Witaj w moim świecie

Wolność czy samotność? Myślę, że tak naprawdę dopóki czujesz się komfortowo sam ze sobą jak i w swoim otoczeniu, w towarzystwie ludzi, którymi się otaczasz, będziesz czuł się wolny. W związku czy nie, mieszkając sam czy z kimś. Nie będziesz miał wrażenia, że coś lub ktoś Cię ogranicza, blokuje twoją drogę. Ale dopóki nie jesteś pogodzony sam ze sobą, nie akceptujesz stanu rzeczy, ale też nie dążysz do zmiany na lepsze, będziesz uwiązany w jednym miejscu, czując pustkę, nawet w otoczeniu setki ludzi, którzy będą do ciebie przyjaźnie nastawieni. Możesz wracać do swojego pokoju i zamykać za sobą drzwi myśląc, że to właśnie tego potrzebujesz– samotności, ale prawda jest taka, że tym czego potrzebujesz, jest poczucie spokoju, bezpieczeństwa, czuć się dobrze w miejscu, w którym się aktualnie znajdujesz. Czy potrzebujesz obecności drugiej osoby do osiągnięcia tego? Być może, ale dopóki sam nie zmienisz swojego nastawienia, nie zamkniesz wciąż otwartych rozdziałów z przeszłości i będziesz oczekiwał, że ktoś inny zrobi to za ciebie, będziesz tkwił w tym samym miejscu. Musisz tego po prostu sam tego chcieć, a to jest pierwszy, a zarazem najtrudniejszy krok w stronę wolności

Może właśnie taki był cel mojego istnienia? Sprawiać by inni byli szczęśliwi a sam być wrakiem który mimo wszystko stara się dawać innym to czego nigdy sam nie doświadczył?

Twoje wady mnie nie interesują. Mam je gdzieś. Nikomu wcześniej tak nie ufałem i przy nikim nie czułem się tak bezpiecznie. Zwłaszcza wtedy, gdy ostatnio przez całą noc mnie przytulałaś i starałaś się, żeby było mi jak najcieplej, nawet gdy mówiłem, żebyś wracała do domu. Pewnie chciałaś dobrze. Ale takie gesty ruszają mnie bardziej, niż myślisz. Każde Twoje przytulenie daje mi niesamowicie dużo szczęścia.

Zrebloguj to, jeśli jest Ci teraz smutno.

Chcę wreszcie poczuć się kochanym, bezpiecznym. Chce poczuć spokój w mojej duszy zamiast wiecznego chaosu i bólu czy złości

często dbam o innych, bo leczy to część mnie, która potrzebuje, aby ktoś zadbał o mnie...

nienawidzę tego jak się wszystkim stresuje, jak bardzo analizuje każdy aspekt swojego zycia, ciagle o czymś mysle, ciagle się czymś martwię, ciagle się czymś przejmuje mam głowę pełna obaw, lęków i emocji o których nie mogę nikomu powiedzieć a moja jedyna ucieczka jest spanie