Evde kimse var mı, bilmem; ben yokum.

Canım Reha Erdem filmi çekiyor.

Büyük öteki değil. Küçük öteki değil. Yok öteki.

İstediğim her şey içimde sönümleniyor, belki sönümlendiriyorum.

Saçlarım uzuyor... Ve onlara baktığımda hissettiğim tek şey hıçkırarak ağlamak.

Dünyanın en güzel evinde yaşıyormuşum gibi hissediyorum, o kadar seviyorum ki evimi, o kadar. Dünyanın en güzel evi. Şükürler olsun.

Beni çıldırtan şeylerin sayısı gün geçtikçe azalıyor gibi

Ruhun bu kadar acı içindeyken hâlâ nasıl bu kadar eğlence ve haz arayışında olabiliyorsun ki?? Ve kötülüklerinin cezasını çekerken neden aynı kötülüğe devam etmeye çalışabiliyorsun ki? Bazı insanların cezası gerçekten kendileriymiş, sonunda bunu anlayabildim ve için soğudu. Sana kör olan kendine de, kendi sınavına da körmüş. Herkesi kendine bırakabilme yetisi... Umarım.

Başka evleri, başka evlerde uyumayı hep hep sevdim. Orantısız sevdim. Şimdi bu yaşımda, yetişkin bir kadın olarak, bir geceliğine başka bir evde uyuyorum ve yine aynı şeyi hissediyorum: sanki hayatım düzene giriyor.

Sert bir şeyim ben şimdi. Haklı ve sert. Ben kendimi özledim.

Kafamda bi anda KAN VE GÜL GÜLLE DİKEN çalıyo. E içim böyleyken disım durur mu. Nalaka anlamadım ama kan ve gül gülle diken arkadaslar.

Unutmak istemediğimi fark ettim ama hatırlamak da istemiyorum. Unutursam nedensiz bir yara gibi kalacağım ama hatırlayarak da devam edemiyorum.

Ne bilim ya.