Biliyorum ki hakettiğiniz çocukluk bugün yaşadığınız hayat değil. Ata'mın sizlere armağan ettiği ve yaşamanızı istediği çocukluk bu değil.

Sokaklarda güvenle oyunlar oynayabilmenizi , kimseden korkmadan saklambaç oynayan çocuklar olmanızı , istediğiniz oyuncaklara sahip olmanızı en basitinden bir pamuk şeker veyahut elma şekerin size çok görülmemesini isterdim.

Bizim umudumuz kırılmış olsa da siz geleceğe inanın çocuklar , her karanlık bir mumun yanmasıyla son bulur, sizler karanlığımızı dağıtan ışıklar olun. Gözlerinizde sevinç, kalpleriniz de huzur , yüzlerinizde kahkahalar olsun.

Herkes de bir yeni yıl telaşı ...

Tam olarak neyi kutladığımızı hiçbir zaman anlayamadım.

Dünyamızın bir yıl daha yaşlanmasını mı ? Kendimizin ölüme yaklaşmasını mı ? Yeni yılın getireceği umutları mı ?

Biz unutkan insanoğlu için elbette yeni umutlar olmalı cevabı. Gösteri dünyasına dönmüş bu yüzyılda elbette realistik bir bakış açısıyla söylemeliyim ki iyiye giden bir şey göremiyorum.

Link'leri yukarı kaydırmak istemiyorum, başımı gökyüzüne kaldırıp yaşamak istiyorum.

Fakat her şeyden önce tüm bunlar için imkan ve özgürlük sahibi olmak istiyorum.

20 yaşında kurduğum hayaller ne kadar ulaşılabilir görünüyordu ise 27 yaşında aynı hayallerim bir o kadar uzak geliyor şimdi. Gençliğimin ve umutlarımın bir özre ihtiyacı var ...

2022 yılına gelecek olursak beni büyüttü ve olgunlaştırdı. Affetmeyi, unutmayı, kabullenmeyi, sevmeyi öğretti. Can yoldaşımı karşıma çıkardı , Can dostumla şehirlerimizi birleştirdi. Liseden beri hayalini kurduğum yurt dışına çıkma hayalimi gerçekleştirdi.

Bir Türk Genci olarak her yılın bir öncekinden daha güzel olmasından ziyade ;

Bu kalbi bana sen verdin bu ruhu bu bedene sen emanet ettin, lütfen Tanrım bu kadarını bana çok görme. Okullarda, kitaplarda sadece bedenlerin zarar göreceği anlatıldı bana bunun tedavisini öğrendim ben , kimse ruhuma hangi merhemi kullanmam gerektiğini öğretmedi. Tanrım bana göre senin cehennemin 21. yüzyıla çok benziyor. Çünkü bu yüzyıl benim cehennemim. Hiç kimse sevmiyor Tanrım, herkesin bir çıkarı var karşılığı olmadan kimse kimseyle konuşmuyor. Hiç sokak kedisi sevmemiş , ağaçların uğultusuna kulak vermemiş, dalgaların sesini dinlememiş, hiçbir bebeğin gözlerinde umudu görmemişler.

Tanrım ben neden böyleyim ?

Sevgiye inanabilir miyim bir daha ?

Peki ya huzur bir daha çalar mı kapımı ?

Sorularıma cevap bulamıyorum kimseye de soramıyorum zaten. Bu yaşıma kadar gördüklerim yetti diyorum, 'Daha yaşın kaç ' diyorlar. Tanrım bu insanlar bilmez mi ki yaşananların ruhu yoğurduğunu.

Neyse belki de ben hayatı fazla düşünüyorum ...

Oysa bir tarla idi , ekip biçip gidecektik. " demiş şair.

Hepimiz için yaratılan bu evrende hiçbirimiz aynı kaderi yaşamayamadık. Kimileri zirvede başladı hayata kimisi bir damla suya muhtaç açtı gözlerini.

Biliyorum ki (sözde) çoğunluğun istediği o eşitlik hiçbir zaman olmayacak. Aslında problem eşitlik değil hasetlik. İtiraf edelim ki hepimiz biraz kıskanç varlıklarız. Elbette sevdiklerimizin mutluluğunu istiyoruz ama önce biz mutlu olalım istiyoruz. Bizler bir yerlerde acı çekerken çevremizde mutlu insanların olması yaralarımıza tuz basıyor. Hastalıklarla mücadele ederken birilerinin saç renginden veya dudaklarının küçüklüğünden şikayet etmesi bize anlamsız geliyor.

Her dert sahibine büyük diyorlar ama bazı dertler var ki sahibinin boyunu aşıyor. Kimin neyi hak ettiğine nasıl karar veriliyor ? İnsanoğlu öleceğini bile bile nasıl korkusuzca yaşıyor ?

Bir kalp önce gözlerde sonra sorular da nasıl boğuluyor ?

Sorular hiç bitmiyor , en iyisi kahveden bir yudum daha alıp düşünmeyi bırakmalı ve manzaranın tadını çıkarmalı . İşte insan böyle mutlu oluyor düşünmeden yaşayarak, araştırmadan ve öğrenmeden.

Sahi cahillik mutluluk mudur ?

Sonuma geldiğimi hissediyorum...

Her şeyin bir sonu var ve ben buna çok yakınım. Hem heyecanlı hem de korku içindeyim. Çıkacağım yolculuk beni kendime mi getirecek yoksa büyük bir depremin içinde mi kalacağım, bilmiyorum. Ben hep şu cümleye inandım " Tanrının güzel insanlar için güzel planları vardır. "

Resimde gördüğünüz bir kadının rahminden alınan kistik bir oluşum. Belki benim duygusallığım ama oldukça kalbe benzeyen bir kist olduğunu söyleyebilirim.

Kim bilir içine ne acılar attı , ne zorluklardan geçti , ne yoksunluklar yaşadı , belki anne olma özlemi , belki bir sevgilinin terkedişi , belki .... Bir sürü belki işte . Sebebi ne olursa olsun kalbine sığmayan o belkiler vücudunda yeni bir kalp oluşturdu.

Unutmayın bir kalbi büyük bir okyanusta boğulmak veyahut bir nohut tanesinin boğazınıza kaçması durdurabilir. Tamda bu nedenden sevdikleriniz yanınızdaysa sarılın ,sevdiğinizi söyleyin her gün bu ayıp değil. Eğer uzaktaysa ve ona ulaşamıyorsanız bir yolunu bulup gidin. Bahanelerin, gururun canı cehenneme. Sevgide gurur olmaz yıkın pis egolarınızı. Aşk yüzsüzlük sever çünkü.

Sevdiğim bir alıntı ile bitiriyorum

"Vakit varken tomurcukları topla. Zaman hala uçup gidiyor ve bugün gülümseyen bu çiçek, yarın ölüyor olabilir"

Biliyorum 20 yılda geçse sen bu durumu sevmeyeceksin , alışacaksın belki ama asla sevmeyeceksin. Ah kalbi sevgiye , inceliğe , ruhlara aşık kelebeğim inkar etme işte biliyordun sende sonunun böyle olacağını. Unutma her insan çoklukla doğup hiçlikle ölür. Elbet umut bitmez elbet hep baharı bekler insanoğlu. Umut biterse tutunacak bir şeyi kalmaz çünkü

Ah siyah kelebeğim her günün sonmuş gibi bugün de doğum günün değil ölüm gününmüş gibi yaşa

Tam 3 yıl 7 ay geçti son görüşmemizin üzerinden, tam 2 yıl 3 ay geçti  son konuşmamızın üzerinden sevgilim.

Ve sen bugün bu kadar zaman, yıl, ay ,saat, dakika geçmemiş gibi geri döndün. Belki hala beklediğimi düşünüyordun ama ben seni beklemeyi bıraktım  sevgilim.  Öyle çok zaman da olmadı bırakalı 3 ay önce ben senden vazgeçtim.  

Ayrılığımızın üzerinden  4 yıl geçti.  Belki de içinden  yılların geçen zamanın ne önemi var diye düşünüyor olabilirsin, "Sevginin önünde zaman mı durur " demiştin bana  bir zamanlar. Haklıydın benim sevgimin önünde ne zaman ne bir insan durdu bu  kadar yıl. 

İnan ki sana küslüğümden , kırgınlığımdan  değil bu  vazgeçiş,  yoruldum çok yoruldum  Çimen Gözlüm.

Hep merak ettim bir şansımız daha olsaydı nasıl olurdu diye ama sen bu merakımı bile benden çaldın. Şimdi karşıma geçmiş geldiğin gün  yanına gelseydim hayatımız nasıl olurdu diye bana soruyorsun. Sen o şansı kaybettin !

Dedim ya küs ya da kırgın değilim Sadece yoruldum ,beklemekten yoruldum ,inanmaktan yoruldum, kalbime bu koca sevgiyi sığdırmaktan yoruldum.Sen hep vardın var olacaksın ama artık güzel bir kitap okumuş ve onu zihnime kazımış gibi hatırlamak istiyorum seni. 

Bu cümlenin neresinden tutsanız haklılık akıyor. Yaşamak biraz cesaret istiyor, hatta fazlasıyla cesaret. Birçoğumuz korkularımızın arkasına saklanmış bekliyoruz hayatın geçmesini ve birçoğumuz da ekranların arkasında sahte bir hayat sürüyor.

Kafamızı kaldırsak , biraz gökyüzüne baksak hatırlayacak gibiyiz özgürlüğü. Bakmıyoruz ,korkuyoruz. Hep iyi şeyler yaşamak istiyoruz ama hayat bu değil. Kötüyü yaşamadan iyinin kıymetini bilemeyiz.