Kòstas Anàfis

Είκοσι χρόνια μια περιδήνηση γύρω σου και ξαναγυρίζω! Ποιο δυνατός απο ποτέ, πιο πεισμωμένος γι' αυτά που μου αρνήθηκες, για 'κείνα που δεν σου είπα, για άλλα τόσα που σου χρωστάω. Θα περπατήσω στους δρόμους σου, θα γευτώ το άρωμα σου, θα αναπολίσω τις μνήμες μου. Η μοίρα μας σφραγίστηκε από όταν με είδες να γεννιέμαι και να πεθαίνω μαζί σου!

Tα αγάλματα μιλάνε Εγώ μπορώ να τα ακούσω Με το βλέμμα τους σαν σπαθί Να σκίζουν τους αιώνες που πέρασαν μαζί σου

Χθες, έπινα απ’ τα χείλη σου  στιγμές. Στιγμές που μένουνε για πάντα. Κρυμμένες στου νου μου τα κιτάπια. Έπινα απ’ τα χείλη σου πνοές. Πνοές που ρούφαγα και μέθαγα. Έπινα απ’ τα χείλη σου ζωές. Ζωές για να ΄χω εφεδρικές. Όταν θα έχουν γίνει όλα χθες.

Εγώ, μόνο να σε ψάχνω γεννήθηκα. Κάθε φορά σαν φτερωτό άλογο. Σαν σκιά μέσα σε χιλιάδες σκιές. Εγώ, μόνο να σ’ αγαπώ υψώθηκα. Σαν σημαία μέσα από χίλια κατάρτια. Κυματίζοντας περήφανα στο πλάι σου.