Od wydania pierwszego solowego albumu “Składam się z ciągłych powtórzeń” trasa Artura Rojka trwa praktycznie nieprzerwanie. Jest to owoc kapitalnego albumu, który niewątpliwie padł na bardzo podatny grunt, bo odniósł ogromny sukces – co niezawsze idzie w parze z muzycznym poziomem.
15 marca w warszawskim Palladium przed główną gwiazdą rozgrzewał nas zespół Agyness B. Marry. Nie ma wątpliwości że, osiągnął on swój cel. Publiczność żywo reagowała na klasyczny, rockowy styl podany w nieco inny sposób niż zwykle.
Artur wyszedł na scenę punktualnie. Wystąpił bez gitary. Od razu wyjaśnił, że powodem tej zmiany jest kontuzja obojczyka, co wiązało się z koniecznoscią przearanżowania programu muzycznego. Wiadomość o nowych aranżacjach była bardzo ekscytująca, ponieważ płytę w pierwotnej wersji usłyszeliśmy już na Openerze.
Rozpoczął Latem 76. W tym momencie wiedziałem, że kontuzja wokalisty była dla mnie wybawieniem. Przez ten numer nigdy nie mogłem przebrnąć podczas słuchania płyty. Dzięki nowej aranżacji dałem radę, a nawet, nie ukrywając, czerpałem przyjemność ze słuchania piosenki. Zarówno ten, jak i kolejne kwałki znacząco różniły się od studyjnych nagrań, co uczyniło ten koncert wyjątkowym.
Bardzo szybko posypały się hity z nowego albumu: Beksa, Krótkie momenty skupienia oraz Czas który pozostał. Wtedy nadszedł moment, gdy publiczność zaczęła zastanawiać się co dalej.
Jendym z ciekawszych eksperymentów na koncercie była piosenka Kot i pelikan. Ten zupełnie odbiegający od konwencji płyty utwór, w tym wydaniu został zaaranżowany w taki posób, aby w pełni pokazać możliwości wokalne Artura. Jak zawsze wykazał się on wielką klasą i genialnym warsztatem.
Niespodzianką dla wszystkich były piosenki jakie coverował zespół. Oprócz świetnego Ring Of Fire zespół porwał się na utwór Easy, który jak dla mnie, zdominował cały koncert. Wykonanie było fantastyczne. Muzyka, wokal, światła, wszystko składało się na jedną całość. Choćby dla tego numeru warto było wybrać się do Palladium.
Niedługo po nim zagrano Trójkowy hit, czyli Syreny. To wykonanie, spośród wszystkich, chyba najbardziej odpowiadało temu, co możemy usłyszeć na płycie.
Na bis Artur wyszedł, aż dwa razy. Nie miając zbyt dużego pola manewru, zmuszony był wyjść także po raz trzeci. Publiczność prawie siłą wyciągnęła go na scenę. Materiał muzyczny był oczywiście skończony, dlatego pojawiły się powtórki, ale za to jakie powtórki! Czas który pozostał, Syreny oraz Beksa. Był to jeden z najlepszych bisów jakie miałem okazję usłyszeć. Radość ze znającej tekst publiczności i totalny luz sprawiły, że utwory brzmiały jeszcze bardziej wyjątkowo.
Dzięki kontuzji Arutra mieliśmy szansę usłyszeć inne aranżacje niż te znajdujące się na płycie, co zdecydowanie było najlepszym elementem tego koncertu. Pomimo tego, że koncert, który pamiętamy z Openera stał na wysokim poziomie, ten podobał mi się jeszcze bardziej ze względu na często wymienianą wyjątkowość.
Z wielką chęcią ponownie wybiorę się na koncert tego artysty, aby sprawdzić , co przygotuje dla swoich fanów następnym razem.
romaincrisis
gracieabrams
vaporwave
theartofmadeline
izzy806
tangentwithtanner
snowghoul
