konuşma isteğim yok, bi şeyleri anlatma çabası içine girme isteğim. ama atamadığım bu düşüncelerimden dolayı başım ağrıyor, midem bulanıyor.

#np-kaçıncı kayboluşum

dünya üzerinde önemli bi insan olmadığımı biliyorum. ama yine de insan önemsenmek istiyor. insanın önemsenme ihtiyacı. neden olduğunu kavrayamıyorum. güzel sevilmek bi nimet mi gerçekten? duasını etsem, çalışsam çabalasam olur mu? yoksa ne yaparsam yapayım güzel sevilmeyi hak etmiyor muyum?

bu soru 30 dakika kadar duraksamama sebep oldu.

hem yazmak insanı somutlaştırır bir noktada. var eder, buradayım diye bağırır. kalır, hep oradadır. belki bir izdir. benim de dünyaya bırakacağım iz bu olsun. iyi veya kötü. birkaç karalama. 2 ocak bugün, saat 2.58. 1 sene içinde ne kadar çok şey yaşanmış aslında dönüp baktığımda. üzerimde ne çok insanın ne çok yerin havasının izi kalmış. yaralamış sarmış. geçip gitmiş anlamamışım. dönüp bakınca görmüşüm.

insan yaşadığını görmüyor yaşarken. nefesi hissetmiyor kaybedene kadar. aslında belki de yazarak hissederim bazı şeyleri. görürüm, o an dokunurum kendime, başkalarına. kimim ben mesela? iyi hissetmek için çabalamam neden? tatminlik hissi ne zaman geliyor insana? neden tatmin olmalıyım? bi noktada iyilik aslında kendini düşünmek mi? onun için değil vicdanım için mi yapıyorum? hiç öğretilmeseydi insana iyi kötü, görmeden büyüseydi de bilir miydi yuvasını? gerçi bunca zaman insan neden sorusuna cevap bulamamışken, yolculuğumun bir ömürle sınırlı olması beni de cevapsız bıracak gibi duruyor. olsun. inişleriyle çıkışlarıyla bir hayat yaşadım ve hissettim demem gerekli bence. ve burada bugüne nokta koymalıyım. birkaç his, birkaç düşünce belki hayatımdan küçük anılar bırakıp internet aleminin sonsuz boşluğunda izimi bırakıp gidiyorum.