krkysmn

Yaklaşık onsekiz yıllık çalışma hayatım boyunca hiç bu kadar uzun süre durmamıştım. Hiç kendimi dinlememiştim. Sadece bir koşuşturma halinde farkında olmadan geçmiş zaman, durunca anladım.

Hayatımda ilk defa çok uzun süre işsiz kaldığım bir dönem. Bu işsizlik döneminin altı ay’ı Texas’ta geçti. Benim için iyi ki gitmişim dediğim, unutamayacağım, harika bir deneyim oldu. Türkiye’ye döndüğümde bir ay tatil yaptım. Tatilden gelip tatil yapmak. 🙈 Eylül itibariyle de yavaş yavaş iş başvurularına başladım. Fakat hala istediğim gibi, içime sinen bir iş bulamadım. Çünkü, kendime şöyle bir söz verdim; bir daha gereksiz kaygılara kapılarak mutsuz olacağım hiçbir şeyi yapmayacağım!

Sanırım Türkiye’ye döneli dört ay oldu. Peki bu süre nasıl geçti derseniz biraz bahsetmek istiyorum.

Kendimi bildim bileli hep erken kalkarım buna hafta sonları da dahil. O yüzden sizinle kendi rutinimi paylaşmak istiyorum.

Genelde 06:45 gibi uyanıyorum. 07:00’ye kadar yatak keyfi. 07:00 gibi kalkıyorum ve Julia Cameron’un “Sanatçının Yolu” kitabında bahsettiği sabah sayfalarını yazıyorum. Bu inanılmaz iyi geliyor ruhuma. Sabah sayfalarını yazmayı bitirdikten sonra Dr. James R. Dotty’in Sihir Dükkanı adlı kitabında bahsettiği nefes egzersizlerini yapıyorum. Yaklaşık 08:30-9:00 gibi yürüyüşe çıkıyorum. Ortalama beş kilometre yürüyorum. Yürüyüş esnasında Rob Moore, Tony Robbins ve Daniel Pink vb. Podcast’leri dinliyorum. Eve gelip kahvaltı hazırlarken ve yaparken AJ Hoge’nin günlük yaptığı programlarını alt yazılı olarak YouTube’dan izliyorum. Kahvaltı sonrası bir saat dinlenmenin ardından iki saat kadar kitap okuyorum.

Bu rutinlerin bitiminde 17:00 gibi herhangi bir etkinliğe katılmak üzere evden çıkıyorum. Son zamanlarda en çok Ing İnnovasyon Merkezinin eğitimlerine katılıyorum. Eğitimlerin hepsi ücretsiz ve gerçekten konuları harika. Sizin de vaktiniz olursa şiddetle katılmanızı tavsiye ederim. Saat 22:00 gibi eve dönüyorum. Bu saat değişken olabiliyor :) Ama yatma saati rutinimi pek bozmuyorum. Genelde 00:30 gibi uyuyup tekrar sabah rutinimle güne başlıyorum.

Bunu neden anlattım derseniz hayatımın neredeyse en harika dönemini yaşıyorum. Kendimle başabaşa kaldığım harika zaman dilimlerine sahibim. Böyle zamanlarda bazen arkadaşlarımla buluşup harika vakit geçiriyorum, bazen saatlerce kitap okuyorum, bazen sanatsal faaliyetleri takip ediyorum bazen de kendini dinliyorum. Her gün teşekkür ediyorum yaşadığım hayata. Yıllardır kendimden kaçtığım ben ile kavuşmak harika bir deneyim oldu. Umarım hepinizin durduğu ve kendinizle karşılaştığınız bir zaman olur.

Eğer amacım hayat yolculuğumda valizime güzel anılar atmaksa, bugün doğru yerdeydim. Bu resimde gördüğünüz kişinin adı Adam. Texas Fredricksburg’ta bir şarap tadım otelinde tanıştık. Harika sohbet ettik kendisiyle o kadar güzel bir enerjisi vardı ki gerçekten dünyanın öbür ucunda böyle keyifli sohbet etmek çok şans. Sizin de birgün yolunuz buralara düşerse mutlaka uğrayın ve kendisiyle harika sohbete katılın.

Meraklısına;

Babam anısına;

Yıl 2001,

-Baba ben işimden memnun değilim.

-Memnun olmadığın bir işi yapmak zorunda değilsin yavrucuğum, “ama yaptığın işi küçümsemeden, aynı işi yapanlar arasında fark yaratarak en iyi şekilde yapmak zorundasın ki; sen ayrıldığında bile o sevmediğin işe nasıl değer kattığın fark edilsin” Ha bu arada hangi kararı verirsen ver arkanda olacağım.

Ülkede 2001 krizi var ben işime devam ediyorum.

Yıl 2005,

-Baba ben işimden memnun değilim.

-Memnun olmadığın bir işi yapmak zorunda değilsin yavrucuğum, hangi kararı verirsen ver arkanda olacağım.

2005 krizi ben işime devam...

Yıl 2010,

-Baba ben işimden memnun değilim.

-Memnun olmadığın bir işi yapmak zorunda değilsin yavrucuğum, hangi kararı verirsen ver arkanda olacağım.

İstifa dilekçemi hazırlıyorum pazartesi kurumuma vereceğim.

Pazar günü merdivenlerden düşüyorum 42 gün hastanede, 6 ay yatakta ve iki yıl süren tedavi sürecinde 4 ameliyat.

Yıl 2015,

-Baba ben işimden memnun değilim.

-Memnun olmadığın bir işi yapmak zorunda değilsin yavrucuğum, hangi kararı verirsen ver arkanda olacağım.

Aralık ayı, yeni yıla hafiflemiş girmek istiyorum. Dilekçemi hazırlıyorum, babam hastalanıyor 05 Aralık babamı kaybediyorum. Dünya ayağımın altından kayıyor.

Yıl 2016,

Hazırım dilekçemi veriyorum kurumuma. Verdim. Özgürüm!

Ama dur o da ne! Aynı günün akşamı hiç olmaz dediğim şey oluyor. Darbe! Ertesi gün için kurduğum bütün hayaller çöp. İlişiğimi kesme sürecim 2 ay SGK işlemlerimin tamamlanması 4 ay.

Yıl 2017,

Global bir şirkette bilgi ve becerimin çok altında bir pozisyonda işe başlıyorum, iki yıl boyunca çok çalışıyorum fakat terfi edemiyorum sebep İngilizcen yok!

Yıl 2019,

Dil öğrenmek için Amerika’ya geliyorum. Dönmeme çok az kaldı.

Sonuç olarak başarılı bir iş hayatım olmasa da babamın verdiği nasihat sayesinde çalıştığım her pozisyonda fark yaratmayı başarıyorum.

Bugün anneler günü ve ben annemden neredeyse oniki bin kilometre uzaktayım. O dünyanın bir ucunda bense diğer ucunda. Anneler gününe ait ilk anım Ordu’nun Karaağaç köyünden. Ben orada doğdum. Altı ya da yedi yaşında olabilirim. Anneler gününden bahsediliyor. Herkes annesine hediye almak istiyor. Ben de düşünüyorum acaba anneme ne alabilirim diye. Burası bir köy ve sadece bir bakkalı var. Elimde param var ama kimden aldım hatırlamıyorum. Bakkala gidiyorum köy bakkalı öyle düşünün. Ve 1980’lerin ortaları. Bakkalda bembeyaz mendil gözüme çarpıyor anneme mendil alıyorum. Kalan param ile de dokuz kat. Evet o bildiğiniz dokuzkat gofretten. Anneme veriyorum annem alıyor ama beni kucaklıyor mu hatırlamıyorum. Sonrasında nice anneler günü kutluyoruz birlikte ama benim aklımda hala o gün var.

Ben hiç anne olmadım. Bilmiyorum anlamını ama bir kez anne olmak istedim. Ben de herkes gibi aşık oldum ama ne aşık olmak! Ayrı şehirlerde yaşıyoruz çok az görüşebiliyoruz. O çoğunlukla yurtdışında. Ben görüşebileceğimiz günleri iple çekiyorum. Yine uzakta olduğu bir dönem ben çok özlemişim. Mail yazıyorum mailde sadece “Senin genlerini taşıyan çocuğumuz olsun istiyorum” yazıyor ve gönderiyorum. Hiç maillerine bakmaz belki de o cesaretle yazıp gönderiyorum.

Evdeyim, sıkıntılıyım telefonum çalıyor heyecanla açıyorum, ben heyecanlı heyecanlı bir şeyler anlatıyorum bölüyor beni ve ayrılmak istediğini söylüyor. Neden diye sormuyorum bile. İnsanlar aşık olur ve biter. Bitti diyorum ağlamadan kabul ediyorum. Çok uzun zaman geçmeden evlendiğini duyuyorum. Mutlu olsun diyorum. Yine ağlamıyorum. Bir yıl sonra ortak bir arkadaşımız telefon açıyor ama onunla olan ilişkimi bilmiyor, aaa biliyor musun nokta noktanın çocuğu oldu diyor. İşte o an boğazım düğümleniyor, bir yumru oturuyor göğsüme konuşamıyorum. Telefondaki ses orda mısın diyor duymuyorum. Bir zaman sonra kusura bakma acil bir şey var deyip kapatıyorum. Olduğum yerde dizlerimin üzerine düşüyorum. Bu kez bildiğin bağıra bağıra ağlıyorum. 2007’de aşkta, çocuk sahibi olmakta orada o anda kalıyor benim için. Ama onun genlerini taşıyan iki çocuğu olduğunu biliyorum fakat hala bilmediğim şey o maili okuyup okumadığı.