünün, gökyüzünün güçlülerine avuç açanlar, yaltaklanmasını bilenler için.