Walk while ye have light.

This is an old resignation letter that I planned to submit last April 2019.

Thankfully. I didn't.

After more than a year, little did I know;

On the very same company, I've met my girlfriend. My future fiancée. My future wife. (Iihhhhh ene be? 😂☺️)

Her eyes made me look twice, thrice, fourfold, and too many to count. Hehe

I am magically enchanted. 😍

So this is how it goes.

I personally checked the masterlist and looked for newly hired with process technician as the position.

I sorted them on the list then tried to search them on Facebook/Twitter/Instagram.

Unfortunately, most of the results that I have tried didn't match her sparkling eyes.

I found an odd one, which is Daisy Jane Sanchez.

I've looked it up.

There's a Daisy Jane Sanchez but I am sure that that's not her. Not an exact match.

Then I thought maybe it's not her fullname on her social.

"Daisy Sanchez" - not her (This is her mother's name) hehe

After that I tried, "Jane Sanchez"

Found a result with a mutual friend. Hmm.

Display picture of someone jumping but it's black. Can't see other profile pictures and even the cover photo, she's not recognizable. Hays, so mysterious.

And then..

The mutual friend, Kuya JM (Process Engr.)

Okay. I have a feeling that this is really her.

So to confirm, I need to have the power of building the puzzle one by one.

So I asked someone from PE Dept., I think it's Aleth.

I asked her, "There's too many Jane in Telford, right? Even on your department?"

She said, "Ganda no?"

And I nod crazily with smiling eyes. 😊

Confirm mga beshiiie 😂

I also did another confirmation with another PE friend HAHAHAHA

So that's how I learned about her name.

She didn't know my name, or even my existence during that time welp hehe.

Even if we are casually crossing paths on hallways, she had no idea that I'm secretly admiring her. 😩☺️

And then..

2:12 AM

Second yr college kami noon nang biglang nagkayayaan sa Starbucks dahil may happy hour daw 50% discount.

Edi siyempre sama ako kasi kaya naman, oo first time ko hahaha tapos may isa rin ako kasama na first time rin.

Eto na

Pagpasok sa loob ng starbucks, grabe yung ambience hahaha the aroma haaay heaven

Edi umupo muna kami tapos sabi nung isa naming classmate na umorder na raw kami. Sabi ko mamaya na finifeel muna namin yung ambience hahaha saka di namin alam pano yung process nang pagbili haha takteng yan!

Maya-maya nauna na yung ilan naming classmates at nakabalik na rin sa table namin. Ilan na lang kaming di pa nakakabili so bago ang lahat tinanong muna namin ano ba sasabihin, sabi pili nung flavor daw tapos size then bayad na. Ang napili namin java chip ata yun, nagpractice pa kami bago pumunta sa kahera. Hahaha edi eto na nagtutulakan pa kami kung sino mauuna at ang nangyari ako nauna. Haaay! Papalapit na kami dahan-dahan, excited na kinakabahan. Nasa likuran ko lang yung kaklase ko so eto na talaga..

NV

Cashier: Yes sir? Me: Java chip, venti. (confident voice haha) C: What else sir? M: Ahh none (sabay iling) C: *insert price* sir M: (inabot ko yung bayad) C: (inabot sukli)

Tapos tinignan ko kaklase ko na parang sobrang proud na proud ako hahaha nang biglang nagsalita ulit si ateng cashier

C: Ah @#$%""&?(;;%#@$ sir?

Kinakabahan ako di ko siya naintindihan tapos nirerecall ko kung may nakalimutan ba ako sa practice namin hahaha

Mga 4secs akong tulala hinihintay ni ate sagot ko

1.. 2.. 3.. 4..

Tumango na lang ako sabay sabi ng mahinang ""Opo.""

Biglang napangiti si ate di ko alam kung bakit. Tapos sabi ng kaklase ko, "Oy what's your name daw! Hahaha!"

Sabi ko, "Ay **** po." Hiyang hiya na ko nung mga minutong yan hahaha oo nga pala nilalagyan ng pangalan yun sa gilid. Name of the cup pala hahaha takteng yan!

Tingin ko kasing tanong niya kung gagawin bang strong or dadagdagan ng milk or basta. Oo na lang nakabayad na naman ako e, e iba pala. Hahahaha!

"Ang sasama niyo! Mga mamamatay tao!" - sambit ng matandang babaeng nakadungaw sa bintana habang tinitignan ang ginoong nakahandusay, sugatan at 'di na kumikibo. 

Kwento ni teacher sa amin habang nasa tapat ng kamangha-manghang obra sa museo. 

Nakatingin lang akong maigi sa painting na yon na tila ba may gusto siyang sabihin.

Isa.. 

Dalawa.. 

Tatlo.. 

"Nasaan ako?" -natatakot kong sabi nang biglang may narinig akong mga putok ng baril. Imbis na lumayo ay pinuntahan ko kung saan ito nanggaling. Mga sundalong may hawak ng itak at baril, pinapalibutan ang nakapulang lalaki. 

Nang biglang may dumungaw na matandang babae sa bintana at sinabing, "Buhay pa ba yan?" 

Sunday. About 2:00 sa Mall

Nasa food court kami ng girlfriend ko nag-paplano para sa birthday party ng kapatid niya.

Nagsusulat siya tapos ako taga-analyze.

Verbatim

Ako: Maghire talaga ng clown?

GF: Oo gusto niya ng ganun e.

Ako: Ako na lang para libre hahahaha

GF: (tumingin nang masama na nakasimangot) Korni kaya ng mga jokes mo haay nako!

Ako: Edi wag.

GF: Edi wag.

Ako: Sayang lang pera niyo dun.

GF: Sayang lang pera niyo dun.

Ako: Kayo rin.

GF: Kayo rin.

Ako: Ginagaya mo ko?

GF: Ginagaya mo ko?

Ako: Ah ganyan pala ah

GF: Ah ganyan pala ah

Ako: Di kita ibibili ng dohonat mo! Sige!

GF: Di kita ibibili ng dohonat mo! Sige!

Medyo nainis ako hahaha pero may naisip akong ideya >:)

Ako: Hmmm

GF: Hmmm

Ako: Ha?

GF: Ha?

Ako: Hotdog! (medyo malakas na haha)

GF: Hotdog! (medyo malakas na rin haha)

Ako: Tapiko Takupe!

GF: Tapiko TAPUKE!

HAHAHAHAHAHA! Pinagtinginan kami nung mga tao dun, ang lakas ng boses niya Hahahaha!

Pinaghahampas ako habang tawa lang ako ng tawa HAHAHAHAHA!

Inis na inis siya sakin tapos iyak tawa siya, gustong lumubog sa upuan niya hahahaha

PANYO

(NOTE: Medyo mahaba pero baka magamit niyo.)

May nagrereport about sa Artificial Intelligence.

REPORTER (asking us): What is the best thing about being a human? CLASSMATE: Feelings. REPORTER: Hindi ba mas maganda kung wala ka nang feelings para hindi ka na masasaktan?

Magrereport na lang may hugot pa.

Anyway. Hindi ko alam kung related yan sa mismong istorya na mababasa niyo.

Ako yung tipo ng tao na hindi pwedeng walang dalang panyo kapag papasok ng school o may pupuntahan. Hindi ko alam kung bakit pero hindi ako sanay kapag walang dalang panyo. Noon, isang panyo lang ang lagi kong dala at siguro naman ganun din kayo. Pero ngayon, laging dalawang panyo o tatlo ang dinadala ko. Bakit? Well, nagstart to nung 2nd year college ako.

*FLASHBACK*

October. Friday. About 6:00pm. Umuulan.

Naglalakad na ako pauwi with payong na "Avon", sinisipon at nilalamig. May dalawang ruta para makarating sa bahay namin, yung maingay na daan at tahimik na daan. Doon ako dumaan sa tahimik na daan kahit medyo madilim para walang mga sasakyan at mababanggang tao. Wala rin naman ako balak makakita ng chicks kaya dun na lang para makauwi agad.

Ayun lakad lang nang lakad. Nung nasa kalagitnaan na ko, may narinig akong umiiyak na babae. Napatigil ako, di ko alam kung itutuloy ko pa ba yung paglakad ko o babalik ako at lilipat sa maingay na daan. Natakot ako siyempre, ang creepy eh. Haha! Tapos narinig ko simisinghot at inuubo yung babae, edi ayun parang napanatag ako. Ewan ko kung bakit. Wala pa naman kasi akong napanood na horror movie na sumisinghot tapos naubo yung multo hahaha. Edi ayun dahan dahan na akong naglakad tapos nakita ko yung babaeng umiiyak may kasamang isa pang babae nakasilong dun sa malapit sa hagdan na ano basta yun. Tapos nakita ko pinampupunas yung yellow paper sa mukha niya. Cute. So resourceful. Ang bait lang nung kaibigan, bagong bili pa ata yung yellow pad. Wala ba siyang dalang panyo? Bakit yellow paper pa? Save the trees. -.- Bigay ko sana yung panyo ko kaso puro sipon na. Nakakahiya. Haha. Naisip ko rin kahit itupi na lang siguro sa kabilang side na walang sipon haha kaso wala eh. Okay na siguro yung yellow pad. Tapos ako, wala diretso na lang pauwi.

Kaya ayun, simula nung araw na yun dalawa o tatlo na dinadala kong panyo. XD Yung pangatlong panyo minsan lang kapag trip ko. Haha Kapag lalabhan ko naman yung mga panyo, dapat laging meron nung sikat na fabric conditioner, "Downy". Yung sunrise fresh dapat. Iba pa rin kapag mabango yung panyo kapag ibinigay mo dun sa babae.

------

One afternoon. Mga 1:00pm.

Wala na akong klase, maaga pa kaya naisipan kong gumala mag-isa. Maiba naman.  Mainit kaya pumunta ako sa mall para masaya. Kumain mag-isa dun sa may unlimited rice.  Naglaro mag-isa sa ano. Tumingin tingin mag-isa sa paligid. Tapos may nakitang magandang binibini, mag-isang tumitingin din sa paligid.

Hindi man sinasadya. Magtatagpo ang mga mata. Ngi-ngiti nang bahagya. Slow-mo para masaya.

Parang kapeng mainit. Parang tubig na malamig. Ewan ko ba kung bakit. Pero ako'y kinikilig.

Sumisipol na hangin. Music video ang dating. Sumisimple ng tingin. Anong mararating?

Ayun paikot ikot lang ako kung nasaan siya at pasimpleng sumusulyap sa kanya. Sabi ko sa sarili ko, "Hanggang tingin ka na lang ba? Walang mapapala kung di ka magbakasakali. Lumilipas ang oras baka ka maiwanan kung hindi mo susubukan." Ilang beses kaming nagka eye to eye.  Kaya ayun, hingang malalim, "G!"

Lakad palapit sa kanya, medyo mabagal kinakabahan e haha. Mga 5 steps na lang nang biglang may lumapit sa kanya na lalaki mukhang tikoy. Nagholding hands sila. Tapos sway sway pa mga 3 times. </3 Tapos wala uwi na lang ako. NGARAP eh.

A week later. Mga 5:30pm

Nakita ko ulit yung babaeng yun, mag-isang nakaupo tapos namumugto yung mga mata. May hawak na gamit na tissue. Kakaiba yung lungkot ko nung nakita ko siya. Tinabihan ko tapos inabot ko yung extra kong panyo. Hindi niya tinanggap tapos ayun lumuha na naman di ko naman inaano. Buti nga hindi yellow pad inabot ko e. -.- Edi ayun ako na lang ang nagpunas ng luha niya kahit sobrang awkward. Tapos kukunin din naman pala niya. Haaaaay.

Mga 6:00pm na. Nandun lang ako sa tabi niya. Hindi na siya umiiyak. Tumayo na siya at uuwi na raw.

Her: Salamat nga pala. Balik ko na lang yung panyo mo next time. Me: Hindi sige okay lang.  Her: Ibabalik ko na sige thank you ulit. (pilit na ngiti tapos kumaway) Me: Sige. Ingat ka Miss? Her: **** *****(walked away)

Nalaman ko yung ma-ala-keso niyang pangalan. Naging friend ko siya sa facebook. Nagkakausap kami tapos ayun 2 years na.

2 years na niyang hindi ibinabalik yung panyo ko. Ako? Single pa rin. Tapos siya? Sila pa rin nung mukhang tikoy.

Ganyan lang talaga. Pochiness! Okay lang. Yung downy nga di nagtatagal yung amoy nang forever eh. Yun pa kaya. Hahaha!  Pero ganun pa rin yung panyo kong dala. Nagbabakasakali parin. XD

Hindi lang talaga ako sanay sa mga ganung bagay. Yung lovelife? Yung tropa ko nga mukha nang tuyot na ubas, away bati sila. Gusto ko kasi yung sigurado na ako saka ko sasabihin sa sarili na, "Panahon na siguro para maging tuyot na ubas, masasaktan kung masasaktan."