*beni tanıyan herkes, bir gün gideceğimi bilir.*

birileri tarafından farkedilmek isterken herkes tarafından bir bir terkedilmişsin. senin evinde artık hiç sabah olmuyormuş ve hep soğukmuş.

ağzımı burnumu kırmışsın ama bir kaldırımın üzerine narince bıraktığın için teşekkür etmişim.

“arkamı dönüp bakıyorum da, dallarımı kıran rüzgarı bile affetmişim, bir kendime uzanmamış elim.”

ben kendime yetiyordum önceleri. sonra bana bir şeyler oldu. büyüdüm. kin kattılar, öfke kattılar; nefret, üzüntü, kırılmak ve daha bir sürü şeyle sınadılar etimi. anlayacağınız bambaşka bir şey oldum. şimdi bu şehri baştan sona yakabilecek bir yangınım ben. herkes evinin önünü iyi süpürsün. bari yanarken, çiçek koksun etrafınız.