İçimde tek bir kelime, tek bir renk, tek bir hareket alanı kalmamış. Sabah kalkıp aynaya baktığımda gördüğüm yüz bile sanki bana değil, günlerdir aynı mekanik döngüyü tekrarlayan bir yabancıya ait. Her şey fazla tanıdık, fazla gürültülü ve bir o kadar da içi boş. İnsan üretmediği ya da üretemediği için kendini suçlamaya başlıyor. Sanki bir fabrikadayız da bant durmuş gibi. Oysa belki de aklın sadece "durmaya" ihtiyacı vardır? Yaratıcılık ölmüyor, sadece sırasını bekliyordur?

Eğeri kaltak Osmanlı

Ekende yok biçende yok

Seri üretim ilişkilerin, "kullan-at" duyguların ve algoritmaların belirlediği bir pazar yerindeyiz. Her şey o kadar hızlı üretiliyor ve o kadar çabuk tüketiliyor ki, sıra sevginin o zahmetli, emek isteyen işçiliğine geldiğinde hepimiz birer "kaçak güreşçiye" dönüşüyoruz.

Neden Kaçıyoruz?

Çünkü endüstriyel çağ bize konforu vadetti, acıyı ve sabrı ise sistem dışı bıraktı.

Yarasız, beresiz bağlar istiyoruz: Bir insanı tüm kusurlarıyla kabul etmek, fabrikanın defolu ürününü satın almak gibi geliyor modern insana.

Alternatif illüzyonuna kapılıyoruz: Ekranı kaydırdığımızda "daha iyisini" bulabileceğimiz sanrısı, elimizdeki bağın derinleşmesine izin vermiyor.

Yatırımdan korkuyoruz: Duygusal sermayemizi birine yatırmaktan, iflas etmekten (yani kırılmaktan) ölesiye(!) korkuyoruz.

Sonuç mu? Seri üretim duygular çağı!

Herkesin sevgiye aç olduğu ama kimsenin sevmeye cesaret edemediği tuhaf bir paradoks. Maskelerimiz muazzam, "profil" resimlerimiz kusursuz. Ancak o parlak camların arkasında, en ufak bir fırtınada havlu atmaya hazır, ringden kaçan boksörler gibiyiz.

Sevgi, montaj hattında üretilen bir cihaz değil; toprağa ekilen, fırtınada eğilen ama kök salan bir organizmadır. Bizler kaçak güreşmeyi bırakıp o ringde kalmayı, darbe almayı ve her şeye rağmen sarılmayı seçtiğimiz gün yeniden "insan" olacağız.