Możesz więcej niż myślisz

Ludzie rzadko zdają sobie sprawę, że kiedy ich usta kłamią, ich oczy cały czas mówią prawdę

Każdy, komu ufamy, na kogo, jak nam się wydaje, możemy liczyć, kiedyś nas rozczaruje. Pozostawieni sami sobie ludzie kłamią, mają tajemnice, zmieniają się i znikają, niektórzy za inną maską lub osobowością, inni w gęstej porannej mgle nad klifem.

We wtorek zbudziłem się o tej porze bezdusznej i nikłej, kiedy właściwie noc się już skończyła, a świt nie zdążył jeszcze zacząć się na dobre.

W październiku było znowu jak dawniej. Tylko Jego nie było. To znaczy był, tylko nie mógł przyjść. Tak sobie to ustaliłam. Ustaliłam sobie, że po prostu On nie może być ze mną. Ale w ogóle jest. Zdarza się, że zapominam o tym i czasami go wypatruję.

Słowo łóżko niesie ze sobą wiele skojarzeń, ale na pierwsze miejsce wysuwa się seks. (...) Jednak tym razem, seks na drugoplanowe znaczenie. Dla mnie łóżko to głównie zamknięty obszar prywatności. Wyjątkowe miejsce ważnych wydarzeń. W łóżku najczęściej poczyna się nowe życie, ludzie wyznają sobie miłość, w łóżku przekracza się ostatnie granice intymności, w łóżku się marzy, cierpi w trakcie choroby i najczęściej się umiera. Łóżko jest świadkiem najbardziej intymnych wydarzeń w naszym życiu. Dlatego jest to miejsce, które kojarzy mi się przede wszystkim z bezpieczeństwem.

Kiedy człowiek przybywa do nowego miejsca, najpierw musi się go nauczyć. Poznać. Nie tylko tego, gdzie jest gospoda, stacja karawan albo dom, w którym mieszka, albo jak trafić na targ czy gdzieś, gdzie można kupić posiłek. Musi nauczyć się też, jak wyglądają miejscowe obyczaje, poznać przynajmniej parę słów, którymi mówią mieszkańcy, poznać zapachy, smaki, dźwięki i kolory miejsca, w które trafił. Musi pozwolić, by to miejsce go trochę zmieniło.

Boję się tej jesieni. Jak mam myśleć, żeby znowu nie zacząć się dusić wrześniowymi mgłami? Jak się bronić przed zdzierającym liście z drzew wiatrem października? Jakimi ścieżkami chodzić, żeby nie dać się przemoczyć listopadowym deszczom? I wreszcie - kim mam się ogrzać w grudniu, kiedy spadnie pierwszy śnieg?

“Oto już jesień i pora umierać

Po prostu jesień: dużo piękna, trochę smutku.

Chciałbym Cię mieć w domu na jesień. I pisać do Ciebie listy szeptem. I słuchać jak patrzysz w sufit, myśląc nad tym, że pięknie jest. I zamykać Twoje oczy swoimi ustami. I usypiać Cię swoim oddechem. I grać Ci na gitarze, śpiewać ulubioną piosenkę. I pisać o Tobie wiersze. I uciec z Tobą gdzieś. I żyć.

Tęsknię za tobą jesiennie - Za tobą odległą

Chyba to sprawił wrzesień, że prawie nic już nie czuję. Słucham, jak teraz upał zamiera, ciszą pulsuje. Pewno ci dobrze gdzieś o tej porze, pewnie przyjemnie. A wokolutko – pejzaż bez smutku – pejzaż beze mnie. Noce i dni o których nie wiesz, jesień i pejzaż bez Ciebie.

ludzie odchodzą ale to jak odeszli zostaje na zawsze

Chciałbym cokolwiek przeczytać o sobie i o swoich uczuciach, kiedy leżę dwudziestą noc bez snu i patrzę w sufit.

- Bardzo, bardzo długo nie płakałem. Pozamykałem w sobie wiele rzeczy. - To niedobrze. To znaczy, że one wciąż tam są. Tylko zamknięte.