burasıbukadar

Tutunabileceğin her dala tutunuyorsun ama anla artık sen düşmüyorsun onlar bırakıyor.

Sabah uyandığında omuzlarına binen bütün geceyi sırtında taşımışsın hissi.

Başkasını kıramadığın için kendinden geriye bütün parça bırakmamak.

Bu yetişememek değil,koşamamak,varamamak ya da arkada kalmak değil,bu bilerek arkada bırakılmak.

Hiç kimsenin kusursuz olamayacağını biliyordum,ben sadece kalbim kırılınca özrü dilensin istedim.

Bak bu kolay anlatılabilecek değil,kolay ağlatabilecek bir şey.

Birini daha kaç kez sırf tutabildiğini göstermek için o uçurumdan aşağıya zorla iteceksin.

Duymak istediklerinizi öğrenmek istiyosunuz,doğruları değil.

Kime nasıl anlatılır bilmezsiniz,bazı dertler vardır her gece ağlatsa bile o dertten gitmezsiniz.

Vermediğiniz değeri görmeyi bekleyemezsiniz.

"Bu ne biçim yangındı,bir tek ben tutuştum"

Keşke vasfınız olmayan işlerde egonuz da olmasa

Bir insan size kötülük yapma fırsatı varken kötülük yapmamışsa sizin ona iyilik yapabiliceğinizi öğretmek isterdim “onun bana iyiliği bile dokunmadı ki ya” diyerek keşke arkanızı dönüp gitmeseydiniz.

Kalbimi kırmayan hiç kimsenin kalbini bilerek kırmadım hatta kalbimi kıranların bile kalbini kırmadım ama siz artık biraz şovsunuz

Dükkanını kapattıktan sonra camına “tatlılar kendi imalatımızdı"yazan esnafın kırık kalbiyim

Olaylara karşı beklentimi yüksek tutunca olmuyo,olsun diye bakıyorum olmuyo,sıfıra indiriyorum eksiye düşüyo ee beklemeyim mi ben napıyım