Yıkıklaralemi

-"Kayra, dizim kanıyor", dedi titreyen sesiyle. Dayanamazdı yüreğim ufacık yarasına dahi.

"Öpeyim geçsin" dedim, teselli vermekti niyetim. Gözbebekleri titremişti.

Yemin ederim içim gidiyordu.

-"Geçer mi?" dedi güvenmek istercesine. Geçmiyor demek istemedim.

-"Geçecek" dedim kaçamak bir cevapla. Geçmeyecekti.

Ama o prenses gibi büyümüştü. Ne annesi ne babası bir fiske vurmamıştı ona. Sokakta oyun oynarken dahi dikkatli olur, koşmamaya çalışırdı. Belki de onun aldığı en büyük yara bu bile olabilirdi.

Aslında buradan belliydi bizim olmayacağımız.

İnanmak istemedim.

-" Öp o zaman" dedi. Bakışları ürkek bir ceylanı andırıyordu.

Hafifçe diz çöktüm önünde, dudaklarımı usulca yanaştırdım dizine.

Akan kanı umursamadan tüy kadar hafif bir buse kondurdum yaralı dizine. Acıtmamak için hemen geri çekildim ve ayağa kalktım.

-"Geçti mi?" dedim hevesle. Kırgın bakıyordu ceylan gözlüm.

-" Hayır" dedi çocuksu bir tavırla.

-"Daha çok acıdı"

İnanın ben ömrümde hiç bu kadar kırılmamıştım. Gözlerim doldu, ama gülümsedim.

-"Özür dilerim" dedim boğazımdaki yumruyla.