Geceleri uyuyamıyorum günleri sigarasız geçiremiyorum artık bırakmaya çalıştıkça daha çok mahkum olduğumu anlıyorum ama zincirlerimi kırıyorum çünkü çok güçsüzüm.

Bu aralar uyandığımda güneş bile açmamış oluyor. Belki de benimle uyanamadığı içindir. Çünkü ben sabahları gerçekten uyanmıyorum, sadece yataktan kalkıyorum. Gözlerim açılıyor ama içim hâlâ kapalı kalıyor. Uyuma hissi, uyuma isteği hiç bitmiyor. Sanki uykuyla değil, dünyayla aramda bir perde var. Her sabah aynı ağırlıkla başlıyor. Nefes alıyorum ama yaşamıyorum gibi.Belki bu bir yorgunluk biçimidir. Ruhun sessiz bir isyanı. Her şey normal görünürken içimde bir şeyler çoktan yorulmuş oluyor. Ama bu yorgunluk günün ağırlığından kaynaklanıyor, gecenin değil.

Ben seçmedim, seçme hakkım da olmadı, hakkım olsaydı da seçmezdim.

yarım kalmışlıkların vücut bulmuş haliyim.

Üzgünüm. Mutsuzum. Umutsuzum. Çaresizim. Nefes alamıyor, bir damla gözyaşı akıtamıyorum sol gözümden. Halbuki ben her derinden acı çektiğimde sol gözümden bir damla akar ama ben biliyorum ağlayacağım mutsuz olduğum için değil kapıyı kapatamadığın için ya da yemeğimi yerken beceremediğim için telefonumda bir kelimeyi yazamadığım için ya da makyajım istediğim gibi olmadığı için ağlayacağım. Mutsuz olduğum için değil.

Bana bahşedilmiş bu hayat beni mahvediyor Tanrı’m iyilik ve kötülük varsa eğer ve ben iyi bir insansam, sen sanırım iyi insanları sevmiyorsun. Eğer sen iyi insanları sevmiyorsan ben de seni sevmiyorum.

Kanlı yaşlar döküldü gözümden. Görenden değil bakandan usandım.

Ben artık içime kendimi bile sığdıramıyorum. Patlayacak gibiyim ama patlamamam gerekiyor genişliyorum yavaş yavaş yine de dünya bile dar geliyor artık. Dünyalara sığamıyorum.

Neyse.. İçinde dünyalar barındıran bir kelime . Söylenecek çok şey var ama nafile dememek için neyse diyoruz. İçimize atıyoruz tabi içimizde yer kaldıysa. Neyse.

yıllar geçti buradan ayrılalı ne çok şey yaşandı bitti kimlerle tanıştım kimlerle yakınlaştım kimlerle hayatımı devam ettirdim kimlerle konuşmayı kestim arkadaşlığımı bitirdim ilişkimi kestim yine de arada gelip buraya bakmayı seviyorum her ne kadar kötü görünse de ya da cringe gözükse de ergenlik yıllarımı süsleyen bir yer burası dönüp dolaşıp o zamanlarımı hatırlamak için geliyorum dolaşıyorum tanıdığımı düşündüğüm hesapları geziyorum eski anılar yazılar olaylar zihnimde beliriyor eskiden havalı gelen çoğu şeyin aslında ne kadar saçma olduğunu fark ediyorum ama o saçmalıkları bile o kadar özlüyorum ki şuan bambaşka dertlerim var önemi tartışılır aslında. Söylemek istediğim başka bir şey var aslında küçük bana. İstediğin çoğu şeye sahipsin çoğu kişinin özeneceği hayata sahipsin başarılısın sevimlisin ama mutlu değilsin seni ne mutlu eder biliyorsun fakat mutlu edeceğini sandığın hayat aynı zamanda da üzücü ve özlem bir dolu hayat aslında o zamanlar sen sadece sevgi ve ilgi bekliyordun birilerinden kimden geldiği önemli değildi ama aslında sen ilgisiz değersiz sevgisiz büyüdün her ne kadar annen seni ne kadar güzel büyüttüğü ile övünse de senin çocukluğun çok zordu yaşayamadın hep küçükken ne kadar sakin olduğundan bahsediyorlar bu güzel bir şeymiş gibi olsun. ilerde ilgi görüyorsun ama büyüdüğün için ve başarılı olduğun için ve şu düşünce aklından çıkmıyor ben başarılı olduğum için bu kadar saygı ve değer görüyorum yine de sen mutluydun seni çok seviyorum her ne kadar seni kimse sevmemiş olsa da maalesef bu dünyada sevilmeye layık olman gerekiyor

Bir yükün var, taşımaya çalışıyorsun ama çok ağır bir yük. Aslında taşıyorsun da, ama bir süre sonra taşıyacak mecâlin kalmıyor. Tabii herkes o zamana kadar taşıdığın için taşımaya devam etmeni bekliyor. Yorulmaya hakkın yok çünkü.

sessizliğin derinliklerindeki çığlıklar gibi

kalp atışlarının ritmiyle dans etmek istiyorum.

öyle dertli dertli bakma gören olmaz

Konuşacak çok şey var ama anlatılacak pek bir şey yok.

Acı hissedilmeyi talep eder