Lola.

Nasıl geçti hala anlamadım. Bazen çok iyiyim bazen yataktan kalkacak gücü bulamıyorum kendimde. Sadece günü bitirme odaklı yaşıyorum. Uzun vadede bir planım yok ve bu çok korkutucu geliyor düşündüğümde. İçimde kocaman açılan deliği bazen hiç fark etmiyorum bazense hemen her saniye acıdığını hissediyorum; yürürken ,konuşurken ,gülerken ,ağlarken ,uyurken ,nefes alırken ... Nasıl devam edeceğim ? Nasıl tutunabileceğim bu hayata ? O kocaman delik son haftalarda o kadar çok içine çekiyor ki beni hislerim yok oluyor . Beynim acıyı öğreneli çok oldu ama kalbim her saniye sanki ilk defa tanıyormuş gibi. Ben , ben değilim. Neden varım diye sorguluyorum. Neden burdayım , neden çalışıyorum , neden gülüyorum neden ağlıyorum neden neden neden neden ? Geri kalan ailemden o kadar uzağım ki ailem yok gibi . Benim ailem annem miydi sadece , o gidince herkes mi gitti ayırt edemiyorum . Varlığı yokluğu. Aklım kalbim fikrim almıyor. Bedenen hayatıma devam ediyorum cümlelerimde bakışımda davranışımda “hayat devam ediyor” ama içim tarif edilemez şekilde çürüyor . O kadar çürüyor ki hergün o dayanılmaz çürük kokusuna tahammülüm azalıyor . Ya vazgeçersem her şeyden diye korkuyorum. Ne geçmişteyim ne gelecekteyim . Anda değilim. Annemdeyim sadece .Bitmeyecek bir misafirlik.

Annemin kaderini yaşamak istemiyorum dedikçe günbegün buna sürükleniyorum.

......

İçim vs dışım