kediliev

Kedi.

köpek ve kedi insanı ayrımındaki yumuş yumuş ama inatçı tüy yumağının diğer adı kedi. sanırım üniversite hayatı benim gerim gerim geriyorken en mantıklı işin bir kedi bakmak olduğuna karar vermiştim. ama klasiktir, aileye kabul ettirmek kısmı epey sancılı oluyor bu coğrayada. evler kutu gibiyken ve annelik yükü yeterince ağırken bir de kim evde kedi ister ki?

geldi bi zaman ve geçti bir o kadarı günlerden bir gün artık kendi evim oldu. bu da beni kedi bakma kısmına bir adım daha yaklaştırdı. gerçi eşim de hayvanın evde bakılması konusundan çok emin değildi (Hijyenden öldüğümüzden değil, hayvan yalnız kalacak, hareket alanı kısıtlı olacak diye) ben de bu nedenle fikri bi süre daha rafa kaldırmıştım ki bir gün sevgili dostlarımızla bir kahve içimi haftasonu molası yapana kadar. arkadaşlarımızın başka arkadaşlarının pisiciği yavrulamış, ‘kedi almayı düşünür müsünüz?’ diye bize sordular. ben de kedi bakışlarımı diktim sevgili kocamın gözlerine ‘kalk yürü alalım’ dedi. ‘Ciddi olamazsın ama dur bi bakalım’ oldu tepkim, hayvancağızın takriben bir 10 gün kadar sonra evimize gireceğini bilemiyordum. benim de gözüm bir an korkmuştu sanırım, ev küçük, nasıl bakacağız, ya sağa sola pislerse, kısırlaştırması var filan derken, eşimle birlikte hem bu konuda okumaya hem de etrafımızda kedisi olan tanıdıklarımızdan akıl almaya başladık. içimizden de geçiyormuş sanırım ki, bir hafta içerisinde hem gittik kedimizin mamalarını, kaplarını, kumunu, oyuncaklarını aldık öyle olunca minderinin boş durmasına gönlümüz razı da gelmedi derken bir akşam eve girdikten 15 dakika kadar sonra yaklaşık 1 saatlik bir avrupa-anadolu seyahatini de göze alarak 2 aylık bebişimize kavuşmaya gittik. 

ilk kucağıma almak istediğimde hırçın ve çekingen idi, gelmedi kaçtı hatta. ama sonra arabada çantasının için de mışılım da mışıl uyuyuverdi. evdeki ilk gecemiz ona da bana da psikolojik eziyet oldu. biz battaniyeler, yuvalar hazırlamışız beyefendi gidip kanepenin altına giriverdi, en halısız köşeye doğru saklandı. tısslamalar kabarmalar derken bir kenarda bulduğumuz bir golf topu(çok zenginlik, çok elitlik ne yaparsınız aksdjhaksj) imdadımıza yetişti, oyun oynamak iç güdüsü baskın gelen pisiciğim kanepenin altından çıkıverdi. biraz oynayıp yorulunca onu rahat bırakmaya ve kendimiz de uyumaya karar vererek odamıza çekildik. o da en büzüşmüş haliyle kitaplık ile sehpaların arasında abajur arkası bir yere saklanmış biz gittikten sonra. sabaha karşı 4 gibi bir ağlamayla fırladım yataktan, üzerine bir şey mi düştü aç mı diye düşünürken, kendisinin iki katına kadar kabarmış bir kedi, üzgün bir tısslamayla kırıldı kalbim. ‘Yok’ dedim, ‘mümkün değil bu kedi bu eve alışmaz’. ‘kucağımda mırlasın diye beklerken karşıma geçip tısslasın’ diye düşünürken, eşim çıktı biraz oynayıp onu sakinleştirdi. saat işe gitme saatimize doğru akreple yelkovanı kovalarken bizi artık birbirimize kesinkes bağlayacak mucize aklıma geldi ‘mama kabı’. garibim geceden beri bir şey yememişti. mamanın tıkırtısını duyunca korkakça mama kabına yaklaştı ve hapur hupur götürmeye başladı. o ilk karşılıklı güvenimiz oldu sanırım. şimdi ise her gün bizden bir şey öğrenerek ve çok daha fazlasını bize öğreterek ikinci ayını dolduruyor evimizde. artık biz eve geldiğimizde salona saklanan bir pisi değil o holdeki halıya uzanıp anahtar sesiyle kapıya fırlıyor. geceleri ayak ucumuzda uyuyor, uyandırmak isterse artık ağlamıyor gelip küçük ısırıklar atarak ‘kalkın benimle oynayın’ diyor ya da üzerimizde geziyor.

kesin olan bir husus var ki insana inanılmaz bir huzur veriyor. çünkü insanoğluna nispetle çok daha samimi. sevilmek istemiyorsa kucağınıza gelmiyor ama oyun oynayıp kendisini eğlendirirseniz teşekkür olarak birazcık sıkıştırmanıza izin veriyor. çok da temiz üstelik, kumuyla tanışınca asla başka yerde ihtiyacını gidermeye çalışmıyor. tüyü kılı diye bıdı bıdı eden ancak koltuk altlarını yıkamaktan aciz çürük kokular saçan vatandaşlarımızın aksine o kendini pis hissettiği her an temizlenmeye başlıyor. tüy dökme hadisesi şu an dördüncü ayına girdiğimiz şu günlerde gerçekleşiyor ancak onu da gündelik olarak taradığımız için aşırı bir tüy yoğunluğuyla karşı karşıya değiliz. 

bu yazının devamı Miço Bey’in katkılarıyla gelecek. iki aylık kedi maceramızı özetlemek ve küçük bir dostun sevgisini tatmak isteyen birileri okursa diye yazıyorum, içinizin sesini dinlerseniz kısa sürede nevi şahsına münhasır ancak harikulade bir arkadaş sahibi olabilirsiniz. umarım bu his içinize düştüğünde benim gibi ertelemezsiniz.

mırnav geceler efendim. Miçom kadar huzurla dolun!