cahit zarifoğlu

de ki, ben onu sevgisinden bıçakladım.

ben küle döneceğimi biliyordum, ellerimi çekmedim ateşten.

bahçende açmaya yeltenen bir goncaydım.

yanaklarına gölge düşüren kirpik olmayı dilerdim.

sırtımda koca bir yenilgi.

göğsündeki o buzdan dağı hangi güneş kırabilir ?

benim kırgın çiçeğim, hangi savaşın yetim çocuğusun ?

ve inanmayan biri için seninle tanrılaşmak.

hep söyleşip dursan keşke. ağzın diyorum ağzın, ağzın şiirlere gebe.

Cahit, gözlerinin salıncaktan farkı yok. göğe mi uçtum yere mi çakıldım bilmiyorum.

anlamsızlaştım.

en çok seni ve tenini yakan o müthiş güneşi.

göğsümde iki deli güvercin uçuşur. ne yetişmesini bilirim ne de durdurmasını.

göğe çivilenmiş çirkin bir tabloyum.