kedontheroad

hiçbirşey tesadüf değildir

her karar birşeylere yol açar

her bakış birşeyleri belli eder

her gülüş bir yol çizer

her gözyaşı bi karara neden olur

herşey bir tiyatro sahnesi gibi

senaryosunu herkesin kendi yazdığı

kimlerin oynadığı da belli olmayan

kendi hayatlarındaki rollerde

herşeyin belli belirsiz

kimin neyi dahil etmek istediği

neyi dahil etmek istemediğini bilmediği

karmaşık bir hal bu

senaryosunu kendisi bile yazamayan insanların oynadığı

beraberiz

ruhumuz beraber

özlüyoruz

gözlerimize bakmasak ta beraberiz

arka fonda müziğe gerek yokki

zihnimizde şarkılar çalıyor

hüzün bizimle

sevinçler bizimle

vakit bu kadar darken

tüketiyoruz birbirimizi

kendi halimdeyim

bir derdim var

seni bekliyorum denizin kıyısında

güneş yavaş yavaş batmaya yakın

hafif rüzgar esintili bir hava

ayaklarım neredeyse suyun üzerinde

mis gibi orman kokusu burnumda..

seni bekliyorum denizin kıyısında

usul usul adımlarla arkamdan gelip

yanı başıma oturuverirsin diye

ufak bi tebessümün yeter benim için

seni bekliyorum deniz kıyısında

elimi tutuverirsin tüm dünyalar benim olur diye

en beklemediğim zamanda karşıma çıkan en güzel şeysin

seni bekliyorum denizin kıyısında

gözlerim ufukta

ellerim ceplerimde

havada buhran esintisiyle..

senaryosu yazılmamış bi öykü gibiyiz

henüz daha çok yeni filizlenmiş

yavaşça akıyor sen uyurken..

gözlerin kapalı

ve herşeyden bi haber..

seni düşünürken gecenin bi vakti

sen rüyalardasın

bense gözlerim kan çanağı

uykusuzum kaç gündür

gördüğün ve hissettiğinle ilgili

ayna ve arkasıyla ilgili..

görmek istediğin ve

arkasındaki hislerin seni götürdüğü yerle ilgili herşey..

nerde olmak istediğini

bilmiyorum

ne hissettiğini bilmiyorum

o kadar çok kendimi yalnız hissediyorum ki

hiç bir yere gitmiyoruz

bazen zamanın durduğunu hissediyorum

bir zaman boşluğunda

düşüncelerin ve herşeyin durduğu anda

etrafımdaki herşey kayıtsız

herşey benden uzakta

ya da ben onlardan çok uzaktayım

uçsuz bir uçurumdan aşağıya doğru düşüyorum

ve unutuyorum bazen

işte bu yüzden

hiç bir yerden gelip

hiç bir yere gitmiyoruz

sadece zamanın eriyip gittiği andayız..

sonbahardaki hüzünüm..

kışın kabuğuna çekilen

ve

her bahar yeniden filizlenmek isteyen..

İki şey aynı anda çok sevilemez!

güçsüz kalamazsın yalnız kalsan bile..

ayağın sendelese de

düşsen de

bi elini yere bastırıp daha güçlü bir şekilde kalkmalısın ayağa!

daha çok sevmelisin hayatı..

daha çok sarılmalısın insanlara ve renklere..

renkleri sevmelisin!

çünkü seni asla yalnız bırakmazlar..

yeter ki sen kendini yalnız bırakma!

içinde sen..

her an senden ibaret..

gözümden akan bir damla yaştan tut

sımsıkı sarıldığımız ana..

üzüldüğümüz andan

kahkahalarımıza..

düşünüp duraksadığımız anlardan

en sevinçli olduğumuz anlara dek..

her an senden ibaret..

kaçamak bakışlarından

tebessümlerine..

güzelim dudaklarındaki kıvrımlardan

güzel gözlerine dek

sarmışsın sanki ruhumu

ebedi bi yolculuk gibi..