Rota oluşturuldu, uçuyoruz. 🕊

Canlı derslerle boğuşmacalı bir dönemdeyiz. Az kaldı bitiyor diye diye geçiriyoruz günleri. Ev kuşu olsam da haftada sadece bir gün evden çıkmak zorladı elbette. Kar bu yıl da Aralık ayını bekledi. Yeni bir yıla girerken planlamalar yapar, yıl sonunda da ne kadarı gerçekleşti, nasıl geçirdim diye değerlendirme yapardım. Bu yılın başında da hedeflerim, isteklerim elbette oldu ancak yılı  değerlendirmeye elim gitmiyor.  Sağlık ve huzurun her şeyden önce geldiğini, günlük hayatımızda hayıflandığımız  koşuşturmacanın aslında bize iyi geldiğini, insanın insana şifa olduğunu daha iyi anladığımız bir yıl oldu. Rabbim bugünlerimizi aratmasın.

sabretmelerim ve şükürlerim sürekli yarış halinde olsa da yaşamanın kıymetini anlamam gerekiyor. hep farklı duygularla geliyorum buraya. ama içimde hep bi umut. canlı dersler, okul koşturmacası, belirsizlikler, yeni düzen hepsi üst üste geldi evet ama kafam rahat! üstesinden gelemeyeceğim şeyler elbette oluyor ama bunları yalnız başıma düşünmekten yorulduğum için bi süre düşünmemeye karar verdim. çok daha rahatım, iyiyim! odama güneş giriyor ve geceleri dolunayı görebiliyorum. efsane bi şey bunlar benim için. hayatıma bu açıdan bakarsam evet şükretmem gereken çok şey var.ama başka taraftan bakarsam sabretmem gerekenler de yığınla. 

İyilik , güzellik için çabaladığımız hayatımızda belki yine kırıldık, menfaat peşinde olanlarla mücadele ettik. Ama yine en sonunda arkamızda bıraktığımız güzelliklere sığındık. Dualarla uğurlandık.

Bugünü unutmamalıyım, yaşadığım tüm duyguları tekrar tekrar hatırlamalıyım. Hatırlayayım ki hayatıma dahil ettiklerimi daha iyi seçeyim.

bazı telaşlarımız oluştu son iki ayda, tatlısından. içimizdeki umudu yeşertenler oldu, hamdolsun. ailemi düşündükçe geceleri ağlamalar, neyin nasıl olacağını kestiremeyişler haricinde güzel gidiyor gibi. 

Bu ay Bakanımızdan 3+1 tadında bi müjde aldık. Hamdolsun. Gözümüzü kapatıp altı yılı kabullensek de , Allah’a olan umudumuz hiç sönmedi hamdolsun. Hayatımızı birlikte güzelleştirmeye daha az kalmış oldu böylece 🌿

Memlekete dönüş yolu 1 haftalık Yorgunluk yapsa da üzerimde, gelebilmenin şükründeyiz yine de. Kahvaltılı seminerlere burda devam edip her sabah okula annem tarafından uğurlanmanın keyfini yaşadım yine hamdolsun 💐

Kızlar yer değiştirip, müdür hanımın odasına transfer oldular.

Valiz toplama telaşesindeyim ama gezmelerden de geri kalmadan yaşayıp gidiyoruz 🌿 bu yılı da yoğunluklarla kapattık hamdolsun.

Yazın geldiğini bi türlü kabullenemeyen kentimiz , rüzgarla savruluyor. Ama bulutlar, canım bulutlar 💙Savruluyoruz , ne giyeceğimi bilemediğim zamanlar. Yine bi şekilde hasta olmayı başarıp, kazak patik yorgan takılıyorum. Yutkunmanın da nimet olduğunu anladım. Fısfıs İsmail tarzında iki gündür kendimdeyim, hamdolsun. Sağlık güzel şey kardeşim.

Biraz zor zamanlar yaşadım, odamda sessizce sadece onunla benim aramda. Sebepsizce kırıp döküldük, döküldükçe özledik. Kalplerin bir olduğuna şüphemiz olmasa da birliğin tadını o sıralar alamadık. Sonra aklımızı topladık bi. Toplu hala. Aklımız başımızda.

Zamanın içindeki an çok hızlı geçmese de , geriye doğru baktığımızda “ne kadar çabuk geçti” diyebiliyorum. Bu yılı da kapatmak üzereyiz, içinde yine bissürü insan ve hikaye. Maviliğin ve yeşilliğin bol olduğu kişilik rengimde mütemadiyen ilerlerken, insanların insanları (beni) kullanmalarına izin verir hale geldiğimi farkettim. “Hayır” diyememenin ceremesini çekiyorum. Bazen de; Kendisini mükemmel gören, sürekli öven, bencil bi insanın bomboş hayatını izliyorum.

Bu yıl vakitlice gidip, badem çiçeklerinin eşsiz güzelliğini ve kokusunu yakalamayı başardım. Geçen yıl bi defalığına misafir olarak gittiğim şehirde , bu yıl arkadaşımı gezdirdim. Şehri tanımam için bi kere gitmem yeterliyse demek 🍀 hayran kaldığım sazlıkları bu yıl toplucam derken , otobüsü kaçırmaya ramak kaldıysa da amca bey Beklettiği için, o işimiz de rast gitti hamdolsun. Yorgunluğum ölümüm olmadığına göre bi günlük tatilleri değerlendirme kararı aldım. 📎

Odamdan göremediğim Ay’ı izliyorum. Yarılıyoruz mübareği 🌖

Zaman çabucak geçerken şu sıralar kendimi mutfağa verdim. Okul için atıştırmalık haftasonu hazırlıklarından bi kısmı. Nisan yağmurlarına doyduğumuz hatta 21 Nisanda kar gördüğümüz bahar mevsiminde ne giyeceğimiz konusunda epey şaşakalmış durumdayız. Mart’ın sonunda eve gidip geldim, aile enerjisi depoladım, sakinleştim, dinçleştim. Yeşile doydum.

İçim dolu, herkesin beni anladığı onun anlamadığı zamandayım. Kalbimin acıdığı, her an pişmanlık yaşama korkusuyla dolduğum zamanlar. Sabretmenin en çok gerekli olduğunu bildiğim zamanlar.

İçimizde şenlik, ağırlığınca.

An’lar..

Şubat19’