çiçek açsın hüznünüz.

onlara artık yeni insanlar tanımak istemediğimi söyle bana inanmıyorlar güneş mi göreyimmiş, iki insan, açılsın mıymış içim beni alıp pencerenin önüne yerleştiriyorlar onlara bir salon çiçeği olmadığımı söyle hasarsız parçalarımın giderek azaldığını hiç değilse okunaklı bir ölüm için bir tık hayatla arama bir boşluk bıraktığımı bana inanmıyorlar tıpkı inanmadıkları gibi; hem onları hem allahı aynı anda sevebileceğime tıpkı yüzümü arasında kuruttuğum kitapla bütün bu talanların bir ilgisi olmadığını söylediğimde dudaklarını aralayan müstehzi parlayış gibi hani söyleyecek çok şeyim var da kıyıp söylemiyorum der gibi sen söyle.. yarıldım / sebep(?) yırtıldım çıkardığım çirkin sesleri duyuyor musun tuhaf şeyler oluyor bak insan kendine yuvarlanınca insan kendine çarparak parçalanınca aklının tutunacak elleri de kopuyor ama tıpkı diğerlerinin uçuşan saçlarımı delil gösterip alnımın yangının yalnız o eşikte söndüğüne inanmadıkları gibi inanmadıklarında bir şey oldu bana bende, bana sığmayan bir şey ağustos gecesi dolaba konmayı unutulmuş yemek gibi ekşidim bir gecede sanki kokuştum oysa daha şunu, şunu, şunu söyleyecektim kavgalara karışacak daha ladesler tutuşacaktım daha ellerinin bütün yalan yanlışlarımı doğrulayan bir hakikat gibi saçlarıma nasıl usulca indirildiğini o küçücük avuçlarına o kırk tas suyu hem de ruhun bile duymadan nasıl sığdırabildiğini falan… şevkimi kırdılar / sebep(?) kelimelerden yana nasibimi murdarladılar oysa ben de susunca zehir zannediyordum dilimi ne fena cana değmenin can yakmaktan başka yolunu bilmiyorlar misal ben, yenilmek koymuştum bu senle aramda olana üstelik bütün yollarını da biliyordum budadılar sebep beni bir çınardan bonzai yapabilmek mümkünmüş gibi anlamadan, dinlemeden, inanmadan budadılar hadi gel o ucuz poları ört üstüme hadi, bordo yanıma sana bir kere bile sarılıp uyuyamamışlığımı da koy değil değil sana yazmak için ciğerlerimin çırpınmasını beklemiyorum her defasında ama bilirsin; kabuğuna çekilmek için bile büsbütün yaraya dönüşmeyi beklemeli insan

Özlenen sabah, özlenen mekan, özlenen hisler..

'Rahmet bekleyen insanların Rahmet yüklü bulut ol semasına. Yalnız sen boşalt nasibini Aç ve tok toprağa.'

https://www.youtube.com/watch?v=9k-u0p5GoXw&feature=share

Kalbim, aklım hep sizinle kaldı. Ne güzeldin ey cami. Ne güzeldin ey mevlevihane. Gönlüm geldi yerleşti yanınıza.