sanki kalpsizdim. tüm hisler içimdeydi, kalbimin atışını dahi duyabiliyordum ama sanki kalpsizdim. kırılıyor ve dökülüyor, seviyor ve değer veriyor fakat hissedemiyordum. kalbim, tüm şu hücrelerime hayat veriyordu da bana hislerimi bir türlü geri veremiyordu.

bilmem toprağın altında çürümek nasıl bir histir ama bilirim yeryüzünde çürümek hissini, iliklerime kadar bilirim.

sen kendinden çalan, fiyakâlı bir hırsızsın.

ben kime kırılsam, sana küsüyorum. nasıl bi hayal kırıklığısın.

birtanem. kambur duran sırtından, mahcup bakan gözlerinden, kimsenin dönüp sarılmadığı çocukluğundan öperim.

Yalana bulanmış yığınlar içinde izimizi arıyor, en azından sahicidir diyerek yalnızlığımıza sığınıyoruz.

Ama görsen nasıl yüzsüz umudum var, ölsem ölmez.

bazen kendimi söyle bosluğa bırakasım geliyor

bir yerde okumuştum şey diyordu: " çöl çoğalır, vay haline, içinde çöller saklayanın."

hevesler kırılınca, hayaller de haddini biliyor.